Fótbrot fyrir fjórum vikum

Hraunfjaran sem þetta gerðist í... ekki nákvæmlega þarna en eitthvað svipað saklaust umhverfi.

Það var víst 8. mars... einkennilegasta bylta æfi minnar... ég var bara að reima skóna mína en á sama tíma að tala við alveg 2-3 og eitthvað annað fólk að spyrja mig um eitthvað og ég eins og oft ekkert að hugsa um hvað ég er að gera þangað til ég átta mig á að ég er að missa jafnvægið. Vinstri fóturinn vísaði aftur á meðan ég var að reima og annað hvort var hann fastur í hraungjótu eða hann bara bögglaðist undir mér. Niðurstaðan var sú að ég var ógöngufær. Til að gera þetta skemmtilegt þá var þetta í ferð með FÍ og ég einn af fjórum fararstjórum ferðarinnar.

Aðstæður voru eitthvað eins og á myndinni að ofan ef maður er bara með einn nothæfan fót og hinn þannig að hann er allur í klessu þá er erfitt að komast yfir og fór ég eitthva köngulóarskrið á þremur útlimum til að komast út úr hrauninu. Var svo studdur af einum þátttakanda í ferðinni og Gunna sem var í hlutverki fararstjóra. Björgunarleiðangur frá rútufyrirtækinu til að koma mér á slysó og þar tók við margra klukkutíma bið eftir einhverri niðurstöðu.

Niðurstaðan var brot á Fibula, sperrileggnum mjög ofarlega, eingin aflögun og ekkert að sjá nema strik í beininu á röntgenmyndinni. Fór ekki í gifs en átti að koma aftur í endurkomu strax eftir helgi. Það fór síðan í eitthvað rugl og á mánudeginum vildi göngudeildin, bæklunardeildin eða hvað það kallast ekkert fyrir mig gera og bráðadeildin var búin að útskrifa mig. Skilaboðin mjög misvísandi. Mér ekkert almennilega sagt hvað ég mætti gera, einhver álagsmynd af ökklanum ekki lengur á dagskrá en mín staða þannig að ökklinn var mjög lélegur og kálfvöðvinn ekki að virka. Mátti ekki keyra bíl og ekkert um það hvenær það ætti að breytast. Ég átti sem sagt bara að gera eitthvað þangað til eftir 4-6 vikur og ef ég væri ekki orðinn góður þá, þá ætti að fara að gera eitthvað.

Ég vonaði svo sem að ég yrði bara orðinn góður eftir þessar vikur en hvernig ég átti að haga mér í millitíðinni var eitthvað mjög óljóst og svo vissi ég líka nbokkurn veginn að ef ég yrði ekki góður á þessum vikum þá yrði mjög slæmt að ekkert hefði verið gert fyrr.

Vika 1

Þessa fyrstu viku var ég að mestu á tveimur hækjum. Ekki hægt að nota brotna fótinn nema til að styðja sig við hann. Var í sambandi við lækni á Heilsugæslunni sem komst a.m.k. að því að þetta með að ég mætti ekki keyra var bara eitthvað upplýsingarugl frá Bráðamóttökunni. Hún var svo sem ekkert með neitt meira um hvað ég ætti að gera annað en að ég mætti stíga í fótinn upp að sársaukamörkum. Ef ég yrði ekki orðinn það góður að geta gengið upp að Steini í Esjunni án mikilla erfiðleika eftir líklega þessar 4-6 vikur, þá ætti ég að hafa samband við Heilsugæsluna aftur.

Þetta var svo sem ágætt eða ekki. Ég reyndi að fara eitthvað eftir þessu en eftir að hafa hugsað eitthvað þá þorði ég ekki mikið að reyna á kálfvöðvann því ef hann væri eitthvað alvöru tjónaður sem ég vissi ekkert um því það var ekkert skoðað á Bráðamóttökunni, þá væri ég líklegast að skemma fyrir batanum þar.

Staðan á mér þessa fyrstu viku var mjög hægfara bati minnir mig. Það sem ég helst gerði var að ég fór í stutta göngutúra með tvær hækjur líklega þarna í fyrstu vikunni og undir lok vikunnar þá prófaði ég að fara á trainer heima í stofu til að fá blóðrásina af stað í fætinum.

Vika 2

Það var líklega í annari viku að ég fór til sjúkraþjálfara. Hafði viljað fá Árna í Gáska sem ég var hjá fyrir 10 árum en það fékkst ekki. Fór til einhvers annars þar. Fannst eftir á að hann hefði ekki gert mikið annað en að segja bara já við því sem mér fannst og ég lagði til. Fékk þó einhverjar æfingar sem ég fór eitthvað að gera og hjálpuðu örugglega með ökklann og kálfann.

Var líka kominn á eitthvað aðeins meiri bataveg og farinn að ganga mest með bara eina hækju og alltaf enga ef ég var ekki sérstaklega að þjálfa fótinn.

Fór svo í Fellsmörk með Gunna um helgina. Það var svo sem ekkert mikið vit í því en líklega allt í lagi fyrir fótinn. Það sem reyndar helst gerðist þar var að ég fékk einhvern hroðalegan magaverk sem er ennþá núna tveimur vikum seinna að trufla mig.

Vika 3

Í þessari viku fann ég að fóturinn var að koma til. Það var ekki lengur sérstakt sársaukafullt verkefni að koma kúplingunni á bílnum niður og fóturinn var ekki alveg stirður og ómögulegur þegar ég fór á fætur á morgnanna. Magaverkurinn var samt að trufla mig áfram en það er væntanlega ekki tengt fætinum en fylgir hér með þannig að ég muni eitthvað.

Líklega var það í þessari viku sem ég byrjaði aðeins að reyna að nota fótinn á eðlilegan hátt í göngu án þess að nota hækjuna.

Það var síðan alveg skelfilega mikið að gera í vinnunni þannig að ég náði ekki að sinna fætinum nógu vel þessa vikuna. Helgin fór að mestu í að hvíla mig.

