Afrakstur sultusuðu næturinnar.

Sunnudagurinn 6. júlí var dálítið sérstakur. Eftir að hafa lesið eitthvað jarðfræðidót fram eftir degi og skokkað smávegis í Heiðmörk, aðallega til að komast að því að kálfinn er ekki ónýtur þá var farið út í garð.

Ætlaði ekkert að gera neitt merkilegt í garðinum en endaði einhvern veginn fór það þannig að innihald safnhaugskassanna var forfært fram og til baka. Gaus þá upp frekar vondur fnykur og leist mér ekki á blikuna þegar konan í næsta garði sagðist ekki lengur geta verið úti því það væri komin svo mikil kíkalykt.

Eitthvað náði ég nú að koma þessu inn í kassann aftur og vona að fnykurinn sé þar lokaður inni en þarf greinilega eitthvað að skipuleggja betur þessi safnhaugamál.

En... ég tók líka inn rabbarbara sem var þarna við safnhauginn og fékk þessa líka frábæru hugmynd að gera mér rabbarbarasultu. En þá vantaði sykur. Í stað þess að fara að fá mér að borða þá var farið út í bíð að kaupa sykur og svo var hugmyndin að elda mat á meðan sultan myndi malla. En þá tók dagurinn aðra óvænta stefnu. Sem ég nálgaðist Skeifuna því ég ætlaði í hagkaup þá sá ég að eldgos var hafið í Skeifunni. Eftir að hafa fylgst með eldsvoðanum í meira en klukkutíma kom björgunarsveitarútkall til reka almnenning eins og mig sjálfan í burtu.

Var auðvitað ekki með nein björgunarsveitarföt með mér en fékk lánaðan stakk af Kjartani Óla sem er svona 20cm lægri en ég. Það var ágætt og ég stóð vörð fram undir miðnætti.

Þá var farið heim til sultugerðar og eldamennsku. Eldamennskan var einföld en fólst bara í að hita upp einhverja grýtukássu frá deginum áður. Sultugerðin var líka einföld. Bara skera rabbarbarann niður og setka sykurinn með og sjóða svo.

En ég sauð og sauð en sultufjandinn þykknaði ekki neitt. Fór svo bara að sofa um miðja nótt en lét sultuna malla áfram.

Undir morgun eða þar um bil vaknaði ég aftur. Dauðhreinsaði krukkurnar upp á nýtt og hellti sultunni á sam mér fannst vera orðin mátuleg og alveg rosalega góð á bragðið.

Sofnaði svo aftur og fékk mér brauð með sultu í morgunmat. Mikið rosalega var hún annars vegar góð en hins vegar hroðalega þykk!

-----
Var upphaflega á FB síðunni minni en fært hingað með dagsetningu skráningar þar.

Hvað varð eiginlega um þetta sumar

Álftir tvær í Ódáðahrauni sumarið 2006

Stundum hugsa ég að eitthvað ár eða eithvað sumar eða einhver vetur eða bara einhver tími verðii svona ár sem ég geti hugsað til... já smarið 2006... það var gott sumar. Ekkert endilega svo gott veður heldur sumar eða tími sem margs skemmtilegs er að minnast frá. Sumarið 2006 er þannig sunmar... svona sumar sem ég mun vonandi muna svo lengi sem ég lifi. Sumarð 2013 var hins vegar svona sumar sem einhvern veginn hvorki kom né var og það eina sem er hægt að segja er að það er að verða búið ef það er ekki búið... og enn á ég eftir að mála útidyrnar hjá mér. Ætli ég verði ekki bráðum lögsóttur af Hæðargarðslöggunni

Samt var þetta ekkert alvont sumar. það var farið norður í hann Skagafjörð, svona fjölskylduferð og líklegast verður þessa sumars minnst fyrir það um ókomin ár. Það var líka farin ein ágæt hjólaferð í Strútslaug og ein gönguferð um Hellismannaleið með HSSR. Skipulagði sjálfur báðar ferðirnar mest megnis þannig að ekki er ég dauður úr öllum æðum - en samt er ég allt í einu að fatta að það er bara komið haust. Eittvað sem hafði staðið til að gera ekki gert og bíður haustsins sumt, verarins annað, næsta vors og næsta sumars. Jæja - það verður þá eitthvað að gera í framtíðinni. Ekkert alvont það.

Bróðir Gunni og félagi Dosti fara yfir læka á leið í Strútslaug.

Strútslaugarhjólaferðin var auðvitað ekkert nema unaður. Eitt og annað bar til sem sumt átti ekki að mega segja frá. lækurinn á myndinni að ofan stal tappanum af camelbagnum hans Dosta. Það mátti svo sem alveg segja frá því - það var hans eigin poki og hann þurfti bara að stoppa alls staðar til að bæta vatni í pokann þar sem pokinn lak dálítið út um stútinn. Hinu átti ekki að segja frá var að þegar farið var yfir Ófæruna í eitt skiptið missti hann símann sinn í ána. Hann varð símalaus það sem eftir lifði ferðar eins og stundum áður en svo var nú bara allt í lagi með símann þegar heim var komið.

Spáð í öskulög á Hellismannaleiðar Fjallabaksins

hellismannaleiðargangan heppnaðist ekki illa. Reyndar það sem mér fannst áhugaverðast við allan göngutúrinn voru þessi öskulög sem við rákumst á í námunda við Dómadal. það eru sérstaklega tvö frekar þykka lög (tugir cm) sem mér þóttu áhugaverð. þau voru bæði nákvæmlega eins að sjá. Mjög grófkorna (kornastrð 0,5 til 1 cm) og algjörlega tvískipt þar sem neðar var ljóst (líklega súrt) lag og ofar dökkt (væntanlega basískt) lag. Gæti verið úr Heklu og mér fróðari bekkjarfélagi um Heklulög var á þeirri skoðun. Mér fanns lagið hins vegar vera of grófkornótt til þess. Algjört klúður að hafa ekki tekið sýni með sér til byggða en það er þá kannski bara ástæða til að fara aftur og þá hugsanlega með félaga Haraldi Gunnarssyni sem fannst þetta held ég alveg eins skemmtilegt í að spá og mér, þó hann hafi ekkert verið með í ferðinni.

