Í skugga trjánna eftir Guðrúnu Evu Mínervudóttur

Já, ég las víst bók!

Fannst áhugavert viðtal við Guðrúnu Evu í Kiljunni hjá Agli einhvern tímann fyrir jól og ég ákvað að kaupa mér bara jólabókina til að lesa fyrir jól. Heilmikil lesning fyrir þann sem les orðið sjaldan annað en eitthvað ADHD rugl á Instagram en bókin kláraðist uppúr hádegi á sjálfan jóladag.

Skáldæfisaga held ég hafi verið orðið sem var notað um bókina og það sem maður veit aldrei er hvað er skáldað og hvað ekki. Hvað er bara alveg satt, hvað er svona eitthvað skreytt og hvað er helber uppspuni. Skiptir kannski ekki máli en jú – skiptir máli ef manni finnst raunveruleikinn forvitnilegur og fólk sem hírist í raunveruleikanum þá sérstaklega.

Persónurnar eru margar í bókinni en þær einu sem ég veit fyrir víst að séu til er hún sjálf og Hrafn Jökulsson fyrri maðurinn hennar. Seinni maðurinn sem hét Helgi í bókinni er væntanlega til líka en heitir eitthvað allt annað. Hvort Aupair stelpurnar hjá þeim og barnið í fóstrinu séu raunverulega til veit ég ekki og mun líklega aldrei vita. Hef svona hérumbil grun um að þar hafi hvað mestu verið skáldað.

Og miðillinn ótrúlegi… já ótrúlegur… ég hef ekki nógu mikla trú á að þannig fólk sé yfir höfuð til. En kannski í þeim heimi sem ég er ekki með í, í þessu jarðlífi… kannski… ekki veit ég.

En svona ef þetta á að vera bókadómur þá fannst mér þetta eðalgóð bók ef ég hef eitthvað vit á slíku ennþá. Skemmtilegt hvernig bókin vafðist um einn atburð í núinu og allt annað rifjað upp einhvern veginn á óskiljanelgan hátt í kringum þann atburð. Sá atburður var sýruferðalag sem Guðrún Eva var reyndar meira bara áhorfandi að en hún hefur a.m.k. alltaf þá afsökun eða útskýringu á af hverju eitthvað var skrifað eins og það var skrifað að það hefði bara verið einhver ofskynjun.

Kannski það sem ég man að mér fannst óskiljanlegt … sem sýnir kannski muninn á mér jarðbundnum og henni ekki… að hún hafði aldrei gert sér grein fyrir að rosabaugur myndaðist um sólina og það gæti fylgt með eða á undan runnið úlfur og gíll. Hún tengdi það beint við ofskynjanir en eyddi svo einhverjum setningum í að skýra út þetta stórmerkilega náttúrufyrirbæri.

Svo hef ég ekki lesið mikið eftir hana Guðrúnu Evu en verð eiginlega að lesa hina skáldæfisöguna sem hún gaf út fyrir nokkrum árum, Skegg Raspútíns. Áður hafði ég bara lesið eina bók eftir hana, Yosoy, sem var eiginlega of undarleg fyrir mig.

Játningin

... eftir Ólaf Jóhann Ólafsson

Mín játning er eiginlega bara sú að ég ákvað um áramótin að lesa a.m.k. eina almennilega bók fyrir hvern mánuð ársins 2023. Það hefði átt að vera auðvelt í janúar þar sem ég gaf sjálfum mér þá bók í jólagjöf frá síðasta jólabókaflóði sem mig langaði mest til að lesa. Það var Játningin efrir Ólaf Jóhann Ólafsson.

það gerðist einhvern veginn alveg óvart að ég fór að lesa bækur eftir Ólaf Jóhann. Fyrir margtlöngu þegar hann var að byrja að skrifa bækur þá fundust mér þær ofmetnar og óáhugaverðar þó ég hefði í raun aldrei lesið neina þeirra. það var bara fólk sem ég taldi vera með svipaðan bókmenntasmekk og ég, sem lýsti bókunum hans sem frekar óháugaverðum. Svo einvhern tímann fyrir ekkert mörgum árum var mér eitthvað sagt frá einnig bók eftir hann og þá bók las ég og ætli það hafi ekki verið Sakramentið sem kom út 2017. Síðan hef ég líklegast lesið hverja einustu bók eftir hann.

En um Játninguna þá var ég eitthvað lengi að komast inn í bókina og það var ekki fyrr en í flugvél á leið til Kaupmannahafnar á síðasta degi janúarmánaðar sem ég byrjaði eitthvað að lesa. Ég laut lestrarins í botn og lesturinn bjó til hauga af hugrenningartengslum hjá sjálfum mér. Bæði var það að bókin gerist í Austur-Evrópu og er um fólk þar á 9. áratugnun, rétt nokkrum árum áður en ég var að þvælast í Prag sumarið 1990 og svo í Berlín 1991. Aðalpersónan gerði það sem ég gerði ekki, að læra ljósmyndun þannig að hausinn á mér var eiginlega kominn einhver rúm 30 ár afturábak. Ég var svona næstum farinn að finna lyktina af framköllunarvökvanum þegar ljósmyndarinn í bókinni var að framkalla filmurnar sínar og hugurinn einnig kominn í Austur-Berlín sem ég náði í skottið á, nokkurn veginn síðustu daga þeirrar borgar.

Bókin vel skrifuð fannst mér og gerðist á mörgum tímum eins og bækur Ólafs gera yfirleitt. Hún var spennandi en í endann þá leystist spennan ekkert alveg og eiginlega þá getur maður alveg áfram haft sögupersónurnar í hausnum á sér og velt því fyrir sér hvað hafi svo orðið um þær.

Það sem svona helst truflaði mig í gegnum bókina að sumt sem sumir gerðu var einvhern veginn svo mikið á skjön við það sem eitthvað vit væri að gera að það eiginlega eyðilagði skynsemina í bókinni. En það var líklegast sú persóna bókarinnar sem - kannski sem betur fer - ég tengdi ekki endanlega við.