Vika 4

Þetta hélt áfra mað batna. Göngutúrarnir um hverfið voru á einni hækju og ég hélt bara á henni að hluta og loks hélt ég á henni allan göngutúrinn og fór svo daginn eftir bara án hækjunnar. Þetta var líklega fyrri part vikunnar jafnvel helgina á undan. Á föstudeginum fékk ég mér stuttan göngutúr í Heiðmörk án hækju en með göngustafi tvo til að ýta mér áfram í kraftgöngu. Úrið mitt reyndar gerir ekki mikið úr þessari kraftgöngu og telur að ég sé að verða að aumingja. Annað hvort er úrið úti á túni með þetta allt saman eða þá að þessi magaverkur er eitthvað alvarlegt. Sé ekki að fóturinn eigi að segja úrinu það að ég sé að verða að aumingja. En þetta kemur vonandi eitthvað í ljós.

Polýönnuleikarnir þegar maður er á batavegi

Með annan fótinn á jörðinni...

Minn hægri fótur fór batnandi dag frá degi eftir að myndin hræðilega úr síðustu færslu var tekin. Reyndar er skurðurinn ennþá all svakalegur að sjá en það hætti að leka úr honum um helgina síðustu og í dag er ég svona til dæmis búinn að fá mér göngutúr uppi í henni Heiðmörk og svo fór ég hjólandi út í búð - ekki stystu leiðina.

Fyrirsögnin á þessari færslu annars - þetta með Pollýönnuleikana er eitthvað sem mér datt í hug fyrir svona rúmu ári þegar ekki gekk allt of vel með fótinn og ég var kominn aftur á hækjur í ágúst einhvern tímann. Þá er samt að sjá eitthvað jákvætt í þessu.

• Það er svo frábært þegar maður slasar sig eða verður veikur og manni fer að batna aftur... svona t.d. þegar maður getur aftur farið að fara í göngutúr.
• Þegar það kemur vetur og myrkur á kvöldin þá er svo frábært að geta bara kveikt á kerti og haft smá rómó!
• Þegar það kemur snjór þá er það svo frábært að geta farið á skíði...
• Fyrir þá sem finnst ekkert gaman á skíðum er kannski bara hægt að gera snjókarl í staðinn
• Ef einhver vill ekki hvorki fara á skíði né gera snjókall og sér ekkert við það að hafa kertaljós - þá er hægt að hugga sig við það að með snjónum verður mikið bjartara - og kannski þarf ekkert að nota þessi fjárans kerti :-)

Tækifæri fyrir staka sokka

Einstakir sokkar með hlutverk!

Veit ekki hversu batavegurinn er hraður. Held nú samt að þetta sé frekar að koma heldur en hitt. Tók umbúðirnar af í morgun og ætla að leyfa þessu að vera svona í dag helst. Get samt eiginlega ekki farið í vinnuna með þennan halloween fót.

Þetta er eitthvað til friðs held ég en samt verkur þarna einhvers staðar. Veit ekki hvort ég eigi að gera eitthvað í því. Hlýtur eiginlega að teljast vera alveg sæmilega eðlilegt. Ekki lengur á neinum verkjalyfjum og það lekur ekkert úr þessu, hvorki glært, rautt né grænt, hvítt eða gulleitt. Kom örlítið blóð þegar grisjan losnaði frá þessu.

Stefni á að fara í vinnuna á morgun. Væntanlega samt með eitthvað yfir þessu til að ganga ekki fram af fólki.

Járnabindingin tekin úr

Fóturinn kominn í umbúðir

Í dag er þriðjudagur en á föstudaginn lagðist ég undir hnífinn. Flatjárnið á sköflungnum skyldi tekið af. Mér skilst að Rikki skurðlæknir hafi skorið mig en ég var víst sofnaður þegar hann kom inn á skurðstofuna og hann var farinn þegar ég rankaði við mér. Var bara yfir daginn á Borgarspítalanum.

Skurðurinn er auðvitað af sama kaliberi og þegar ég var skrúfaður saman í janúar 2015 og jafnvel enn stærri. Mér finnst hann a.m.k. alveg ógnar langur. Held að hann sé eitthvað uppundir 20cm. Átti að taka umbúðir af honum - ég bara sjálfur - í gær í síðasta lagi. Gerði það í gærkvöldi og það lak smá blóð úr þessu ennþá. Leist ekkert allt of vel á skurðinn eða hvað hann grær ekki mjög hratt. En í öllu falli sýnist mér að það sé ekki nein ígerð í þessu. Fannst hann samt enn vera hálf opinn. Ákvað að bíða aðeins með að fara í vinnu en er að reikna með að fara á morgun samt.

Á enga mynd af skurðinum en hann er svona alvöru halloween gerfi myndi ég segja!

Eitt og annað til að halda lífinu í blogginu

Gutti ekki lengur meðal lifenda

Guttormur fyrir svona 8 árum
Ekki væri nú gott ef blogginu mínu yrði bara lógað - eins og aumingja Gutta af neðri hæðinni var lógað í vikunni sem leið. Fyrir þá sem ekki vita þá var Gutti hundur, sígeltandi á meðan hann var upp á sitt besta en var reyndar orðinn of gamall og lasburða síðustu misserin til að gelta af einhverju viti. Ólöf (mamma hans sko) sagði mér frá þessu með tárin í augunum. Ég held að hún sé, þrátt fyrir að vera komin á níræðisaldur, farin að hugsa um að fá sér nýjan hund... einhvern lítinn sagði hún. Það óttast ég því minnstu hundarnir gelta yfirleitt hvað mest.

Af mínum fæti og af minni öxl

Engar fréttir eru góðar fréttir. Það fréttist annars dálítið af fætinum um mánaðamót júlí - ágúst, sem ekkert var bloggað um þá. Ég hafði gert ráð fyrir að fara að komast í felt vinnu um það leyti en þá snarversnaði mér í fætinum og kom sár stingverkur í ökklann. Sjúkraþjálfarar í fríi þá og ég haltur í svona tæpar tvær vikur. Var farinn að nota hækju aftur heima við :-(

Árni sjúkraþjálfari greindi þetta sem vandamál frá brjóskinu - sem er þá líklega raunverulega skemmt og miðað við hvernig hann varð á svipinn þegar hann var að skoða mig þá er þetta ekki mjög gott. Mér batnaði nú samt en feltvinna tafðist um tæpan mánuð. Er núna hjá honum svona 2-3 skipti í mánuði.