Og það var farið á Kirkjufell. það var bratt en ekki eins bratt og ég hafði reiknað með. Samt hangið í spotta á einum stað. þar eins og í öskulaginu fórst alveg fyrir að taka jarðfræðileg sýni til byggða. það er spurning ef eitthvað verður af smalamennsku núna í haust að skreppa þangað til að skoða betur og taka eitthvað með sér. Mig langaði alltaf eitthvað líka til að skoða þar betur skeljasteingervina. En það er erfitt að ætla sér að gera eitthvað slíkt bíllaus eða hálf bíllaus.


Það er nefnilega sumt sem ekkert hefur almennilegt verið gert með. Ventó er að verða ónýtur og ég vil ekk gera við hann. Hann er eiginlega kominn út frir viðgerðir greyið. Horfi ég nú eiginlega helst til þess að versla mér súkkujeppa fyrir pening sem ég fattaði allt í einu að ég átti frá velmektarárunum þegar maður stráði peningum í hlutabréfakaup hingað og þangað. Ekki svo sem ónýtt að finna allt í einu einhver staðar vel rúma hálfa milljón á einhverjum löngu gleymdum rekningi!

Svamlað í heitri laug milli Hrómundartinds og Hengils

Já og svo má líka alveg muna eftir ferð upp í Hengil sem átti að vera hjólatúr en ég þóttist sjá ský og einhvern þokuslæðing og fór eitthvað stutt hjólandi en varð þeim mun blautari þegar ég fann tvo frábæra baðstaði. Annar frekar brennisteinsmengaður og er sundskýlan angandi ennþá. Var samt ekki í henn nema rétt á meðan eitthvað förufólk fór framhjá. Annar staður sem sésta á myndinni að ofan ekki jafn brennisteinsmengaður en það reyndi svo sem ekkert of mikið á sundskýluna þar játa ég.

Já og ætli ég láti þess svo ekki getið að það var kúnstsmíðuð koja í músahús í Fellsmörk. Verður væntanlega gaman að sofa þar í framtíðinni. Og svo ku ma og pa ætla sér að fara að byggja þar líka a sínu landi. það er náttúrlega allt að gerast.

Svo má líka alveg halda til haga einu og öðru eins og að ég á núna tvær nýjar lopapeysur sem eru reundar svo litlar að ég verð að hlaupa í þvotti helst á alla kanta til að passa almennilega í þær. En samt þá gætu þær nú alveg stækkað líka við notkun - gera það yfirleitt eitthvað hefur mér fundist. Ef vel liggur á manni þá kemur mynd af þeim einhvern tíman. Svo er ég ekkert mjög ósáttur við Esju-Steins-göngutúr sem ég fór í gær á innan við 42 mín. Ekkert minn besti tími en Ottó undanfari var þar rétt á undan mér og var lengur á leiðinni. Danni landneminn var reyndra ekki nema eitthvað 38 mínútur. En ég er sáttur... með það en reyndar ekki alveg sáttur við sjálfan mig að hafa skrópað algjörlega í Reykjavíkurmaraþoninu sem var í fyrragær. Var reyndar bara núna að átta mig á því að hlaupabuxurnar mínar þær skástu urði líklega viðskila við mig í Svíþjóð í sumar - eða viðskila a.m.k. einhvers staðar einhvern tímann. þær finnast í ölu falli ekkineitt.
Svo merkilegt nokk þá las ég bók um daginn. Kannski ætti ég aftur að fara að taka upp á því að bloggpósta bókadómum. Bókadómarnir eru svona almennt þær færslur sem flestir álpast til að lesa hjá mér á þessiu bloggi.

Svo ætlaði ég að láta þess getið að núna er ég gjörsamlega húkkt á tveimru syngjandi sænskum systrum, First aid kit kalla þær sig eða ég held a.m.k. að þær séu systur og ég er einmitt að hlusta á þær núna.

kannski var þetta sumar 2013 ekkert svo alslæmt. Núna átti að byrja skóli í dag en kennarinn Jón Ólafssn haffræðingur ætlar ekki að mæta fyrr en eftir viku. Svo reyndar er ég skráður í tvo aðra kúrsa sem ég veit ekkert um. Ekkert var segulmælt í sumar sem þó hafði staðið til. Verð víst að senda MTG einhvern póst þannig að ég verði ekki í algjöru rugli með þetta allt saman!
En núna svona þegar búið er að skrifa það sem gæti kallast blogg sumarsins þá verður kannski hægt að fara að skrifa eitthvað meira styttra og lesanlegra eða ekki.

Að klúðra fyrirlestri

Þetta var eiginlega dálítið meira en undarlegt. Ég á nú ekki að heita neinn algjör byrjandi í að flytja fyrirlestra eða segja frá einhverju en ég leit held ég út í dag eins og ég hefði aldrei staðið fyrir framan fólk að segja frá. Það má reyndar segja að ég hafi aldrei áður staðið svona einn fyrir framan eitthvað fólk að segja frá einhverju á ensku... en það var ég að gera núna.

Þetta var eignlega alveg grá-andskoti bölvað. Það er langt síðan ég var síðast búinn að undirbúa mig svona mikið, skrifaði meira að segja nótur inn í ppt skjalið og var alveg búinn að setja niður fyrir mér hvað ég ætlaði að segja. Svo stóð ég eins og auli þarna eða það fannst mér í öllu falli og gat eiginlega ekki sagt neitt af því sem ég hafði ætlað mér að segja frá. Gleymdi öllu og held að ég hafi virkað eiginlega algjörlega eins og auli. Eiginlega það eina sem ég gerði svona næstum því skammlaust var að lesa glærurnar.

Fyrirlesturinn er annars hér. Það var einnig búinn til vefur um þetta og minn hluti er hér.

Komið nýtt ár og heill mánuður svona hér um bil

Gönguhópur eins fjalls í mánuði fetar sig niður af Úlfarsfelli 26. janúar.

Ekki seinna vænna að blogga eitthvað smávegis. Er alltaf að þykjast svo allt of upptekinn að það bloggast ekki mikið. En samt. Einhverju er hægt að segja frá sem maður vill muna eða ekki muna.