Vonarskarð

Ég las víst þessa bók um þetta leiti... fékk hana í jólagjöf líklega frá Gunna og ætlaði svo að þvæla eitthvað um hana en gerði ekki. Reynt að bæta úr því á jóladag 2024

Þetta var ágæt bók en samt ekki neitt breakthrough fyrir mig að lesa. Áhugavert að lesa um þessa hrakninga sem gaurinn var í þegar hann fór þarna yfir og það sem ég man kannski núna nokkrum árum seinna var helst hvað hann undirbjó sig skakkt með mat sem skemmdist. Reyndar ekki kostur á neinum þurrmat en það sem hann var með, var minnir mig ekki það heppilegasta. Ég hefði svo einfaldlega snúið við þegar maturinn var meira og minna allur orðinn ónýtur löngu áður en ferðalagið var hálfnað. En það er kannski einmitt þess vegna sem það eru ekki skrifaðar bækur um mig!

Myndin að neðan er síðan frá mér sjálfum þegar ég fór könnunarferð um Vonarskarð til að undirbúa göngufeðr með FÍ... ferð sem varð ekki að veruleika fyrr en líklega einu ári seinna vegna Covid vandræða.

Snerting eftir Ólaf Jóhann

Gaf sjálfum mér hana í jólagjöf - eða kannski frekar - ég skipti í hana eftir eitthvað annað sem ég fékk bókarkyns í jólagjöf. Það var reyndar jöklabók Helga Björnssonar sem var gefin mér en ég auðvitað átti. Skil ekki hvernig ég gæti ekki átt þá bók. En að Snertingunni sem ég á líka.

Eftir að ég las Sakramentið hans Ólafs Jóhanns, líklega fyrsta heila bókin sem ég las eftir hann - var allt í einu kominn einhver uppáhaldshöfundur og þessi bók var ekki að valda neinum vonbrigðum. Bókin náði ágætum tökum á sálinni í mér og fékk mig til að hugsa talsvert hvers konar lífi maður sjálfur hefur lifað. Það er spurningin hvor maður sé svo mikill aumingi að maður þori ekki að lifa lífinu sem maður hefði átt að geta lifað - eða svo mikill auli að hafa ekki fattað hvaða lífi maður hefði átt að geta lifað. Ætli það sé eitthvað fólk þarna úti sem er einhvern tímann að velta því fyrir sér hvað hafi orðið um mann... Stundum veit ég ekki hvort maður eigi að vera að lesa svona bækur...

En svona... lausir endar sem einhverfan í mér veltir fyrir sér:

• Af hverju sá hann hana bara einu sinni reykja sígarettu en aldrei aftur...
• Af hverju var hann svona lengi að tengja saman að það væri eitthvað merkilegt hvaðan hún var og miðað við hvað hún var gömul... að það væri einhver saga þar og það skipti öll máli... trúi ekki að meðvitaður stúdent um 1970 hafi ekki áttað sig á því undir eins...

Veit ekki hvort eitthvað annað sérstak hafi truflað mig í bókinni - jú, þetta með hvernig talað var um Covid 19 í bókinni fannst mér asnalegt en hjálpaði reyndar á köflum þar sem bókin gerist á alls konar tímum þá var ágætt að vita að ef einhver var með grímu þá var nokkuð ljóst að það var eitthvað sem átti að gerast í núinu. Um 1970 gekk fólk ekki um með grímur svona almennt.

Í það heila ekki sama búmmið og kom yfir mig þegar ég las Sakramentið en það var kannski af því að þá hafði ég ekki lestið neitt eftir hann nema eitthvað sem mér fannst ekki gott og ég gafst upp á. Alveg á pari sem sagt við Sakramentið og betri fannst mér heldur en Innflytjandinn frá í fyrra. Ég mæli sem sagt alveg með.
Mér skilst að það eigi að gera bíómynd eftir bókinnni. Hlakka alveg til að sjá þá mynd en væntanlega eru allar líkur á því að mér finnist bókin hafa verið betri!

Mómó eftir Michael Ende

Eiginlega keypti ég þessa bók óvart eða kannski frekar svona óforvarandis. Samt ekki alveg því fyrir um 35 árum (ótrúlegt að það geti verið svona mörg ár síðan) sat ég ásamt nokkrum vinum mínum í sér tíma í Heimspeki hjá Gunnari Dal í Fjölbrautaskólanum í Breiðholti. Eitt af því sem hann gerði fyrir okkur var að rubba uppúr sér eitthvað um 20 bóka lista sem var listi yfir þær bækur sam hann sagði að við yrðum að lesa á lífsleiðinni. Eitthvað las ég af þessum bókum á sínum tíma en ein af þeim sem ég mundi alltaf eftir en án þess að les, var þessi: Mómó eftir Michael Ende. Núna var ég hins vegar að leita að jölagjöf handa frænku minni 12 ára og var ekki alveg viss um þessa bók sem jólagjöf handa henni þannig að ég keypti hana handa sjálfum mér til lestrar og ef mér litist á þá myndi ég gefa henni bókina. Það er ekki neinn stóridómur um þessa bók en frænkan fékk gjafakort í Smáralind í jólagjöf. Bókina fær hún kannski einhvern tímann seinna.

En bókin þá...

Jæja, eitthvað um bókina. Eins og við var að búast af bók sem komst á listann hans Gunnars þá er þetta ekkert mjög venjuleg bók – og svo las ég líka af umræddum lista Söguna endalausu eftir sama höfund sem ætti einnig að vera skyldulesning. Það er líklega hvort heldur hægt að segja að Mómó sé rosalega góð barnabók fyrir fullorðna eða góð fullorðinsbók fyrir börn.