Já - og svo - Er að reyna að létta mig til að minnka álagið á fótinn. Markmiðið að komast a.m.k. niður í 90kg og helst 5kg betur. Er má segja hálfnaður úr 100kg og kominn í kringum 95kg. Er nú samt ekkert rosalega mikið í megrun en reyni að hreyfa mig sem mest og borða kannski aðeins minna. Kominn aftur með kort í Worldclass. Skondið að hitti þar Þorleif vinnufélaga. Hann sagði að það væri a.m.k. jákvætt að ég væri að gera eitthvað í mínum málum. Heldur fólk almennt að ég hreyfi mig ekki neitt - eins og hann virðist halda. Varð hálf kjaftstopp við þetta komment hans. Hef það sem af er ári hjólað og gengið um 2300km ef miðað er við það sem er skráð hjá mér á Endomondo. Göngutúrar hvers konar þar af tæpir 500km. Var 46 mínútur upp að Esju-Steini síðast þegar ég fór - um mitt sumar reyndar - áður en ég fór að finna til í fætinum að nýju - minnir mig.


Aðeins um öxlina, þá er hún bara eins og hún er. Raggi sjúkraþjálfi vill meina að ég sé ennþá að ná meiri hreyfigetu. Hreyfigetan er að mörgu leyti ágæt en samt ekki eins og hún á að vera. Finn fyrir öxlinni ef ég er að hreyfa hana upp, út og suður. Veit ekki hvort hún flokkast sem einhver örorka eða hvað - en það er líklega komið að því að skoða það einhvern tímann. Hef verið hjá Ragga helst vikulega þegar ég hef komist.

Af segulmælingum og annarri jarðvísindavinnu

Gunni borar í klettabelti Hlöðufells

Búið að ganga upp of ofan. Eftir að ég fór að treysta mér vegna míns fótar í alvöru fjallgöngur - eða svona einhverjar brattar utanslóðafjallgöngur - þá er veðrið búið að vera að stríða mér. Tekst til að ég sé búinn að fara tvisvar til þrisvar upp á Hlöðufell og á núna holur sem á eftir að sækja kjarnana í. Það er hins vegar kominn einhver snjór. Veðrið á laugardag hefði verið allt í lagi ef það hefði ekki verið kominn snjór. það rigndi líklega í gær þannig að ég sé til hvað verður.

Svo eigum við bræður eftir að mæla Hagafellsjöklana. Þar er væntanlega kominn einhver snjór þannig að það verður e.t.v. erfitt.

Í ofanílag er flóð í Skaftá nýafstaðið - eða varla það. Gunninn auðvitað í sinni vinnu að mæla flóðið en ég bara hef það hlutverk að sitja í mínu sæti og reyna að fá fólk til að vinna eitthvað sem það vill ekki vinna og enginn nennir að gera. Veit ekki af hverju þetta óréttlæti stafar. Hvað gerði ég eiginlega vitlaust. Er reyndar að skrópa í vinnunni núna en það er líklega allt í lagi þegar maður er bara í hálfri vinnu.

Aftur að námi þá er ég í einum kúrs núna um sprengigos. Svona hefðbundinn nemendafyrirlestrakúrs með Þorvaldi þar sem ég er einn íslendinga. Fáir nemendur og næstum helmingur þeirra í doktorsnámi. Ég einn í jarðeðlisfræði. Skil samt ekki alltaf hvernig getur staðið á því að stundum virðist ég vita meira um jarðfræði en þau.

Velti samt alltaf meira og meira fyrir mér af hverju í ósköpunum ég sé að leggja það á mig að læra þetta. Sé ekki fram á að vinna nokkurn tímann við nein jarðvísindastörf og eiginlega þegar ég útskrifast þá verði það bara end of story. Kannski bara kostur að þetta dragist á langinn ef mér finnst þetta á annað borð vera skemmtilegt. Kannski bara betra að holurnar mínar fenni á kaf og ég komist ekki í að klára felt vinnu fyrr en næsta sumar og þá teygist útskriftin fram á haust 2016. Gerði nú annars einhvern tímann ráð fyrir að klára þetta áður en ég yrði fimmtugur.

Tunglmyrkvi

Svo bar það til tíðinda að það varð tunglmyrkvi. Fór nú ekki langt til að skoða hann. Lét mér nægja að fara út í garð og út á götu!

Já og pínulítið undarleg haustverk

Ég fattaði reyndar einhvern tímann um helgina að ég hefði átt að fara á föstudagskvöldi austur í Fellsmörk, bara einsamall. Gista og fara svo á laugardeginum til að skoða flóðið í Skaftá. Hefði svo getað gist aftur á bakaleiðinni. En það gerði ég ekki

Þess í stað stóð ég í garðslætti í október. Reyndar hafði verið örlítill snjór, krap hér og þar í henni Reykjavík á laugardagsmorgninum en eftir að hafa farið stuttan fjallahjólatúr í Heiðmörk var farið á Urðarstekk og slegið gras sem hafði eitthvað lítið verið slegið um sumarið. Lenti reyndar í miklum vandræðum með rafmagnið þar því það sló alltaf út. Þurfti að tengjast 20A tengli með stórri Tichino kló til að geta haft sláttuvélina í gangi.

Svo þegar ég kom heim í Hæðargarðinn þá sló ég bara líka blettinn hjá mér, báðum megin hússins en reyndar eki hjá Ólöfu.

Esju-Steinn

Mér telst til að í dag séu 5 mánuðir frá því ég mölvaði á mér hægri fótinn. Hélt upp á það (reyndar án þess að hafa áttað mig á að það væri afmæli) með að skottast upp að Steini. Ferðin upp gekk eiginlega framar vonum. Þrátt fyrir að hafa stoppað í nokkrar mínútur á leiðinni upp til að spalla við Melkorka Jónsdóttir​ í þágufalli reyndar þá sýndi skeiðklukkan 57:53 þegar upp að Steininum var komið. Ég man ekki betur en að það séu 60 mínútur sem skilji þar á milli feigs og ófeigs.