• Er ekki lengur að læra jarðfræði heldur jarðeðlisfræði á masterstigi og alls ekki viss um að það hafi verið nógu góð skipti. Var svona eiginlega búinn að gefast upp fyrir tveimur vikum en svo fór þetta eitthvað að koma. Held samt að það sé við það að fara aftur!
• Er að rembast við að læra einhverja rafsegulfræði sem er eitthvað allt annað en ég hafði ætlað mér. Skil eiginlega ekki hvernig ég komst í þetta vesen!
• Pápinn minn varð veikur og fór á spítala en er kominn á ágætan bataveg og væntanlegur heim aftur fljótlega.
• Sé veröldina loksins aftur alla með að hreyfa hausinn bara pínulítið með margskiptum gleraugum. Já, það á eflaust eftir að muna töluvert miklu að þurfa ekki að rífa af sér og setja á sig gleraugu aftur og aftur í sífellu. Mér sýnist að þau verði núna bara á nefinu á mér og allir glaðir með það. Er samt dálítið sjóveikur ennþá með þau enda bara búinn að vera með þau í rúman klukkutíma!
• Fjárhagurinn við það að rústast. Fjalladót um áramót fór illa með hann, bilun í Ventó var ekki til að bæta það og svo þessi gleraugu kostuðu sitt. Tvær útlandaferðir í vor á dagskrá þannig að þetta gæti endað með ósköpum. Það verður í öllu falli ekki neinum frekaru aurum eytt næstu mánðuðina nema í algjörri neyð!
• FÍ gönguferðirnar farnar af stað aftur eins og sjá má af halarófumyndinni í skafrenningsfjúki á Úlfarsfelli um síðustu helgi
• Er kominn með á dagskrá að fara í einhverjar fjallgöngur með vinnufélögunum hjá Staka
• Hef enn ekki farið á skíði í vetur en ætla helst að bæta úr því fljótlega!
• Er að reyna að prjóna peysu en þurfti að rekja helst til of mikið upp til að eygja von um að hún komi til með að passa eitthvað á mig.

Já, man svo ekki meira í bili!

jæja, þá er ekkert eftir... ekkert próf sko í bili

Einhvern tímann hef ég sagt síðustu vikur eða mánuði að ég hafi í raun verið upptekinn síðan einvern tíman í lok júlí og það er eitthvað til í því líklegast. Núna er svo allt í einu allt búið eða þannig. A.m.k. einhver hluti af því sem ég hef verið upptekinn af ekki lengur til staðar. Þessi önnin búin með sínum prófum og ég búinn að lofa sjálfum mér því að á næstu önn verður fjöldi eininga eitthvað í stíl við það að ég sé í svona a.m.k. hálfri vinnu. Vona að það verði bara eitthvað úr þessu í framhaldinu hjá mér.

jæja... eitt próf eftir

Það var munnleg jarðeðlisfræðileg könnun í gær. Gekk eiginlega snurðulaust fyrir sig fyrir utan að ég stóð á því fastar en fótunum að P bylgjuhraði í efni hækkaði með hækkandi eðlismassa og svo reyndar vafðist mér eitthvað tunga um tönn þegar Gylfi fór að spyrja mig um eitthvað sem var ekki hægt að svara. En held að ég ætti ekki að lækka meðaleinkunnina mína með frammistöðunni í gær. Svo var ég að klára mig af skýrslunni úr nánsmkeiðinu með allra handa mælingum á snæfellsnesi. Held að híun sé alveg þokkaleg á köflum.

Þarf núna síðan að komast í gírinn með að geta Matlab forritað af einhverju viti á föstudaginn og eftir það er ég bara kominn í jólafrí... eða þannig. Verð víst dálítið Stakur það sem eftir lifir mánaðar að reyna að vinna upp kæruleysi fyrri hæluta mánaðarsins.

Svo má halda því til haga að það er víst verið að fara í námsferð til Danmerkur í vor að skoða jarðfræðifyrirbrigði þar. Fékk staðfest að ég mætti fara í ferðina þó ég sé ekki búinn með einhverja efnafræðikúrsa.

Fyrsta prófið búið

og ég dálítið búinn á því... STRAX! :-(

Öll jörðin undir - reynt að kortleggja alla helstu fleka jarðarinnar og allt sem gerist á mörkum þeirra

Veit ekki hvernig mér gekk en er samt dálítið búinn á því andlega eftir fyrsta prófið. Ég þoli greinilega ekki neitt lengur! Gekk svona upp og ofan. A.m.k. ekki verr en það að ég skoðað hvað hugsanlega var vitlaust til að finna út hugsanlega einkunn en var ekki að tína það saman sem væri hugsanlega gert rétt. Einhverjir skálftar að vefjast fyrir mér og einhver flekamörk sem var erfitt að átta sig almennilega á í prófinu. En mar vonast til að þetta verði svona ekki til að skemma meðaleinkunnina en varla til að hækka hana mikið.

En svo er það jarðeðlisfræðileg könnun, hvar ég á eftir að klára verkefni með Markúsi hinum unga.

Er svo að bíða eftir að einkunnin úr skrambans jarðfræðikortagerðinni birtist. Það fer að koma að þremur vikum þar frá skýrsluskilum. Er samt ekkert of viss um að þeir prlátar virði það neitt of mikið. Verst að ég missti af því að hella úr skálum ... minnar í kennslumati blessaðra kennaranna ... eða kannski bara eins gott að ég sat á strák mínum. Það fóru sem betur fer bara ekki nein komment frá mér nema þau jákvæðu að þessu sinni.

Nýju glerin rúla!

Gömul gleraugu en ný gler... reyndar bara gömul mynd en sömu gleraugu og þá ný gler núna

Það eru eitthvað rúm 20 ár síðan ég gafst upp á því að sjá ekki neitt frá mér og fór til augnlæknis. Hvort sem það var nú út af því eða einhverju öðru þá hækkuðu einkunnirnar mínar á þeim tíma í verkfræðinni um svona næstum því tvo heila! Eitthvað hefur þetta verið að endurtaka sig í jarðfræðinni núna. Fyrst með því að ég sé eitthvað verulega illa það sem er nálægt mér með gleraugum en þá hefur málið bara verið að rífa þau af sér. Virkar reyndar ekki ef maður er með linsur en þá geta "Hagkaupsgleraugu" komið að sömu notum.