Annars er þessari bók kannski best lýst með því að segja að hún sér einhvers konar heimspekileg vangavelta um tímann, hvernig maður notar eða eyðir tímanum. Hvort maður hafi tíma til einhvers eða ekki… og þá af hverju. Reyndar eins og einhver sagði einhvern tímann að þá þarf maður ekkert að vera að flýta sér eða gera sig tímabundinn því aðal galdurinn við tímann væri að það kæmi alltaf meiri tími aftur.

Hvað ef...

En hvað ef þetta væri allt saman satt... ef sagan sem maðurinn á óræða aldrinum sagði Michael Ende væri rétt... það væru einhver grámenni búin að plata okkur öll og þess vegna hefði enginn lengur tíma til neins. Veit samt ekki alveg með sjálfan mig því leti minni eru á stundum engin takmörk sett. Og þó... núna þessi jólin hef ég verið finnst mér upptekinn við að hafa tíma fyrir mig eins og mig lystir... en samt hefur sá tími einhvern veginn bara horfið frá mér. Kannski var maðurinn á óræða aldrinum í lestinni sem Michael Ende hitti Meistari Hora kominn þar í eigin persónu og þá grámennin búin að hrekja hann úr húsinu sem var og er hvergi. Er einhver saga sönn eða eru þær það allar... og skiptir það annars einhverju máli?

Innflytjandinn

Allt í lagi en ekkert í líkingu við Sakramentið

Vinnufélagi minn fór í óspurðum fréttum að tala um bókina Sakramentið eftir Ólaf Jóhann Ólafsson fyrir um tveimur árum síðan, sem varð til þess að ég las þá bók um síðustu jól ef ég man rétt. Mér fannt hún frábær og þegar lýsingin á nýjustu bók hans, Innflytjandinn benti til þess að þar væri eitthvað svipað á ferðinni, ákvað ég að verða mér útum eintak af henni til að lesa.

Ég segi ekki að bókin hafi valdið mér algjörum vonbrigðum og hún var alveg ágæt, skemmtileg aflestrar og mér leiddist ekkert að lesa hana en það var ekkert mikið meira en það. Óttaleg flatneskja á köflum og hægt að hraðlesa suma kafla sem voru eiginlega ekki um neitt, bættu engu við og voru ekkert áhugaverðir. Persónurnar í bókinni þokkalega áhugaverðar en samt tókst ekki að gera neitt almennilegt með þær.

Kannski það sem var áhugaverðast eða sérkennilegast var hvernig atburðir sem hafa átt sér stað síðustu ár og komið við Íslendinga voru notaðir í bakgrunni og stundum ekki í bakgrunni en þá skrumskældir til að búa til sögusvið bókarinnar.

Titillinn, "Innflytjandinn" hefur margs konar skírskotun í bókinni, sem kveikir á ýmsum tengingum í hausnum á manni. Eitthvað er kafað ofan í heim múslimskra innflytjenda en svo sem ekki miklu bætt við það sem maður áður vissi eða maður taldi sig vita.

Fléttan í bókinni er síðan í sjálfu sér ágæt og kom dálítið á óvart en samt eitthvað af lausum endum fannst mér - sem kannski skipti ekki neinu máli. Bókin var samt dálítið eins og að eftir 350 blaðsíður hafi höfundinum fundist þetta vera orðið gott og ákveðið að klára bara fléttuna nokkuð hratt.

Í heildina samt sagt alveg þónokkuð góð afþreying og ekki leiddist manni að lesa bókina.

Sakramentið þegar ég uppgötvaði nýtt uppáhalds

Ég held að ég hafi aldrei áður lesið neitt eftir Ólaf Jóhann Ólafsson. Skoðaði einhvern tímann fyrir langalöngu eitthvað eftir hann en komst að því að bækurnar hans væru ekkert að höfða til mín. Fólk með svipaðan bókasmekk og ég var ekkert að fíla bækurnar hans. Svo var eitthvað, umfjöllun í Kiljunni eða eitthvað sem sagði mér að bókin "Sakramentið" sem kom út fyrir síðustu jól væri eitthvað sem ég gæti lesið. Ætlaði að gefa hana í jólagjöf fyrst en ekkert varð af því. Sat uppi með eintak sem ég hafði kannski ætlað mér að skipta fyrir mat úr Bónus - en þar sem ég kom því ekki í verk og enda ekkert að farast úr peninga eða matarleysi þá dagaði hún uppi hjá mér. Byrjaði að lesa hana síðasta laugardag í Fellsmörk og að vissu leyti fór lífið að snúast um þessa bók.

Er núna búinn að skoða eitthvað meira bókadóma um hana svona professional dóma og þeir eru allir mjög jákvæðir en samt þannig að bólkinni er lýst út og suður.

Sumir fjalla um hana sem glæpasögu og vissulega er það rétt það er í bókinni ofbeldi, líkamlegt, andlegt og kynferðislegt sem verið er að rannsaka og eftir allt þá er líka morð í bókinni og að auki sjálfsmorð. Drifkrafturinn í sögunni er samt alls ekki það að einhver glæpur hafi verið framin. Í einhverri vanhugsaðri umfjöllun um bókina kom fram hver var drepinn eða dó og það hefði skemmt upplifun lestarins mikið að vita um það fyrirfram.

Flestir fjalla um bókina a.m.k. líka sem einhvers konar ádeilu á kaþólsku kirkjuna á Íslandi og það sem hefur komið í ljós með ofbeldi gagnvart nemendum skólans í Landakoti. Einhvers staðar las ég að sá vinkill bókarinnar myndi koma við marga eða eitthvað slíkt. Veit ekki með aðra en það kom ekkert sérstakega við mig hvað kaþólska kirkjan hefur gert enda hefur það verið almennt fréttaefni síðustu ár.