Niðurgagnan er meira fyrirtæki fyrir farlama mann og var ég líklega um einn og hálfan tíma að komast niður. Ég held annars að ég hafi verið hálf undarleg sjón þar sem ég á köflum næstum því skreiddist niður en samt jafn sportlega búinn fyrir neðan mitti og alvöru Esjuhlaupari - eða kannski bara eins og hver annar kvenmaður - þ.e. í hlaupabrók. Ég þarf einhvern tíman að tjá mig eitthvað þessa undarlega tísku að sá klæðnaður sem mér finnst þægilegastur í sumargöngu í köldu íslensku sumri er eingöngu viðurkenndur á karlmanni ef hann er úti að hlaupa eða hjóla. Konur mega hins vegar klæða sig í þrönga brók þegar þeim bara dettur í hug og þykir held ég kúl. Ef ég tek upp á því þegar ég er ekki úti að hjóla eða hlaupa þá yrði ég hins vegar talinn eitthvað undarlegur.

Mikið djöfull var ég svo svangur þegar heim var komið. Verslaði ógeðslega vondan grillaðan kjúkling í Hagkaup og hann var étinn með soghljóðum!

Eitthvað getur maður þó gert!

Kominn upp að læk á 39 mínútum með þumalinn á lofti... jú, hann er bæklaður eins og sumt annað í manni!

Eftir að hafa fengið dauðadóm hlauparans hjá Ríkarði lækni var verið hjá Árna sjúkraþjálfara daginn eftir. Hann sagði mér nú ekkert alveg að taka þessu sem endanlegum dómi að ég ætti aldrei eftir að hlaupa. Stakk upp á að ég færi í segulómun - sem reyndar er ekki hægt fyrr en búið er að taka járnadótið burt - og það verður ekki fyrr en á næsta ári. Þá kemur í ljós hver staðan á brjóskinu mínu í ökklanum er og þá kannski hægt að gefa endanlegri ráð um hversu viturlegt verði fyrir mig að fara að hlaupa aftur. En jæja - hann síðan eiginlega skipaði mér að fara á göngustíginn í Esjunni - sem ég gerði kvöldið eftir.

Esjugangan fyrsta gekk bara vonum framar. Fór með Gunnanum og var ekkert með of miklar væntingar fyrirfram. Lágmark að fara upp tröppurnar í fyrsta bratta kaflanum. Halda svo helst áfram að brúnni yfir Mógilsá. Halda áfram ef allt væri í góðu en fara kannski ekkert lengra en upp að læknum þar sem aftur er farið yfir hann. Þetta gekk allt eins og í sögu og var kominn þangað á um 55 mínútum. Nðurferðin tók einhverjum mínútum lengri tíma - og er eiginlega mikið meira mál þar sem ég vil ekki vera að trampa á aumingja ökklanum mínum.

Varð svo hálf slappur á föstudeginum - en reyndar búinn að vera með aðkenningu að einhvers konar hálsbólgukvefi dagana á undan. Lagðist á föstudagskveldi og missti af þriggja skólagöngu Dísanna tveggja.

Svo í dag á sunnudegi, þrátt fyrir að vera ennþá hálf slappur og rúmlega það var haldið af stað áleiðis á Esju. Núna var enginn Gunni með til að spjalla við og ég líka aðeins meira meðvitaður um hvað ég gæti. Tíminn upp að læk kominn niður fyrir 40 mínútur og það held ég að myndi samsvara því að komast upp að Steini á klukkutíma. Ég er sem sagt að komast réttum meginn við línuna sem skilur á milli feigs og ófeigs.

Niðurgangan gekk hægt fyrir sig en samt örlítið hraðar en á fimmtudeginum. Endaði niðurferðina á 55 mínútunum sem var uppgöngutíminn þá! Hálf datt held ég tvisvar og krossbrá í bæði skiptin. Ekkert gerðist og svo sem ekki nein sérstök hætt á ferðum - en áminning um að fara varlega.

En margt getur komið einum manni á óvart. Fékk ábendingu frá Þórhildi Jetzek um að það væri mynd af mér á Vatternrundan síðu. Og það er! Ég virðist vera eitt af andlitum Vatternrundan þetta árið - með mynd frá árinu 2009 ef ég man rétt. Í kjölfarið hafa skapast umræður og það stefnir allt í að farið verði að ári eina ferðina enn. Fóturinn er dálítið áhyggjufullur reyndar!

Ef ég hefði raunverulega ætlað þá hefði ég átt að vera búinn...

... að hlaupa maraþonhlaup.

Ég var hjá Ríkarði lækni í morgun. Allt svo sem ágætt en þessar heimsóknir til hans hafa líklega þann tilgang helstan að uppfræða mig hægt og rólega um það hvað ég get en sérstaklega hvað ég get ekki. Hann vill ekki að ég hlaupi nokkurn tímann aftur. Þannig að ef ég ætlaði að hlaupa maraþonhlaup, þá hefði ég átt að vera búinn að gera það áður en ég braut á mér fótinn.

Stundum talar fólk um að það læri eitthvað af svona áföllum. Held að flestir séu þá að meina að þeir eigi að læra það að passa sig og fara eitthvað varlegar en hafði verið gert. Það er ekki minn lærdómur. Minn lærdómur er meira sá að ef þú getur gert eitthvað sem þig langar til að gera - drífðu þá í að gera það því þú veist aldrei hvenær það verður orðið of seint!

En ég má gera ráð fyrir að geta farið á gönguskíði og ég má fara í fjallgöngur en verð bara að fara varlega þegar ég geng niður brekkurnar. Hjólreiðar eru ágætar en samt sér læknirinn ofsjónum yfir því slasaða fólki sem kemur á slysó eftir hjólreiðaslys.

Reyndar held ég að sem sárabætur fyrir þennan hlaupaúrskurð læknisins þá eigi ég að drífa í að fara að fá mér eitt hjól í viðbót - það er hvort sem er helst það sport sem ég get stundað!
Reyndar langar mig kannski meira í ultegra týpuna sem kostar 100 þúsund kall meira og er rautt og flott. Diskatýpan af þessu (105 grúppa með diskum) vil eg hins vegar síður því það er ljótara á litinn!

Síðan er til eðalflottur svartur fákur líka í GAP frá Cannondale. Þar er hins vegar 105 týpan skráð með 10 gíra kasssettu - og það hljómar of undarlega fyrir minn smekk til að vera valkostur.