En það var verrara þegar ég var allt í einu ekki farinn að sjá almennilega frá mér heldur á stundum. Ég kenndi reyndar fyrst bara um lélegum skjávörpum en komst svo að því að aðrir sáu þetta allt mikið betur en ég. Það var því farið til augnlæknisins og núna er ég kominn með ný gler og bara farinn að sjá aftur. A.m.k. fannst mér ég almennt sjá það sem ég átti að sjá í dag og það var sem sagt vel

Næst er svo reyundar á dagskrá að fá sér tvískipt gleraugu. En einhver sagði að það þýddi bara eitt: ókeypis í sund!

Jarðfræðikortagerð lokið í bili

Jarðfræðikortagerð in memorium. Holufylling úr Úlfarsfelli og Olavskuðungur af Tjörnesi liggja hlið við hlið á velktum sniðborða af Melabökkum ættuðum úr grein Óla Ingólfs úr Jökli og bjargað af Ívari og starfsmönnum jarðvísindastofnunar HÍ. Kuðungurinn líkela uppi svona milljón árum áður en setlagið myndaðist og holufyllyngin fór þá væntanlega að myndast eitthvað síðar - eða útfellingin þar sem þetta er nú eiginlega ekki nein almennileg holufylling - en var nú samt í holu sko!

Búinn að vera dálítið á haus í allt haust. Held ég sé eiginlega búinn að vera upptekinn síðan einhvern tíman í júlí! Er eiginlega búið að vera of mikið. Núna í síðustu viku var klárað risaverkefnið í jarðfræðikortagerð sem var farið að ganga nokkuð nærri geðheilsunni. Ekki alveg sáttur við allt í því verkefni svona eins og það að kennararnir sáust ekkert heilu og hálfu dagana heldur voru bara einhvers staðar annars staðar - kannski áttum við að segja þeim að koma en þeir sögðust víst yfirleitt ætla að koma en sáust frekar lítið - og máttu vart af hvor öðrum sjá. Reyndar var það bara þannig í Melasveitinni því það var ekki þannig í Tjörnesi eða Úlfarsfelli. En það er gott að það sé búið að skila þessu - veit bara ekkert hver niðurstaðan verður en er þokkalega sáttur við Úlfarsfellshlutann og hina svona eftir einhjverjum atvikum.

Svo var farið í dag með Ferðafélagi á eitt fjall í mánuði. Það var Ármannsfell og það var hvasst og það var snúið við. Í fyrsta skipti sem þessi hópur þarf að snúa við en ég er nokkuð viss um að ákvörðunin var alveg hárrétt. Fólk var við það að fjúka og ekki hefði bætt úr skák að enda með alla örþreytta. það hefði bara getað endað illa.

Við Ævar líklega að reka lestina á niðurleiðinni rétt eftir að snúið hafði verið við. Ég hefði ekki viljða hafa allan hópinn örþreyttan í þessari brekku!

Er ekki lengur á vaktinni

Hálendisvaktinni minni lokið að sinni

Kristjón, Lambi, óli Jón og Eirasi sjálfur í Dreka fyrir framan Reyk 2 og Hötturinn í baksýn - Mynd sem Óli Jón tók en tekin af Landsbjargarvefnum

Búinn að vera á hálendisvaktinni norðan Vatnajökuls. Verulega fróðlegt. Hef aldreigi farið þannig áður og var náttúrlega bara snilld þó það gengi á ýmsu. Flest ef ekki öll viðfangsefnin sem hægt er að tala um snérust um bilaða bíla og oftar en ekki var það okkar eigin bíll. Að einhverju leyti tengt bíltúr hópsins á undan um Gæsavatnaleið hvar vel var sprett úr spori.

En ósköpin hjá okkur hófust á malbikinu rétt austan við Kröflu þar sem dekkjaviðgerð gaf sig. Það var svo sem allt í lagi fyrir utan að dekkið var svo illa farið að við gátum ekki gert við og fyrir utan að dekkið sem við fengum að láni fyrst passaði ekki undir og fyrir utan að veggkanturinn gaf sig þannig að bíllinn rann út af fyrir utan að við þurftum kranabíl til að koma bílnum aftur inná og fyrir utan að eftirköstin urðu t.d. þau að allir felguboltarnir slitnuðu hægt og rólega dagana á eftir. Við sluppum þó við þau ósköp að missa dekkið undan inn við Öskju sem hefði getað gerst með smá meiri óheppni.

Mývetningar mættir á staðinn með kranabíl til að tjakka upp og koma bílnum inn á veginn

Það var svo sem ekkert að ástæðulausu að ég valdi hálendisvakt núna til að fara. Það var farið á hálendið norðan Vatnajökuls. Svona staður sem er og verður alltaf mér í huga. Það eru víst komin 6 ár síðan ég eyddi góðum hluta sumarsins þarna og það var einhver hellingur af minningum út um allt. Verulega gaman að sjá myndirnar mínar ennþá þarna uppi á vegg. Eins og vatnslitamyndina í Strýtu af Strýtu og Herðubreið sem ég málaði eitthvert kvöldið í Strýtu. Hildur Landvörður mundi eftir mér og svo var Hrönn þarna líka. Undarlegt hvernig lífið breytist einhvern veginn í bara einhverjar áttir án þess að maður átti sig við eða ráði við nokkuð.

Eygló landvörður hellir eðalbrugguðu te í krús handa mér og Lamba

Það var farið út um allt svona þegar við sluppum úr dekkjaviðgerðum okkar eigin og einhverra bílaleigubíla út um allt. Fórum í Kverkfjöll og í Hvannalindir. Þar gaf Eygló landvörður okkur hvítt eðalbruggað te og ekki síðra kaffi. Ég fékk te og kaffi ást á henni með það sama og Óli heillaðist upp úr skónum. Það var allt saman bara gaman. Svo hittum við líka Hönnu Kötu sem var á leiðinni í Hvannalindir með stelpunin sinni sem er alveg eins og Davíð en heitir eins og memó og pabbi HK þ.e. Þórhildur og svo Jökla til að hafa þetta almennilegt fjallkonunafn.

...

Flutningar R og M

Fremristekkurinn kominn í pappakassa.

Tvisvar höfum við bræður fengið að geyma hjól hjá Frænku okkar og hennar manni í Köben auk þess að fá að gista og alls-lags. Svo er hún Ragneiður líka mjög fín frænka okkar og Matti hennar maður ekki síður fínn og ekki síður ættmóðirin Ingibjörg. Það var því hið besta mál að hjálpa þeim við flutninga.