En það var a.m.k. einn gagnrýnandi sem fannst þungamiðja bókarinnar vera persónusköpun systur Jóhönnu, samkynhneigðrar franskrar nunnu og hvernig fordómar kirkjunnar og eiginlega frekar kristninnar bönnuðu henni að vera hún sjálf. Leit hennar að sannleikanum þar sem mikilvægasti sannleikurinn var ekki hver hafði framið hvaða glæp heldur hvers konar lífi hún sjálf hafði lifað og hvort hún hefði verið elskuð eða ekki. Afleiðingar þess að standa ekki alltaf með sjálfri sér og vera föst í fordómum annarra.

Hvað sem öllu líður þá varð þessi bók strax á upphafssíðunum ein af mínum uppáhalds. Endirinn varð einhvern veginn samt hálf snubbóttur. Ekkert ósáttur við hvernig bókin endaði og hvernig lá í hlutunum og líklega hefði sagan aldrei gengið upp nema á þann hátt sem henni lauk en einhvern veginn vantaði samt eitthvað fannst mér.

Ef ég hefði ekki vitað hver skrifaði bókina, hefði mér aldrei dottið annað í hug en að kona hefði skrifað þessa bók. Þannig er maður nú forpokaður þó maður þykist vera eitthvað annað!

Læt svo fylgja með mynd af kirkjunni á Landakoti, mynd sem ég tók fyrir... gvöð hjálpi mér... eitthvað um 14 árum!

Svo maður bæti við eigin hugrenningar. Þessi mynd mynnir mig alltaf dálítið á mikið flottari mynd sem mig minnir framhaldsskólanemi sýndi í Ásmundarsal fyrir meira en 30 árum undir nafninu ragsi sem var sett á hana án þess að hún fengi nokkru um það ráðið. Ætli hún hafi ekki orðið neinn ljósmyndari? Hún var a.m.k. með bestu myndirnar þar en einhverjir aðrir sýnendur hafa unnið hálfa æfina sem atvinnuljósmyndarar.

Ætli mér finnist Vetrarborgin vera lélegasta bók Arnarldar?

Ég ætlaði annars aðallega að blogga um eitthvað sem ég var að lesa og þá er það fyrst vetrarborgin hans Arnaldar. Byrjaði að lesa hana í vinnuferð til Stokkhólms í líklega þar síðustu viku.

Verð að játa að ég held að mér hafi ekki fundist jafn lítil til koma nokkurrar annarrar bókar frá Arnaldi sem ég hef lesið. Sumt gekk ekkert upp í bóikinni eins og að börn hafi verið týnd í heilan dag eða meira án þess að það væru kallaðar út björgunarsveitir til að leita að þeimn - og svo fannst sá týndi í öskutunnugeymslunni heima hjá sér. Það hefði einhver með snefil af leitartækniþekkingu átt að vera búinn að leita þar.

Svo var glæpurinn óttalegt hnoð og leystist dálítið afþvíbara fannst mér og morðið svona eiginlega líka eitthvað afþvíbara.

Sterkasti punkturinn var hliðarsaga um einhvern ógæfumann sem kom svo sem meginsögunni ekkert við.

Þar sem þetta er ekkert opinber bókadómur þá get ég alveg sagt að mér fannst þessi saga vera óttalegt prump!

Bók um galdur eða ekki

Það var lesin bókin "Galdur" eftir Vilborgu Davíðsdóttur

Líklega skrifar Vilborg Davíðsdóttir "kvennabókmenntir" og reyndar nokkuð klassískar kvennabókmenntir þar sem aðalsögupersónan er kona með ákveðnar skoðanir sem er að berjast við karlaveldið sem hún býr í. Samkvæmt kyngreiningu minni ætti mér lítið til slíkra bókmennta koma og helst forðast að lesa þær. Það hef ég a.m.k. lesið á knús vef eða einhvers staðar annars staðar sem ég nenni ekki að muna. Bækur Vilborgar eru fínar en eftir að hafa lesið nokkrar þá verð ég dálíið þreyttur samt á því að aðalpersónan í hverri bók er dálítið eins og endurtekning á sjálfri sér. En þetta eru kannski bara höfundareinkenni.

Ef ég væri bókmenntafræðingur gæti ég eflaust útskýrt hvernig þessi bók beri þess merki að vera eitt af fyrri verkum Vilborgar. Mér fannt það a.m.k. dálítið skína í gegnum bókina en get svo sem ekkert alveg sagt af hverju. Það hins vegar skemmdi ekkert bókina sem var skemmtileg og þægileg aflestrar.

Dálítið gaman að lesa þessar sögutengdu skáldsögur Vilborgar með hliðsjón af t.d. Íslendingabókinni á vefnum. Hægt er að skoða þar hvenær hver persóna var til og þá kemur í ljós að sumar þeirra virðast bara alls ekkert hafa verið til. Það eru þá persónurnar sem Vilborg hefur fullt skáldaleyfi fyrir. Persónurnar sem eru þannig eru oftar en ekki óskilgetin ambáttar eða frillubörn og eru þess vegna ekki með i Íslendingabókinni. Eins börn sem dóu mjög ung og náðu ekki að skapa sér neina sögu. Persónur sem eru þekktar úr sögunni fá hins vegar að halda sínu æfiskeiði í stærstu dráttum eins og það á að hafa verið.

Kannski það sem mér fannst einkennilegt var nafnið á bókinni. Ég veit ekki hvað hún hefði átt að heita en mér fannst hún ekki vera um galdra nema afar takmörkuðu leyti og galdrar voru ekki að mínu mati nein þungamiðja eða driffjöður í framvindu bókarinnar.

Það var loksins kláruð bók: Öræfi eftir Ófeig Sigurðsson

Einhvern tímann snemma í desember heyrði ég lesið upphafið á þessari bók og með það sama ákvað ég að þessa bók yrði ég að lesa. Sá svo á Fesbók að vinur minn Páll Ásgeir lofaði bókina í hástert. Það tók ég líka sem meðmæli og keypti því þessa bók þegar ég sá hana á góðu verði í einhverjum stórmarkaði. Það ætti maður aldrei að gera.