Þegar framfarirnar koma í stökkum

Kominn heim í Hæðargarðinn eftir fyrsta hjólatúrinn!

Fór með Gunnanum í Fellsmörk um síðustu helgi - hvítasunnuna. Gekk mest 8 km einn daginn, reyndar í þremur göngutúrum. Það var bara einni viku held ég eftir að ég fyrst fór út að ganga hækjulaus. Þetta gekk ágætlega en vikuna eftir það fannst mér að lítið væri að gerast. Sjúkraþjálfarar sögðust samt sjá mun á fætinum til hins betra.

Svo var það síðasta fimmtudag - en í dag er sunnudagur - að ég var bara nokkuð góður fannst mér eftir nudd og æfingar hjá Árna. Veðrið var sæmilegt og ég ákvað að gefa úti-hjólreiðum annan séns. Hafði prófað svona mánuði fyrr, áður en ég gat gengið almennilega og þá var það ekki að gera sig að hjóla á reiðhjóli. Ég réði engan veginn við að stoppa af neinu öryggi. En það var núna dálítið breytt þar sem ég get orðið notað veika fótinn mikið meira. Og þetta er eiginlega búinn að vera allsherjar unaður síðan. Er núna t.d. ný kominnn heim úr eitthvað um 35km hjólatúr þar sem meira að segja var farið upp brekkur í Elliðaárdal.

Núna er eiginlega spurningin - þegar ég fer að hitta Ríkarð lækni á miðvikudag í næstu viku, hvort ég mæti ekki bara hjólandi til hans. Hann verður varla ósáttur með það karlinn! Enda held ég að hann hafi skrúfað saman á mér fótinn til að ég myndi nota hann eitthvað aftur :-)

Hluti af hjólatúr dagsins

Heiðmörk - hefur þú nokkuð saknað mín?

Þetta var nú einhver skyndiákvörðun eiginlega. Hafði farið í fyrsta sinn líklega út að labba hækjulaus tveimur dögum fyrr. Og á sunnudegi þá var múttan manns - hver annar nennir að labba með manni - plötuð með upp í Heiðmörk og af stað var arkað!

Það var byrjað á Stórabílastæði og farið af stað stíginn sem liggur umhverfis veginn. Ekki viss um að allir viti um hvað er rætt en bróðir manns veit það líklegast og gæti rifjast upp fyrir systurinni líka. Ég stóð í þeirri meiningu að það væri hægt að komast á hliðarstígum upp á veginn til að stytta göngutúrinn en það var misminni eða bara falsvon. Það var gengið alla leið fyrir veginn og reyndar hann farinn til baka. Var samt ógreiðfærari en stígurinn. Var orðinn hálf þreyttur í lok göngunnar en samt bara þokkalega brattur. Fannst við háttatíma að fóturinn væri örlítið þrútnari en venjulega. Unnur í Gáska sagði að það væri nú ekki mikið að þrútna örlítið eftir svona labb. Enda varð þetta á fimmta kílómetra samkvæmt honum Endomondo.

Hringurinn sem var genginn

Læknirinn hringir ekki tvisvar

Ég átti að hringja í Ríkarð lækni í dag. Hann varð fyrri til og hringdi í mig.

Staðan sú að ég má fara að stíga í fótinn með vaxandi þunga og æfa mig á einum fæti á meðan ég finn ekki til. Má samt ekki hlaupa eða hoppa. Það stendur til næstu heimsóknar til hans sem verður 10 júní. Þá verða víst komnar tæpar 20 vikur frá því að fóturinn gaf sig. Það er þokkalega langur tími!

Verst að ég hafði plan um að fara í heilsuhlaup Krabbameinsfélagsins sem er viku fyrr. Ég verð því bara gangandi þar. En ætli ég geti haldið yfir 7km gönguhraða eða meira... kemur í ljós! En það er e.t.v. kominn fylgdarmaður til að styðja mig í mark.

Og annars. Tók upp á nýju einu í Worldclass. Það má nefnilega nota hlaupabrettin þar sem eins konar göngugrind. Gekk sæmilega eðlilegu göngulagi heila 500 metra upp hóflega brekku.


Allt að 10km hækjulabb í hverri viku


Og svo 20-30km á dag á þrekhjólinu núna síðustu dagana!

Að velja sér sport við hæfi

Sveifin stigin í Worldclass

Núna velur maður sér íþrótt við hæfi - og raunar líka að einhverju leyti verði. Bæði læknir og sjúkraþjálfarar hafa sagt mér að hjóla og sérstaklega Ríkarður læknir lagði upp úr því að ég væri að hreyfa fótinn nógu mikið. Núna er hann allur á iði.

Hjólatilraunin á alvöru hjóli eins og eitthvað var sagt frá í síðustu færslu, gekk ekki of vel. En mér sýnist að þrekhjólatúrar séu málið hjá mér núna. Er búinn að fatta a.m.k. mælaborðið á hjólunum í Worldclass og alveg þokkalega sáttur. Skil samt ekki alveg af hverju það er ekki haft almennilegt hjólasæti á þessum hjólum. Manni er ætlað sitja þarna í einhvers konar hægindastól ef miðað er við þá hjólahnakka sem ég er vanur.

Svo kannski skondnasti hlutinn við þetta er að þegar ég skakklappast inn í tækjasalinn í Worldclass á einni hækju þá er dálítið horft á mann. En svo eftir að hafa hamast í klukkutíma eða svo á hjólinu og flestir sem sáu hækjumann koma eru löngur farnir, þá verður fólk dálítið undrandi að sjá einhvern fara á hækju til baka eftir að hafa hamast á þrekhjóli heila eilífð!

Annars með aðstöðuna í Worldclass þá er frekar hallærislegt að þurfa að láta kveikja á lyftunni fyrir sig í hvert skipti sem halda skal niður. Og svo velti ég orðið mikið fyrir mér þessum bílastæðum sem eru merkt fötluðum. Hef ekki enn lagt í slíkt stæði enda er ég ekki með neitt bevís upp á það. Er samt enn á hækjunni.

En það ætti að fara að breytast - að ég sé á hækjunni alt svo. Er reyndar bara á einni núna svona almennt - og raunar sleppti ég að nota lyftuna í Worldclass núna áðan - þ.e. svona þar sem væla þurfti um að láta kveikja á henni.