Sumt í flutningnum gekk betur en annað. Til dæmis kom í ljós að það er afleitt að ætla sér að koma tvíbreiðu rúmi í einu lagi upp þröngan stiga en svo kom líka í ljós að þeir eru skilningsríkir í IKEA.

Matti og Ragheiður, komin á Skólavörðustíginn.

....

Var það hjólbarði?

Ekki fer nú allt sem ætlað er!

Það var gaman að vakna klukkan 7 í morgun og fara að taka sig til í smá ferðalag eða eiginlega ferðalög því þau áttu að vera tvö á einu bretti. Fyrst var að fara að gæta ferðafélaga Ferðafélaga Íslands á Kálfstindum hvar eitt fjall í mánuði hugðist halda. Þar sem ég ætlaði til Fellsmerkur á eftir þá fór ég á mínum "eðalfína" bíl.

Bíllinn var nefnilega ekki svo eðalfínn. Einhvers staðar á Mosfellsheiðinni fóru að heyrast einhverjir skruðningar. Fjárans hugsaði ég. Með racer, Rauða Eldingu á toppnum. Er hjólið að losna. Hjólið á toppnum var nú samt bara alveg með kyrrum kjörum. Ég hefði nú reyndar átt að skoða einhver önnur hjól. Eins og t.d. annað afturhjólið því þegar ég var kominn rétt framhjá Þjónustumiðstöðinni á Þingvöllum þá ákvað dekkið að yfirgefa ferðalagið og skoppa út í hraun. Dekkið hefði nú átt að láta það ógert því það sprakk fyrir vikið. Skipti kannski ekki öllu máli þar sem legan var í sundur og ekkert hægt að koma dekkinu á aftur.

Það var annars bara glópalán að það fór ekki illa. Það var fólk þarna úti um allt að hita upp fyrir götuhjólakeppni á Þingvöllum og fullt af fólki þarna hjólandi út um allt sem auðvitað þusti að og þar af eitthvað fólk sem ég þekki. Hálf undarlegt að vera þarna í miðri hjólakeppni með ónýtan bíl en samt með Rauðu Eldinguna meðferðis!

En hvað um hvað. Gunninn kom og sótti mig þegar ég var hálfnaður með að skrifa þetta og það var farið til Fellsmerkur þar sem gert var allslags. Borið á tré, settir upp skakkir snagar, fært til tré og hoggnar greinar til að gera göngufært yfir á gamlalandið. Líka tekin veftumæling til skemmtunar af áreyrum Hafursár.

Og þar var allt eins og blómstrið eina!

Ein af þessum vikum með einn af þessum dögum... eða tvo

Ágæt fyrirsögn held ég... spurning hvort framhaldið verði svona flott. Veit svo sem ekkert hvað ég ætla að skrifa nema kannski rekja raunirnar úr einhverju vesælli verkefnavinnu í skólanum sem var í vikunni. Var eitthvað að vinna verkefni um jökulöldur. Það er víst ekki sama hvernig þær myndast. Margar kenningar í gangi. Nokkuð gott að vera að halda fyrirlestur fyrir fulla stofu af fólki, reyna að svara einhverjum spurningum og fá svo loks frá kennaranum þegar tíminn var í raun úti... spurningu með staðhæfingu um að eiginlega allt sem maður hafi sagt hafi verið byggt á sandi. Skildi þetta samt ekki alveg því það var ekki mjög flókið að færa rök fyrir því sem maður hafði haldið fram... rök sem samt komust bara að í tölvupósti. Það sem er annars samt að trufla mig er að ef ég fer í mastersnám þá er það almennt allt haft á ensku og það er einhvern veginn þannig að sumt leikur stundum í höndunum á mér... eða kannski frekar samt munnininum á mér eða fingrunum á lyklaborðinu þegar það er á mínu ástkæra ilhýra en ef það er á ensku þá verð ég eiginlega eins og hálf þroskaheftur. Er þess vegna að hugsa um að reyna að blogga eitthvað á útlensku líka.

One of those weeks with one of those days... or two of them Not so bad heading I guess... I‘m not so sure what to write about but perhaps tell you how miserable this week was. I was working on an assignment about glacial drumlins with three other students. At least two theories in a debate and we were supposed to describe one of them. The theory we were supposed to describe is called the sticky spot model. Model based on the idea that drumlins are formed around a static, strong or sticky spot in a glacier. I think the presentation was not totally bad (you can see it here) but the last question from the audience was from one of the teachers and he just told us almost everything we had been presenting was wrong and we more or less had misunderstood everything and even the case studies we were describing were not at all case of the model we were describing. After the presentation I tried to explain our understanding in an email and I think I did not so badly doing so. But what stands out is my lack of ability to explain things and understand tings on the spot when talking and listening to English. – The course the presentation was made in is in English but most of the courses in the university are in Icelandic – When describing things in English I usually feel as a moron! So I decided to try to get some English skills (writing at least) with writing some of my blog in English so here it is! And I would appreciate your criticism if you see anything I could improve in my English writing on this blog.

Blogg sólóferðalagsins

Reitir hár sitt.

Stundum gerir maður eitthvað sem maður hefur aldrei gert áður. Ég fór í ferðalag einsamallur. Hafði reyndar lengi langað í einsamalt ferðalag og það var núna sem tækifærið var komið gargandi á mig. Enginn til að fara með manni í ferðalag - reyndi reyndar ekki mikið að draga neinhverja með en var svo sem líka með svo ákveðnar skoðanir á hvernig ferðalagið ætti að vera að það voru eiginlega ekki margir sem komu til greina til að koma með.

Dagur eitt: 26. júlí 2011

Ég ætlaði bókstaflega aldrei að koma mér af stað. Hafði meira að segja ætlað að fara á mánudeginum og jafnvel sunnudeginum. En þeir dagar liðu án þess að ég drullaði mér af stað. það er einhvern veginn þannig að það er mjög auðvelt að semja við sjálfan sig um það að allt í lagi sé að fresta brottför fyrst til hádegis, svo fram að og yfir kaffi og fljótlega eftir það þá tekur því varla lengur að fara af stað.

En loksins á þriðjudeginum komst ég af stað og það sem kannski rak á eftir mér var einhver mikil rokveðurspá sem kallaði á það að ég kæmist sem allra fyrst af stað til að vera búinn að aka Kjalarnes og undir Hafnarfjalli áður en fjólublái og rauðu liturinn myndi raungerast á vindakorti Veðurstofunnar.