Öðrum hvorum meginn við áramótin fór ég svo að reyna að lesa bókina. Áttaði mig fljótlega á því af hverju Páli Ásgeiri hafði fundist bókin svo góð. Hún er skrifuð meira og minna eins og hann hefði skrifað hana sjálfur. Svona eiginlega eins og slitin út úr munninum á honum. Það er gaman að hlusta á Pál en ég játa að ég hefi ekki mikla nennu að lesa tuga blaðsíðna lýsingar á einhverju úr sögu Íslands í skáldsöguformi. Án þess að ég gæti séð að það tengdist neitt söguþræði bókarinnar. Reyndar áttaði ég mig ekkert almennilega á því hver söguþráðurinn í bókinni ætti að vera því bókin fannst mér eiginlega bara vera endalaus romsa atburða sem hafa átt sér stað eða ekki átt sér stað á hinum óaðskiljanlegustu tímabilum íslenskrar sögu.

Snemma í vaðlinum í bókinni tók ég eftir einherju sem ég taldi ekki vera rétt sagnfræðilega. Það er þar sem fram kom að allt fólk í Öræfum hefði látið lífið samstundis þegar eldský og gjóskuflóð æddu niður Öræfafjökul í gosinu 1362. Hið rétta er þar að minnsta kosti að á Bæ sem hefur verið grafinn upp fundust leyfar af fólki sem hefðu þó átt að vera þar. Ljóst var því að þar náði fólkið að flýja. Þessi kannski ekki svo mikla ónákvæmni varð til þess að ég áleit sagnfræðilegan texta bókarinnar bara vera skemmtilega fram settan kjaftavaðal en ekki neitt til að byggja einhverja skoðun á. Las ég því hratt í gegnum hverja blaðsíðuna á fætur annarri þangað til lokið var við tvo þriðju bókarinnar. Var henni þá bar ahent út í horn.

Þegar ég var svo orðinn rúmliggjandi fótbrotinn heima hjá mér þá sneiptist ég til þess að klára bókina eftir að hún hafði fengið bókmenntaverðlaunin. Áfram las ég bókina á sama hundavaðinu. Á einhverjum köflum kom fram einhver söguþráður og eitthvað til að tengja við en það var svo ekki fyrr en á síðustu 20 síðunum eða svo sem að hringurinn sem bókin lýsir náði saman. Þá small allt og bókin ekki svo slæm en eftir situr það að fyrir minn smekk hefði þessi bók verið mun betri sem smásaga en ekki mörg hundruð blaðsíðna skáldsaga.

Í það heila þá er þetta með undarlegri bókum sem ég hef lesið. Bókin varð mestölubók fyrir jólin og eitthvað segir mér að það hafi verið sett íslandsmet í fjölda bóka sem verða aldrei lesnar.

Frá uppgröfnum rústum á Bæ undir Öræfajökli en þar fundist engin ummerki um að fólk hefði grafist undir ofanflóðum frá Öræfajökli - öfugt við það sem Ófeigur hefur í Öræfabókinni og varð til þess að ég lagði ekki mikið uppúr annarri sagnfræði bókarinnar hans.

það var lesin bók: Auður eftir Vilborgu Davíðsdóttur

Fékk þessa lánaða frá bróðurnum mínum þegar ég lá fótbrotinn á Borgarspítalanum. Hef lesið eina bók áður eftir Vilborgu, Hrafninn og þessi er eins og su bók, alveg glettilega góð.

Það eru reyndar komnir einhverjir dagar síðan ég lauk við bókina og eitthvað byrjað að skolast til en svona í upphafi þá var hún dálítið eins og að lesa Íslendingasögurnar að ég ruglaði öllum persónunum saman og náði ekki neitt allt of miklu sambandi við hana. Átti ruglið reyndar helst við um tengsl persónanna. Þ.e. hver var systir eða bróðir hvers, frænka eða forfaðir. Persónusköpun aðalpersónanna og þá sérstaklega Auðar hins vegar með eindæmum góð. Alveg frá fyrstu síðu var verið að sníða til áhugaverða persónu fyrir mann til að kynnast nánar.

Söguþráðurinn einnig alveg ágætur þar sem sagan hélt alltaf áfram með ágætu tempói þannig að alltaf eitthvað nýtt kom í ljós sem hægt var að velta fyrir sér. Fáir dauðir punktar í bókinni. Svo skemmdi ekkert fyrir að prsónurnar eru til í Íslendingasögum og hægt er að fletta þeim upp á Íslendingabók Friðriks Skúlasonar til að velta fyrir sér hvar um skáldskap er að ræða og hvar byggt er á raunverulegum heimildum.

Eftir lesturinn er nokkuð ljóst að það þarf að lesa framhaldið einhvern tímann sem fyrst og eins þá má vel glugga aftur í framhald framhaldsins, Laxdæla sögu sem ég las líklega fyrir svona 30 árum síðan. Mikið skelfilega er maður orðinn aldraður!

Jólabókin lesin: Þrír sneru aftur

"Bók þessa má ekki selja"

Fékk bók í jólagjöf. Hafði reyndar sjálfur gefið mér Öræfin hans Ófeigs en fékk Guðbergs Bergssonar, Þrjá sem sneru aftur frá foreldrunum. Held að ég hafi aldrei lesið heila bók eftir Guðberg Bergssonar, bara einhver brot eða stuttsögur. A.m.k. ekki neitt sem ég man almennilega eftir. Hélt að það væri alltaf eitthvað erfitt að lesa Guðberg en það var líklega bara Tómas Jónsson metsölubók sem var erfitt að lesa. Þessi var lesin með skíðaferð, útsofelsi, jólamat hjá foreldrum og skíðatúr í Heiðmörk á jóladegi.