Læknisheimsókn

Beðið milli vonar og ótta eftir að Ríkarður kallaði mann fyrir

Ríkarður var heimsóttur í morgun á Borgarspítalann. Hann sagði margt en ekki svo margt um fótinn á mér. Honum fannst hann held ég bólginn, rauður og ljótur. Sagði að ég mæti eiga von á því að hann yrði alltaf dálítið sverari en hinn fóturinn. Ekkert sérlega skemmtilegt það. Hann verður ekkert sverari af vöðvum heldur bjúg og bólgu geri ég ráð fyrir eða einhverjum gagnslausum vef sem myndast á áverkasvæðinu. Svo veit ég allt um það að hann er að fara við réttarhöld á mánudaginn og þá skal hann vera með bindi og það þrátt fyrir að vera með lægri laun við réttinn en réttur og sléttur lögfræðingur. Svo er hann með lægri dagvinnulaun en ég sjálfur. Finnst annars að hann eigi að vera á afar góðum launum því þó hann sé kannski ekki heimsins besti læknir í svona endurkomuheimsókn, þá þykist ég vita að hann sé með þeim allra bestu í að skrúfa mann saman - og það er það sem nýttist mér fyrir þremur mánuðum.

En það er BHM verkfall og enga röntgenmyndatöku að hafa á ríkisreknum Borgarspítalanum. Ég fór því með bevís í Domus Medica og lét mynda minn fót þar. Er kominn með myndir eins og sjá má.

Greiningin á myndinni er að þetta hafi ekkert haggast þannig að skrúfurnar halda. Það er kominn einhver gróandi og ég er að fá callus í sprungurnar sem er gott. Hins vegar (væntanlega út af notkunarleysi ökklans) er vaxandi osteopenia í ökklalið. Það er víst vísir að beinþynningu. Heildarniðurstaðan var að situs væri óbreyttur (sem er að brotið situr áfram rétt og vel - sem er gott, afar gott og grundvallaratriði miðað við hvernig brotið var) og svo er vaxandi gróandi (sem er líka afar gott).

Hvort þetta þýði að Árni megi fara að láta mig standa á öðrum fæti veit ég hins vegar ekki en ljóst að eftir kvöldgöngutúr eða jafnvel hvort sem hann var eða ekki, þá er ég með sá verk í miðjum leggnum.

En maður verður að vona hið besta enda er ég yfirleitt að skora nokkuð sterkt í Pollýönnuleikunum!

Já, og annars. Ríkarður sagði að ég ætti að fara bara út að hjóla - kannski ekki allann Elliðaárdalinn en eitthvað svona þægilegt. Reyndar kannski bara þrekhjól sagði hann líka. En það endaði með því að ég náði Antilópunni gráu niður af snaga, pumpaði í og hjólaði smá. Svona alveg 50 metra og til baka aftur. Leist eiginlega ekkert á þetta. Á bakaleiðinni tókst mér ekki að stoppa og þurfti að finna kant til að geta stoppað af einhverju öryggi. Það er víst eitthvað í að ég fari almennilega að hjóla á hreyfanlegu reiðhjóli. Spinning hjól verða að duga og kannski fær maður sér bara treiner og setur reiserinn á hann í stofunni.

Var svo eitthvað að lesa um brotna fætur og komst á alvöru læknasíður. Þetta lítur víst ekkert allt of vel út hjá mér held ég. Held ég geti alveg bókað það að ökklinn slitnar hratt ef ég næ að nota hann af einhverju viti. Spurning um að sérhæfa sig í hjólreiðum og kajakferðum. Verst að öxlin er ekkert of jákvæð fyrir kajakferðir. Annars þá var verslaður hjálparhlutur í dag. Keypti mér lítinn últra þægilegan bakpoka sem er möst að vera með ef hendurnar eru uppteknar af því að vera með hækjur. Á víst að vera sérhannaður hjóleiðabakpoki. Bara nokkuð ánægður með hann. Búinn að fara með hann í Bónus og Ríkið. Það er bæði hægt að hafa bland og bús í svona poka.

Af öðrum hjálpartækjum hafa verið verslaðar gúmmíteygjur og compressionsokkar. Mér telst til að ég muni vart ganga í öðru á næstunni.

Áreynsla

Í sjúkraþjálfun í síðustu viku líklega þá datt mér í hug að spyrja hann Árna að því hvort það væri eitthvað vit í að ég færi út að hjóla. Vissi ekki alveg hvað hann myndi halda þar sem ég er ennþá að skakklappast með eina til tvær hækjur. En honum leist bara vel á það. Ég samt gugnaði eitthvað á því en endaði á að fara í World Class áðan og hamast aðeins á þrekhjóli þar. Var reyndar líka búinn að prófa aðeins á þrekhjóli í Gáska líka í gær.

Veit ekki alveg hvað hjartað í mér hélt en það hefur líklega ekki slegið almennilega yfir 100 slög á mínútu síðan ég var að rölta upp á Lambafellið fótbrotadaginn ægilega. Efast um að hækjulabbið hafi gert mikið með hjartað eða þolið í skrokknum. Vona að ég nái mér aftur almennilega á strik - en ljóst að það gerist ekkert af sjálfu sér.

Fór svo annars á árshátíð Símans, Staka og allra hinna á laugardaginn. Það var bara ágætlega heppnað en ég dálítill rati að þekkja ekki fólk sem ég átti að þekkja. Þekkti nú samt hana Lóu sem vann með mér fyrir áratugum. Svo eru held ég aðrir sem þekkja mig ekki neitt lengur. Var annars skondið að vera á svona árshátíð þar sem ég þekki hvorki haus né sporð á forstjóranum sem var með einhverja svona la la ræðu þarna líka.

Er svo búinn að vera að reyna að komast aftur af stað með MS verkefnið mitt. Fór meira að segja aðeins að segulmæla í Öskju í síðustu viku. Byrjaði á að mæla á mér fótinn og innvolsið virðist ekki vera segulmagnað. Ætla helst að fara aftur á morgun eftir að hafa farið í endurkomu til Ríkharðs.