Og það tókst. Í Borgarnesi var lítill vindur en reyndar þeim mun meiri rigning. Eða í öllu falli það var rigning. Eitthvað nestiskyns keypt í Bónus, Hagkaup og líklega Nettó auk pulsunnar í Hyrnunnni. Svo var halt af stað.

Stoppað í Staðarskála til að skoða veðurspána með nýju fínu 3G tengingunni minni sem virkaði líkelga ekki af því að ég kunni ekkert á hana ennþá. Hitti einhvern, ætli það hafi ekki verið Guðmundur sem vann með mér en ómanngleggni minni er við brugðið þannig að ég var ekkert of viss. Ætli það sé ekki hægt að fá einherjar pillur gegn þessari ómanngleggni?

Á leið upp á Öxnadalsheiðina kom loksins almennilegt rok og fór hjólið á toppnum að skekkjast. það var lagað og svo var komið til Akureyris. Var búinn að gæla við hugmyndina um að gista einhvers staðar inni þar sem það var ennþá rigning en aumingjaskap var sagt stríð á hendur og ég fór því á tjaldstæðið á Akureyri hvar ég tjaldaði á gamalkunnum stað inn á milli trjáa.

Dagur tvö: 27. júlí 2011

Ventó í skógarferð í Fnjóskadal með Gráu Þrumuna á höfðinu

Eftir miklar verslunarferðir á Akureyri þar sem meðal annars var gerð mikil leit að ferðahandklæði (því Gunninn hafði víst útdeilt mínu til Sigþórs fyrr í mánuðinum) var loks halt af stað. Eins og allt annað í þessari ferð var það ákveðið um leið og það gerðist. Fór inn Fnjóskadal og áfram inn Bleiksmýrardal eins og druslan dróg og eiginlega aðeins lengra en það því Ventó ræfillinn var kominn í algjör vandræði þegar honum tókst að sannfæra mig um að komið væri meira en nóg. Það var einhver fyrirstaða og hann lét bara snuða á kúplingunni og hótaði því að bera bara beinin þarna í dalnum, sem mér leist ekki mikið á. Eftir smá samningaumleitanir urðum við ásáttir um að fara aðeins til baka og hann fengi að hvíla sig í skóginum á meðan ég hjólaði eitthvað lengra á Gráu Þrumunni. Lofaði honum hátíðlega að koma aftur til baka daginn eftir eða alls ekki seinna en daginn þar á eftir.

Ekki gekk nú hjólaferðin vel til að byrja með. Var að vígja frambögglaberann og hann var svona eiginlega dottinn af eftir um hálfan kílómeter. Veit ekki hvort ég var of bráður að taka hjólið þegar ég tók það í Markinu en það var alveg ljóst að þessi áfesting þeirra Marksmanna var alls ekki kláruð. Það átti eftir að herða allar skrúfur töluvert. Kom þessu raunar ekki í lag fyrr en um kvöldið en þar sem frumviðgerðin fór fram var ég fyrir stöðugum mýflugnaárásum sem voru svona frekar heiftúðlegar!

Það var síðan dálítið rok og ekki var farið neitt rosalega langt. Hvað eitthvað um 15 km eða svo. Tjaldað og hitað kakó á Jet boil. Af því að ég er blönk nánös þá var bara flatkaka í kvöldmat en þurrmaturinn var geymdur til betri tíma.


Jetboil að gera sig að malla handa mér kakó og flatkakan bíður eftir að verða étin líka.

Dagur þrjú: 28. júlí 2011

Gangnamannakofinn Bleikur.

Ég hafði ætlað mér að vakna eldsnemma og fá sólina inn í tjaldið til mín og geta notið einverunnar með að dansa nakinn í morgundögginni en það varð ekki af því. Morgundöggin fékk liðsauka úr rigningardropum og svo var líka ennþá þetta fjárans rok endalaust. Það var sunnanátt þannig að ég gerði ráð fyrir að bakaleiðin yrði þægileg. Hélt samt aðeins áfram og ætlaði kannski að fara eins langt og vegurinn var merktur á eitthvert kortið sem ég var með. Það var annars dálítð ósamræmi í því hvað vegurinn náði langt frá byggð og áleiðis á Sprengisand og einnig hvað hann náði langt frá Sprengisandi og niður í dalinn. Ég var kominn upp fyrir það sem vegurinn átti að ná skv. kortiniu í GPS tækinu að ég held en átti enn rúman kílómetra eftir á 1:50þús kortinu. Það var pakkað niður en bara ein taska sett á hjólið auk framtöskunnar og svo haldið áfram aðeins lengra.

Eftir ekki langt hjól birtist mér hús bara allt í einu si svona. Hefði líklega getað skoðað kortin betur og þá þess vegna gist í húsinu sem er gangamannakofinn Bleikur. Hann er hinn vistlegasti sem slíkur og vel hæfur til gistingar jafnvel þó maður sé ekki kominn í mikla hrakninga.


Kaffilögun í honum Bleik... sem var voandi ekki brugðið ;-)

Í Bleik var upplagt að hella upp á kaffi en þar sem fjölmenninu var ekki fyrir að fara þá lét ég mér nægja að hella upp á kaffi í eina krús. Stal reyndar kaffinu eins og ég var langur til, gasinu líka og kvittaði fyrir í gestabókina.

Fór eitthvað örlítið lengra en kom þá að Heimari-Lambá sem ég nennti ekki að fara að sullast í þar sem ætlunin var í sjálfu sér ekki að fara neitt mikið lengra. Það var því bara haldið til baka og reyndar kíkt inn í Skarðsdal. Hann fannst mér jarfræðilega frekar áhugaverður þar sem í honum eru miklir jökulruðningar taldi ég ofan á hraunlögum. Svo hefur Skarðsá grafið skarð í jökulruðningin og er komin nær rofmörkum með skarðinu sem hún hefur grafið þar í hraunlagastaflann. Hraunlögin eru líklegast frá því löngu fyrir ísöld en jökulruðningurinn líklegast frágenginn síðast eftir síðasta jökulskeið.