Bókin að vissu leyti ágæt og lýsir vel því sem stendur á vefsíðu útgefandans: "Höfundur dregur upp hárbeitta mynd af samfélagi á tímamótum; af eilífri baráttu manneskjunnar fyrir tilveru sinni, glímunni við fáfræði og fásinni, sannleika og lygi, heimsku og græðgi." en þar við situr finnst mér. Megnið af bókinni fer í að segja frá þessari glímu fólks við fáfræði og annað upp talið og það er bara gott en seinasti fjórðungurinn af bókinni fer einhvern veginn í að loka söguþræðinum og láta þá þrjá snúa aftur. Kannski var ég orðinn syfjaður í lok búkarinnar en ég held að höfundurinn hafi þá líka verið orðinn syfjaður. Það var hlaupið allt of hratt yfir og bókin einhvern veginn eins og það hafi verið ákveðið að klára hana sama hvað tautaði eða raulaði fyrir einhvern ákveðinn tíma eða áður en blaðsíðurnar yrðu orðnar of margar.

Sem sagt, hin ágætasta bók þangað til höfundurinn ákvað að klára hana. Undirtitill hennar hefði svo mátt vera: "Bók þessa má ekki selja"

Tvær einmanna prímtölur

Líklega er ég óvirkur bóka-alki. Er búið að finnast að ég ætti að lesa einhverja bók í nokkrar vikur ef ekki lengur. Las síðast líklega bók einhvern tíman síðasta haust um stelpu sem ólst upp í frumskógum með indónesískum mannætum eða ekki mannætum. Núna las ég bók um einmanna prímtölur. Hvernig ég vel mér bækur til að lesa er líklega rannsóknarefni. Einu sinni las ég bók sem hét "Pí" og fór ég að lesa hana af einhverjum undarlegum stærðrfæðilegum áhuga. Sú bók var nú samt bara um strák sem hét Pí og þvældist um Kyrrahafið ef ég man rétt á fleka með fullvöxnu tígrisdýri. Einhvern tíman las ég frábæra bók um einhverfan strák þar sem síðurnar í bókinni voru númeraðar með prímtölum. Bókina um einmanna prímtölur keypti ég líklega einhvern tíman þegar mig vantaði eitthvað að lesa og valdi hana af þessum dularfulla stærðfræðiáhuga - en las svo ekki fyrr en núna einhverjum árum seinna. En að vera óvirkur bóka-alki felst annars í því að lesa helst aldrei neitt en svo þá sjaldan þegar maður les eitthvað þá verður maður heltekinn af bókinni og les hana í einum rykk. Svona eins og alki sem drekkur sig dauðadrukkinn sjálfkrafa eftir að hafa fengið sér bara einn sopa.

En um þessa bók. Önnur persónan hafði bara áhuga á stærðfræði sem ég veit ekki hvort ég hef - a.m.k. ekki alla hæfileikana. Hin persónan hafði áhuga á ljósmyndun en tók nú samt ekki neitt mikið af myndum í bókinni - eiginlega bara tvisvar. Einu sinni af sér og hinni persónunni á polaroid myndavél en í hitt skiptið í brúðkaupi fjandvinkonu sinnar þar sem hún eyðilagði filmuna.

Hvað mér fannst síðan almennt um bókina þá var hún kannski best fyrir mig sjálfan að aðalpersónurnar voru einhverjar undarlegar ýktar útgáfur af manni sjálfum.

-----------------

En svona til að ég sjálfur viti hvaða bók þetta er og muni eitthað eftir henn þá er hún um strák sem er með gallaðan heila sem skilur ekkert nema stærðfræð og svo átti hann systur með annan gallaðan heila sem virtist reyndar ekki geta neitt. Það kom a.m.k. aldrei í ljós þar sem hún dó eða hvarf úr sögunni því strákurinn passaði ekki upp á hana. Hin persónan er stelpa sem bæklast í skíðaslysi þar sem pabbi hennar er að neyða hana til að æfa skíðasport. Strákurinn er svona venjulegur einhverfur stærðfræðisnillingur og stelpan er með einhverja ótilgreinda persónuleikaröskun sem veldur anorexíu - og svo fær hún áhuga á ljósmyndun en sagan er ekkert um það sérstaklega - meira um stærðfræðina hjá stráknum. Enda er höfundurinn eðlisfræðingur. Svo loks einver bókadómur af bókmenntumpunkturis, lýsir bókinni eiginlega mikið betur en ég upplifði hana

Að leggjast í lesindi

Hann heitir Hermann og var frískur eins og fiskur en er nú samt bara strákur í bók eftir Lars Saaby-Christensen

Þegar maður heldur áfram að vera aumur í eyra eða einhvers staðar þá er hægt að leggjast í bóklestur og það var gert núna.

Fann eina á bókasafninu í bleika herberginu. Var meira að segja í plastinu ennþá. Með merki Máls og Menningar og hvort hún var keypt til lestrar eða bara kom með öðrum kiljum Máls og Menningar á meðan ég var sérlegur styrktaraðili þess félags veit ég ekki en ákvað að lesa bókina.

Sá reyndar mér til gleði að Sigrún sem var þá í Gæðastjórnuanrfélaginu þýddi bókina. Kann svo sem ekkert að dæma þýðingar en það var þó eitt ranglega beygt orð og eitt rangt forkskeyti að mér fannst en það er svo sem ekkert að marka. Man að hún var hér í dentíð að dæsa yfir einhverju þýðíngarverkefni sem hún hafði tekið að sér og það var líklegast önnur skáldsaga eftir þennan sama höfund. Hún átti reyndar að vera frekar þykk en þessi var frekar þunn... í millimetrum talið sko.

Bókin var hins vegar ekkert þunnyldi þó ég hafi ekki verið neitt sérlega lengi að lesa hana. Var létt og skemmtileg og fyndin á köflum, stundum dálítið angurvær en líka með alvarlegan undirtón. Svona ákveðið sjónarhorn á lífið og tilveruna sem gat vakið mann til umhugsunar um allt mögulegt og ómögulegt.

En svona heilt út sagt, fín bók sem var fínt að lesa.