Já, það er nefnilega endurkoma á morgun hjá mér á Borgarspítalann. Veit samt ekki hvernig það verður. Geislafræðingar eru í frí þannig að ég veit ekki hvort ég fái röntgenmynd.

Fóturinn

Í einum af göngutúrum liðinnar viku

Fóturinn er eitthvað í áttina en ég veit aldrei alveg hvað ég má vera að reyna á hann. Fór í Sjúkraþjálfun á miðvikudag til Unnar og sýndi henni myndirnar sem voru teknar þegar ég var tekinn úr gifsinu. Henni leist ekkert allt of vel á þetta fannst mér á henni. Sagði að þetta væri yfirleitt meira gróið 8 vikum eftir brot. Einhvern veginn fannst mér þetta vera allt í voða aftur eftir að hafa horft á myndirnar með sprungunum sem virtust í raun vera galopnar ennþá.

Röntgen mynd tekin 18. mars þegar fótur fór úr gifsi. 7 1/2 viku eftir slysið.

Fór svo seinna um daginn þann að lesa eitthvað blogg um gaur sem braut upphandlegginn báðum meginn. Hann ætlaði aldrei að gróa neitt og var alltaf að brjóta beinið upp aftur og aftur og jafnvel án þess að átta sig á því að hann væri að brjóta það upp. Las líka um einhverja stelpu sem fótbrotnaði og einhverjum mánuðum seinna var brotið alls ekki gróið. Þar var spekúlasjónin sú að ef brotið væri stórt þá tæki lengri tíma fyrir líkamann að láta það gróa. Svona eins og það væri einhver hámarks heildar afköst sem væri hægt að láta bein gróa og ef brotið væri dálítið djúsí þá tæki lengri tíma að láta það gróa. Mitt bein er augljóslega nógu brotið.

Ég var í raun farinn að setja talsverðan þunga á fótinn en fékk sem sagt einhverja bakþanka með það. Ef gaurinn á blogginu var að brjóta upp það sem var að gróa í handleggnum án þess að fatta það, þá er spurning hvað ég er að gera með hálf-ógróin bein í fætinum og setja á hann kannski 80kg þunga. Dílemman er svo sú að ég þarf að setja álag á beinið til að það fari að gróa meira en álagið má ekki vera það mikið að ég brjóti jafn harðan upp það sem er búið að gróa.

það var annars ágætt að fara í sjúkraþjálfun til Unnar og ætli ég reyni ekki að halda því áfram einu sinni í viku með því að vera tvisvar í viku hjá Árna.

Fóturinn að koma úr sturtu síðustu helgina í mars. Skurðsárið farið að líta ágætlega út.
Vinstri fóturinn er ekkert lengri en hann er líklega aðeins framar. Hann er hins vegar greinilega vel digur miðað við þann hægri.

Þar sem skurðsárið er búið að loka sér mjög vel þá fékk ég grænt ljóst á sundferð hjá Árna. Fór föstudag langa í sund með Gunnanum. Þar leiddi haltur blindan því hann hann kunni ekkert á að fara í sund - þar sem það er orðið frekar hátæknilegt. Það bjargaðist þó allt. Mér gekk ágætlega í sundinu en vissi ekki alveg hvað ég ætti að vera að gera í sundinu. Þorði ekki að synda að neinu marki þar sem ég óttaðist að sparka i eitthvað fast og tjóna fótinn. Gekk því bara 100metra í lauginni og fór svo í heitapottinn.

Er svo líka búinn að vera af og til í heit-köldu fótabaði til að örva fótinn og minnka bólgur. Ráðlegging frá Unni. Hann er annars þannig fóturinn þegar líður á daginn að hann er jafnbreiður upp að hné. Eðlilegur fótur breikkar við táberg, mjókkar við ökkla og er svo breiðastur á kálfvöðva. Minn fótur er svo bólginn um ökkla og kálfvöðvar svo rýrir að það má segja að hann sé jafn frá tábergi og upp að hné.

Af öðrum málum

Annars hefur tvennt borið til tíðinda þessa páskana.

Ég fór að rifja upp hvað ég er að gera í þessu mastersverkefni mínu. Þarf að fara að taka þann þráð upp aftur ef ég er ekki bara hættur því rugli. Unarlegt að vera að læra eitthvað í framhaldsnámi í háskóla sem maður sér ekki beinlínis fram á að vinna nokkurn tímann nokkurn við. Hafa hvorki efni á því að vinna þannig vinnu tekjulega séð og eiginlega á ég ekki von á að mér bjóðist neitt af slíkum störfum. Er dálítið að átta mig á að ég bara klára þetta MS nám og svo er því kannski bara lokið og ég dálítið á sama stað og ég var áður.

Uppfærði þá örlítið háskólabloggið mitt þannig að eitthvað kemur þar fram um verkefnið.

• Um verkefnið
• Myndir

Hitt bar til tíðinda að e.t.v. bjargaði ég lífi hundskammarinnar á neðri hæðinni á föstudag langa. Það var gelt heilan djöfulmóð á þeim helgasta degi og ég bölvaði og ragnaði af því tilefni. Stappaði niður óbrotna fætinum og barði hækjunni í gólfið frekar illilegur. Svo heyrði ég að Guttaskömmin var komin út í garð að gelta. Skildi ekki alveg hvernig á því stóð þar sem ég var viss um að enginn væri heima á neðri hæðinni fyrir utan Guttann. Þegar ég var búinn að öskra út um stofugluggann eins og hver annar brjálæðingur til að fá hundfjandann til að hætta að gelta, þá sá ég að hann skalf úr kulda. Hann komst sem sagt ekki inn, hiti nálægt frostmarki og rigning. Ég sá aumur á honum og vildi nú ekki að hann færi að drepast þarna á föstudeginum langa. Fór niður og hleypti hinum inn til Ólafar. Svo kom hún reyndar heim skömmu seinna þannig að líklega hefði hann lifað þetta af. En Deginum ljósara að sumt fólk á ekki að eiga hund!

Gangandi á fjórum jafnfljótum

Fjölskyldan færist dálítið saman - a.m.k. svona hluti af henni. Mamman manns búin að vera einkabílstjóri, matráður, hjúkrunarkona og alls herjar reddari. Í dag fór hún með báða hækjukallana sína út að labba. Eða reyndar þá kom hún með þann eldri með sér í Hæðargarðinn þegar ég fékk mér göngutúr og við fórum því báðir á labbið eftir að hafa fengið okkur kaffi og með því í eldhúsinu appelsínugula.