Skarðsá og Skarðsdalur, Gönguskarð til hægri

Ég hafði ætlað alla leið inn í botn á Skarðsdal þar sem skv. kortum er jökull sem heitir Heimari jökull. Mér fannst eitthvað langt þar inneftir og þegar ekkert bólaði á jöklinum eftir heillangt labb (hjólið var skilið eftir þar sem slóðanum í Skarðsdal sleppti) sneri ég við. Enda var mig farið að langa til að fara í heitan pott í sundlauginni á Mývatni.



Brúin á Skarðsá

Ég naut mikið góðs af brúnni á Skarðsá en hún hefur líklegast verið sett upp til að auðvelda rekstur á fé til byggða og þess vegna til fjalls. Fín fyrir reiðhjól líka en bílandi verða víst að aka yfir ána aðeins neðar.


Gráa-Þruman fulllestuð á leið til byggða

Dagur fjögur: 29. júlí 2011

Sgígurinn til Dimmuboprga... byrjaði sem malarstígur en varð fljótlega hin skemmtilegasti troðningur

Þetta er nú skráð inn eftir dúk og disk og meira að segja komið nýtt ár. En haldið var af stað á Ventó ef ég man rétt með Gráu þrumuna á þakinu. Ekið áleiðis að Hverfjalli og bara farið eins og vegurinn leyfði. Einhver stóreflis pollur á miðjum vegi rétt áður en ég kom að Hverfjallinu og þar var stigið á sveif. Fann fljótlega einhvern forvitnilegan slóða sem lá niður í Dimmuborgir og var hann hinn skemmtilegasti. Mátulega torfær þannig að yfirleitt var hægt að hjóla en það þurfti aðeins að hafa fyrir því.



Leiðin sem var farin sést á kortinu að ofan, rauður ferill. Totan sem liggur inn í hringinn er þess til Dimmuborga.


Í Lúdentaborgum.

Ég fór ekki alla leið í Lúdent enda hjólaði ég þar með systkinunum mínum fyrir marg löngu. Núna var hins vegar haldið á vit Lúdentsborga sem er gígaröð frá


Vegarslóðinn frá Lúdentaborgum (Þrengslaborgum) og til byggða.

Tjaldstæðið á Bjargi, lympulega tjaldið mitt og gallaði sólstóllinn þarna næst.

trallalala


Mývetnskt kvöld: Vindbeljarfjalla handan vatnsins.

trallalala trallalala

Dagur fimm: 30. júlí 2011

Rimlahlið á Lúdentsborgaslóða.

trallalalatrallalala


Stuðlabergið í Seljahjallagili.

trallalalatrallalalatrallalalatrallalalatrallalalatrallalala


Ummerki mótorhjólarudda.

trallalalatrallalalatrallalalatrallalalatrallalala


Erfitt!

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala


Mývetnskt sólarlag.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalalatrallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala

Dagur sex: 31. júlí 2011

Hverir kalla þeir þá hveri.

Skráð eftir dúk og disk einhvern tíman á árinu 2012

Þar sem þetta er skráð meira en hálfu ár seinna þá er nú ekki ósennilegt að eitthvað hafi skolast til. En hvað ég man þá gekk ég upp á hólinn fyrir ofan hverasvæðið sem kallast bara hverir. Ekkert sérstaklega merkilegt um þann göngutúr að segja annað en að útsýnið þaðan ofanaf var skemmtilegt. Heldur er kannski þó í frásögurnar færandi að þegar ég kom niður var þar enginn annar en Hanna Kata komin á leið í Lindir held ég. Í talstöðinni eitthvað með vesen eins og alltaf en verulega gaman að hitta hana þarna. Held þetta hafi verið háfltíma spjall eða meira.


Aldeyjarfoss séður austan frá.

Líklegt að ég hafi komið við í búðinni í Reynihlíð og svo var haldið í áttina að Goðafossi. Var eitthvað að hugsa um að taka Helgu Kvams lega mynd af Goðafossi en gerði það ekki, ætlaði að gera það seinna en var svangur þannig að ég ók eitthvað inn með ánni áður en ég kom að henni. Ætlaði bara að aka stutt, fá mér eitthvað pulsudrasl að borða en fann engan stað sem ég vildi stoppa á fyrr en eftir einhverja marga kílómetra. Það var stoppað og pulsur steikar á prímus. Þá allt í einu datt mér í hug að gaman gæti verið að fara áfram inneftir að Aldeyjarfossi og sjá hvort hægt væri að skoða hann "öfugum megin frá". Það var ekið eins og druslan dróg og eiginlega aðeins lengra. Var hálfpartinn kominn í alverleg vandræði þegar torfærur létu bara snuða á kúplingunni. Það var að lokum farið hjólandi að fossinum.


Bloggarinn að pósa í nýju peysunni sinni.


Sum tjaldstæði eru bara flottari en önnur!

Villtist svo eitthað hálfpartinn á bakaleiðinni frá fossinum að bílnum og var þá skyndilega kominn á einhvern stað sem ég sá að ekki væri sérlega leiðinlegt að tjalda á. Það var og gert.

Man ekkert hvar þessi lopapeysumynd var tekin af mér en hún er að minnsta kosti til. Ætlaði alltaf að taka einvherjar lopapeysuseríumyndir en er eitthvað of latur við það. Ennþá latari myndasmiður en prjónari. En hvað um það. Tjaldstæðið var algjörlega ozom eins og einhver myndi segja en ekki skrifa svona.


Kólestrolveislan ógurlega.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala


Foss í ónefnda læknum.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalalatrallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala

Dagur sjö: 1. ágúst 2011 - Frídagur verslunarmannanna

Séð til Syðra-Vallholts.

Skráð eftir dúk og disk um vor 2012 þegar ég átti að vera að lesa fyrir próf í bergfræði

Mér varð það á að heyra gamalt Abba lag í útvarpinu og þá kom mér í hug þessi ókláraði kafli í þessari löngu bloggfærslu. Hljómsveitin Abba og nokkrar fleiri frá áttunda áratugnum eiga það til að kalla fram minningar um Syðra-Vallholt. Sumurin þegar fjölskyldan fór norður og við vorum einherja daga í Vallholti. Yfirleitt í tjaldi en samt ekki alltaf. Ég var litli strákurinn og einhverjar stelpur líklega eithvað skotnar í mér og ég í þeim án þess að vita hvað það þýddi yfir höfuð enda var ég bara 10 eða 11 ára eða hvað. Það var verið úti á engi að raka yfir daginn og svo var hlustað stundum á Abba eða einhverjar aðrar áttundaáratugsgrúppur. Þetta voru skemmtilegir tímar en svo bara dó Heiða frænka mín og hérubil alveg jafnaldra á bæði hroðalegan og óskiljanlegan hátt. Og allt breyttist.