---

Nafnlausir vegir eftir Einar Má Guðmundsson

Og úr því maður er byrjaður að segja hvað hefur verið lesið þá þarf líklega að játa að það var lesin önnur bók í veikindunum. Byrjaði reyndar á henni eitthvert kvöldið í Suðurlandsferðinni um daginn en las hana í raun ekki fyrr en í fyrragær eða einhvern tíman þá.

Ágæt bók en svona dálítið rann út í eitt í lýsingum á fólki síðustu aldar sem átti allt á einhver hátt pínulítið bágt eða í öllu falli stundum dálítið erfiða daga. Svona mannlífs- og atburðalýsingar sem höfðu samt fansnt mér hvorki ákveðið upphaf né ákveðinn endi. Þó það sé óréttlátur samanburður þá var þetta örlítið eins og símaskráin. Fullt af góðum persónum og áhugaverðu fólki en söguþráðurinn dálítið óljós.

Mælingu heimsins er lokið

Ágæt bók en ég get ekki skilið hvernig þessi bók varð mest selda bók í heimi á einhverju ári... 2006 vilja þeir meina. Mér fannst hún ágæt en ekkert meira en það. Samt er bókin öll meira og minna einhvern vegin á áhugasvuiðum mínum. Vísindi og athuganir - sem verkfræðingur og krónískt nörd finnst mér það áhugavert. Svo á ég líka stjörnukíki þannig að þessi vísindalega nálgun ætti að höfða til mín. Ferðalög og fjallaferðir - Margt var kunnuglegt og áhugvert fyrir mig að lesa eins og hæðaveiki sem ég kannaðist við af Kilimanjaró og vangaveltur um mannbrodda í formi nagla sem hann ætlaði að reka í gegnum sólann á skónum sínum. En einhvern veginn fannst mér bókin samt ekki neitt æðislegt og það furðar mig að allir út um alla veröld hafi flykkst til að kaupa þessa bók. Það seljast kannski svo fáar bækur að bók sem höfðar til ekki svo margra getur e.t.v. alveg orðið mest selda bók veraldar. Mér finnst þetta samt undarlegt. En fín bók fyrir þá sem hafa áhuga á ferðalögum um óbyggðir, frumstæðum þjóðum, stjörnufræði, stærðfræði og hvers kyns vísindum. Varla fyrir alla hina sem eru flestir og hafa áhuga á einhverju allt öðru. En kannski misskildi ég bara bókina og las hana með röngu hugarfari í gegnum röng gleraugu og kom ekki auga á það sem allir aðrir eru að sjá í henni. Hver veit - kannski ætti ég að taka einhvern bókmenntakúrs áður en ég er að tjá mig svona hér út í loftið!

Measuring the World is over I have been reading this book from Daniel Kehlmann. Great book? Yes, depends I would say. For me it was not bad at all since it is all in my field of interests. Mountain tours, science, stars (I own a 8” mirror telescope) and mathematics. But I don’t get how this book became the bestseller of the Earth in year 2006. I just don’t get it. I had no idea all the mass of people on Earth had this field of interests. But perhaps the reason is that so many people reading books actually have that field of interests. That’s the only reason I can find. It was interesting for me to read about high mountain sickness since I had perhaps similar experience from Kilimanjaro. It was also interesting for me reading about their experiments of compass and the magnetic field of Earth and such ideas. And of course problems they had when climbing mountains and ideas of making crampons with nailing ordinary shoes. But I can’t see how all those things can be interesting for all the mass of people on the Earth. But perhaps I just didn't understand the book and was reading it with some narrow mind thinking in wrong direction. Who knows?

... já á eftir að bulla eitthvað meira vonandi.

Skuggi vindsins

Skuggi vindsins eftir Carlos Ruiz Zafón var líka lesin með einhverjum hléum alveg eins og Þriðja táknið. Held ég hafi verið svona heilt ár að lesa bókina. Gekk svo sem ekkert of vel að komast inn í hana en fannst hún alveg frá fyrstu síðu vera dásamlega dularfull og einkennileg. Dularfullar persónur út um allt og ekki alveg ljóst hvort þær væru allar þessa heims eða annars. Skil ekki alveg af hverju mér tókst ekki að sökkva mér ofan í hana strax en það kom í einhverri lokaatrennu og hvílít rosaleg bók. Eiginlega bara eitt stórt VÁ! Það eru svona nokkrar bækur í minningunni sem standa einhvern veginn upp úr í mínum huga. Austan Eden eftir Steinbeck fannst mér einvhern tíman alveg frábærasta bók í heimi og Skuggi vindsins fannst mér kannski einhvern veginn á sama hátt vera frábærasta bók í heimi eftir að ég hafði loksins klárað hana. Að minnsta kosti einhver sú besta sem ég hef lesið lengi. Kannski ekkert merkilegt þegar það kemru í ljós að ég er eiginlega alveg hættur að lesa nokkurn skapaðan hlut en samt... hún var frábær og átti mig og minn huga á meðan ég fór í gegnum hana!

Þriðja táknið

Einhvern tíman fyrir martlöngu lagði ég það í vana minn að blogga svona um bækur sem ég las. Svo las ég eiginlega ekki neitt í einhverja mánuði eða alveg heilt ár eða meira. Það var því nokkuð sjálfgefið að bókadómar féllu niður. Núna um daginn tókst mér hins vegar að klára eina bók. Þriðja táknið eftir Yrsu Sigurðardóttur.

Ég byrjaði reyndar á þessari bók í haust sem leið. Las einhvern þriðja part í henni í flugvél á leið til Tyrklands en svo varð bókin viðskila við mig í flugvélinni. Svo á leið í göngur seinna um haustið varð ég mér út um nýtt eintak í einhverri sjoppu Vesturlandsins. Svo las ég eitthvað frekar lítið í bókinni þangað til ég kláraði hana núna um daginn. Hvort þetta langa hlé varð til þess að eyðileggja fyrir mér bókina veit ég ekki alveg en eitthvað gerði það því mér fannst ekkert varið í hana. Það var dularfullt morð á dularfullum manni og dularfullt fólk sem tengdist manninum en það var ekkert að gerast. Þegar ég átti ekki mikið eftir af bókinni varð mér það á að lesa aftan á hana og þá sá ég að það var verið að leita að einhverri gamalli bók út um allt. Ég hafði einhvern veginn ekki fattað að það væri aðalatriði í bókinni. Svo eins og í annarri bók sem ég las eftir hana Yrsu þá kom í lkjós einvhern veginn á seinustu blaðsíðunum hver var morðinginn og jú, jæja, það var þá svona, svo sem auðvitað en mér fannst það ekkert merkilegt.

Einhvern tíman sá ég formúluna að formúluglæpasögunni hennar Agötu Christie. Þar mátti ganga út frá því sem vísu að það væri framið morð og að morðinginn kæmi fram einhvers staðar framarlega í bókinni og að ef maður væri nógu flinkur í að leggja saman tvo og tvo þá gæti maður fattað einhvers staðar í miðri bók hver væri morðinginn. Og svo í öllu falli þegar allt lægi ljóst fyrir í lok bókarinnar þá gæti maður sagt við sjálfan sig, auðvitað... þannig var það, það var auðvitað bara hann (eða hún) sem gat verið morðinginn. Hjá henni Yrsu jú, þá kemur morðinginn snemma við sögu en ég hef ekki séð eitt né neitt sem hefði átt að hjálpa manni að fatta hver var morðinginn fyrr en það bara kom allt í einu í ljós í lokin hver það var.

En ég er víst á skjön við flesta því þetta er víst eitthvað rosalega vinsælt hjá henni og það er auðvitað bara ágætt en ekki minn tebolli!

....

Undarlegt háttalag hunds um miðja nótt

Stundum er maður heppinn eða ekki

Ég er að lesa alveg frábæra bók. Hún er 268 blaðsíður auk viðauka og seinasti kaflinn í henni er númer 233 en það eru samt ekkert svona margir kaflar í henni en þeir eru bara númeraðir eins og prímtölur.

Og þetta er spennandi morðsaga og verulega spennandi strax frá fyrstu síðu (eða kafla tvö) þar sem það er strax búið að fremja morðið og aukin heldur búið að stinga aðal söguhetjunni í grjótið fyrir að ráðast á lögregluna. Sá dauði er hundur nágrannakonunnar.

Bókin er á ensku og yfirleitt þoli ég ekki að lesa bækur á einhverjum undarlegum tungumálum sem ég skil ekki. En það er allt í lagi með þessa bók því hún er skrifuð af sjónarhóli stráks með Aspergers heilkenni. Þess vegna skil ég hana alveg. Og af einhvejrum ástæðum líka hvað hann er skemmtilega ruglaður þó ég sé ekkert illa haldinn af neinum sérstökum heilkennum held ég.

En þetta er allt út af því að ég þurfti að fara í Kringluna í dag til að kaupa rauðvín í rauðvínshappdrættinu sem ég er í. Ég sé nefnilega vinnufélögunum fyrir áfengi einu sinni í mánuði. Eftir að hafa keypt einhver reiðinnar býsn af áfengi í ríkinu í Kringlunni [þ.á.m. viskí sem er á bragðið einhvern veginn eins og gamall leðurjakki eða kannski frekar eins og hjólbarði sem hefur ofhitnað] þá datt mér í hug að fara upp á þriðju hæðina í Kringlunni og fá mér Kínamat. Og til að mér myndi ekki leiðast mjög mikið þá kom ég við í Eymundssyni á annarri hæðinni og keypti mér eitthvað að lesa og það var alveg óvart þessi bók.

Mæli með henni og viskíinu sem smakkast meira eins og leðurjakki.

En á morgun klárast árið og ég veit ekki meir.

Lygasaga eftir Lindu Vilhjálmsdóttur

Jólin eru til að lesa

Fékk reyndar ekki neina lesilega bók í jólagjöf. Myndabók Raxa telst varla mjög lesileg þó hún sé frábær.

En það skiptir ekki neinu máli þegar manns eigin bækur flæða út úr öllum bókaskápum og út um öll gólf. Las í snarheitum Lygasögu Lindu Vilhjálmsdóttur. Dálítið sérstök en skemmtileg lesning. Tók fljótt af en var ágæt samt.

....

Elsku Poona

Datt í bókaskápinn minn

Datt eina ferðina enn í bókaskápinn minn og las um hana elsku Poonu. Dálítið góð morðsaga en ég er líklegast farinn að slappast í að skilja svona bókmenntir.

Þeir sem ætla að lesa bókina hætti að lesa hér

Það kom reyndar fram á fyrstu blaðsíði að einhver væri alblóðugur upp fyrir haus og svona frekar morðingjalegur og aftan á bókinni stóð hver var drepinn. Ég hefði eiginlega ekki þurft að lesa neitt meira ef því hefði verið bætt við að systir líklega aðal söguhetjunnar hefði næstum drepist í bílslysi. Jú það hefði kannski mátt bæta við að annar hver maður í bókinni ætti hund og sumir þeirra væru orðnir lasburða. Það þyrfti kannski ekkert að taka þetta fram um hundana þar sem sagan gerðist í Noregi að mestu leyti.

Það var reyndar ekkert leiðinlegt að lesa bókina en söguþráðurinn var allur upp í loft ennþá þegar bókin var búin. Var það blóðuga steratröllið á rauða Golfinum sem drap hana með líkamsræktarlóðunum sínum eða var það sá sem enginn spurði á hvíta Saabinum sem drap hana í rólegheitunum með bowling kúlunni sinni?

Komst systirin sem lenti í bílslysinu einhvern tíman almennilega til lífsins eða drapst hún bara eða varð að óvita?

Það eina sem varð sæmilega ljóst var að hundur löggunar náði sér eitthvað eftir skurðaðgerðina.

Nei má ég þá frekar biðja um hann Arnald!