Á röltinu með pabba sínum, báðir hækjukallar!

Er búinn að vera dálítið duglegur held ég í gönguferðunum en þær eru ennþá algjörlega á tveimur hækjum. Finn leiðinlega mikið til í ristinni sem er eiginlega ekki virka í neina alvöru göngu. Næ svona 30kg álagi með henni en þarf í raun að ná 100kg ef ég á að geta gengið almennilega. Er hins vegar að ná að setja alveg 70kg á fótinn flatann án þess að finna svo mikið til í honum. Hef ekki fundið til í sköflungnum sjálfum en fæ verk í ökklann eftir smá göngu. Hef verið að fara yfir 1km á dag undanfarna daga sem ég er bara nokkuð stoltur af.

Gamla settið sitjandi á einum ágætum Hæðargarðsbekk

Stífur ökkli og hálfgróið bein

Fór á fimmtudag í fyrsta tímann í sjúkraþjálfun hjá Árna sem ætlar að kenna mér að ganga upp á nýtt og komast á fjöll einhvern tímann... kannski samt ekki fyrr en í haust. Hann er vonandi bara að passa sig á að lofa mér ekki of miklu!

Það gekk samt ekkert svo illa hjá honum. Að minnsta kosti lét hann eins og þetta væri ekkert svo óeðlilegt hjá mér að beinið væri ekki alveg gróið og að það væir bara hið eðlilegasta mál að það liti út á röntgenmyndinni eins og það væri allt mölbrotið ennþá. Sprungur myndu sjást á röntgen mynd jafnvel í tvö ár eftir að beinið brotnaði.

En hann sendi mig í öllu falli bara heim með fjórar beisik æfingar sem ég er svona eitthvað að reyna að gera. Get nú annars ekki mikið. Held að hann hafi mælt hreyfigetu ökklans upp í 15° til 45°. Þ.e. bara 30° alls sem ég get þá hreyft hann.

Fóturinn síðan er mér að finnast vera alveg hroðalega bólginn allur og útþaninn af bjúg. Veit ekki af hverju hann þurfti að verða þannig. Hélt ég hefði passað vel upp á að hafa hann alltaf einhvers staðar í góðri hæð.

Og ekki var það nógu gott

Hafði ekki þorað að vera mjög bjartsýnn og það er kannski bara eins gott. Röntgenmyndataka sýndi ógróin bein. Þetta er því alls ekki komið hjá mér þrátt fyrir allar þessar vikur. Mölbrotið var annars þannig að það þurfti margar röntgenmyndir til að ná öllum skrúfunum með á mynd - þær náðust ekki allar saman á eina mynd. Hef ekki hugmynd um hvað þær eru margar.

En skrúfufjöldinn er víst ekki aðal málið heldur frekar hvernig þetta er að gróa og það var alveg ljóst að þetta er alls ekki almennilega gróið ennþá hjá mér. Fór samt ekki aftur í gifs og á að fara að reyna að stíga eitthvað örlíið í fótinn en ég er ekkert á leiðinni að fara að sleppa hækjunum alveg strax. Það verða einhverjar vikur hjá mér ennþá þannig. Á tíma í röntgen aftur í lok apríl og þá ætti ég að vera farinn að ganga án þess að vera á hækjum.

Fóturinn leit annars vel út að sögn fólks á spítalanum sem sá fótinn en innaníið var sem sagt ekki alveg að gera sig. Ökklinn er síðan stokkbólginn og það sem mér fannst vera skrúfa að þrýsta á gifsið var líklega bara bólgan. Fóturinn síðan samsvarar sér eiginlega alveg hroðalega þar sem í kringum ökklann er hann í sverara lagi vegna bólgunnar en ofar þar sem ég átti einu sinni kálfavöðva er núna bara spóaleggur. Frá hné og fram á táberg er sem sagt svipað ummál á fætinum!

En ég má fara að byrja sjúkraþjálfun og er með pantaðan tíma þar á morgun. Það fer vonandi samt eitthvað að gerast þó hægt og rólega verði.

Á morgun gerist það!

Það er komin 7 1/2 vika síðan, ég tók eitt skref í snjó, rann fram af skaflinum, fótur einhvern veginn skrúfaðist til og ég fann það gerast. Bein voru brotin. Fluttur með þyrlu í bæinn og búinn að vera ógöngufær síðan. Á morgun fer ég í það sem er kallað "endurmat" hjá Ríkharði skurðlækni. Ég ber þá von í mínu brjósti að niðurstaða endurmatsins verði að beinin hafi gróið þokkalega saman, sem réttast og að ég megi fara að nota fótinn - og að það takist að nota fótinn.

Þrír dagar eftir

Af fótbrotinu

Í dag er sunnudagur og eftir þrjá daga verður kominn miðvikudagur. Þá á ég heimsókn til læknis. Endurmat á endurkomudeild. Veit ekki hvað verður en það sem ég innilega vona er að það komi í ljós góður gróandi í beininu og ég fari út umbúðalaus eða þarumbil. Geri auðvitað ekki ráð fyrir að fara út skokkandi heldur að ég verði enn á hækjunum en geti farið að stinga í með fætinum og svo farinn að geta gengið eftir einhverja daga með tveumur hækjum fyrst, einni hækju svo og fljótlega engri hækju. Veit að sá sem heitir Barði var utskrifaði sjálfan sig frá sinu broti fimm mánuðum seinna í krefjandi fjallgöngu á Skarðsheiðinni. Mig langar svona til tæmis að geta t.d. farið út að hjóla.

Af trjabroti eða bara af veðrinu frá í gær...

Með veðrið síðan sem var í gær þá verð ég að játa að víst var þetta dálítið hvasst og ekki hvað síst hér rétt hjá mér. Líklega í þarnæsta húsi hinum meginn við Hólmhæðargarðinn brotnaði niður stærðarinnar Reynitré. En Það var allt með kyrrari kjörum hér heima hjá sjálfum mér. Sýnist ekki neitt alvarlega hafa fokið.