Leiði Heiðu, afa míns og fleiri ættingja í Víðimýrarkirkjugarði.


Ég fór ekkert í Vallholt í þessari ferð minni frekar en undanfarið, held að ég hafi ekki komið þangað síðan Gunni í Vallholti var jarðaður fyrir um 10 árum síðan. Það var e.t.v. lokin á þessari raunasögu en samt er nú Ninna væntanlega í Vallholti núna. Ég lét mér nægja að fara í kirjugarðinn í Víðimýri þar sem Heiða og aðrir ættingjar eru grafnir. Eftir að hafa rölt um kirkjugarðinnn í þungum þönku yfir fortíðinni og hvernig nútíðin er og kannski hvernig framtíðin verður og af hverju hún er og verður eins og hún er þá datt mér í hug að setjast inn í kirkjuna í ró og næði.

Tók þá á móti mér glaðhlakkalegur kirkjuvörður sem hafði verið að halda einhverja tölu um kirkjuna og sögu hennar fyrir einhverja túrista. Hann sá mig sem einsamlaðan túrista í stuttbuxum og lopapeysu, stöðvaði mig strax og benti mér á að ég fengi ekki að fara inn í kirjuna nema að borga fyrir "the guided tour about the history of the church". það kom svo mikið á mig að ég varð gjörsamlega kjaftstopp. Hafði nú reyndar ekkert verið að kjafta neitt en spurði ó forundram hvað það ætti að vera mikið. Ég hafði gjörsamlega engan áhuga á að heyra einhvern vaðal um sögu kirkjunna rsm ég áleit vera kirkjuna mína, frá einhverjum kirkjuverði presti eða hvað maðurinn var. Hefði kannski verið til í að borga honum fyrir að þegja. Fyrir svona 35 árum hélt ég 10 ára gamall fyrirlestur í Árbæjarsafni um kirkjuna sem var í sveitinni minni og skautana hans pápa míns sem voru þar í byggðasafninu - reyndar ruglaði ég þá saman dálítið Glaumbæ og Víðimýrarkirkju en hvað um það, ekki hafði ég í hyggju að borga einhverjum fyrir að trufla mig í mínum þungu þönkum.

Reyndar sá ég dálítið eftir þessu eftirá því það hefði verið gaman að hafa þegið kynninguna, talað bara ensku við kirkjumanninn og svo ef hann hefði í lokiin farið að spyrja hvaðan ég væri, þá hefði ég bara sagst vera úr Vallholti. En hvað um það. Þessi kirkjumaður hugsaður fyrir hinn niðurdrepandi fjöldatúrisma fær negatífa einkunn frá mér.


Víðimýrarkirkja.


Varðandi Vallholt þá fannst mér sérstakt að sjá þangað heim og allt breytt: engi og tún óslegin og brún að sjá. Engar beljur í brekkunni niður að mýrinni og enginn að draga saman bólstra nú eða bagga sem er víst það sem er stundað í sveitunum nú til dags. En það var eflaust búið að slá engin og ef ekki er of mörgum skeppnunum fyrir að fara þá þarf kannski ekkert að heyja svo mikið.


Gangnamannakofinn við Bugavatn

Eftir að hafa reynt að finna eitthvað ætilegt á viðráðanlegu verði í kaupfélaginu í Varmahlíð (sem tókst ekkert of vel) var haldið til fjalla. Ekið með Mælifell á vinstri hönd upp úr Skagafirði áleiðis að Bugavatni sem aðrir en Skagfirðingar kalla víst Aðalsmannavatn og upp á Kjöl. Hvað ég man helst þarna er að það hvessti einhver ósköp og þegar ég er að komast upp til fjalla og þarf að komast í gengum hlið á girðingu og er enn að hugsa um þennan ömurlega kirkjuvörð sem í raun meinaði mér að setjast inn í kirkjuan þá lenti ég í basli með hlið. Það var ekkert mál að opna hliðið en vandamálið var að láta það haldast opið. það fauk alltaf aftur til baka. Að lokum var ég farinn að hlaða vörðu til að halda því opnu. Er þá einhver örlítið skárri fjöldatúrisma spekúlant líklega á vegum einhverrar hestaferðamennsku kominn út úr bílnum sínum sem var þarna hjá og hélt hliðinu opnu fyrir mig. Jæka, þeim er ekki alveg allsvarnar þessum fjöldatúrisma gaurum.

Þó ég sjálfur sé ekki alveg saklaus af því að taka þátt í því að vinna með fjöldatúrismann þá finnst mér frekar súrt í broti að það er eiginlega ekki lengur gert ráð fyrir því að neinn sé á hálendingu lengur nema þeir sem ástunda þennan fjöldatúrisma annað hvort þyggendur eða gefendur. Þ.e. annars vegar þeir sem vinna við hann og hins vegar þeir sem kaupa þjónustuna. Heiðarleg ferðamennska sem felst í því að taka sjálfur ábyrgð á því sem maður gerir, án þess að veita öðrum atvinnu af að þjóna manni eða að vera að vinna við það að þjóna öðrum, virðis ekki eiga mikið upp á papllborðið lengur. Hef kannski aldrei átt neitt upp á pallborðið þar sem í gamla daga var hér um bil enginn á hálendinu miðað við þau ósköp sem nú eru.


Blessuð sé minning Blöndu.

Ók yfir Blöndustíflur og má farvegur Blöndu muna sinn fífil fegurri. En hvað um það, hér er allt gert í nafni framfara. Kom svo á Hveravelli undir kvöld. Þar var eitthvað búið að lægja og ég gekk einn hring um hverasvæðið. trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalalatrallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala



Stígar Hveravalla.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala



Ventó á réttum Kili.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala

Dagur átta: 2. ágúst 2011

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalalatrallal ala trallalala trallalalatrallalala trallalala trallalala trallalala trallalalatrallalala trallala latrallalala trallalala trallalalat rallalala tralla lalatralla lala trallalala trallalalat rallalala trallalalatrallalala trallalala trallalalat rallalala trallalalatrallalala trallalala tral lalalatrall alala trallalala






....





....

......

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala