Að ætla að leggja af stað í ferðalag og klúðra lopapeysu gjörsamlega!

Núna er víst runninn upp nýr dagur en í gær... sem telst víst vera í fyrradag þá ætlaði ég að klára bévístans peysuskömmina. Gekk ágætlega en lenti í einhverjum vitleysum en þóttist bara takast að impróvisera mér út úr þeim á einhvern snilldarlegan hátt. Var svo búinn að gera einhvern eðalis fínan kraga á peysuna þegar ég hafði rænu á að prófa að fara í hana. Og andskotanshelvítisdjöfulsins. Hún passaði þá helst á einhvern gírafara eða guð má vita hvað. Að minnsta kosti gat hún ekki passað á mig nema ég myndi toga hausinn á mér upp um hálfan metra eða svo og dfeifa öxlunum þar upp líka.

En ég var búinn að fá nóg af þessari skrambans peysu og henti henni bara ofan í einhvern kassa og fór að undirbúa ferðalag. það átti að leggja af stað í gær, þ.e. mánudaginn. Dagurinn fór í alls konar stúss að taka sig til. Það er reyndar þannig að ef maður ætlar einn í ferðalag þá er einhvern veginn voðalega auðvelt að draga undirbúninginn á langinn og það tókst ágætlega. Svo ákvað ég líka að gefa skrambans peysunni einn séns. Ég ætlaði auðvitað í ferðalag í nýrri peysu. Og eftir af hafa rakið meira upp en ég vil vita um þá tókst mér að vinna þetta einhvern veginn af fingrum fram þannig að peysan svona sleppur til. Kannski ekkert mikið meira en það. Hún er annars ágæt. Reyndar það þröng að ég má alveg fara í megrun eða a.m.k. ekki neitt sérstaklega hlaupa meira í spik en orðið er. En hún er ágætlega þægileg, svona smástingur eins og peysur eiga að gera en er bara notaleg.

Ég tók reyndr einhverjar myndir af peysuskömminni þegar hún var hálf rakin upp en þær urðu eiginlega líka misheppnaðar þannig að þær birtast ekkert hér. Það eru takmörk fyrir því hvað ég birti aulalegar myndir. Eitt er að vera auli að prjóna lopapeysur en annað er að vera auli að taka ljósmyndir. Ef ég tek aulalega mynd af aulaskap þá er þar kominn aulaskapur í öðru veldi sem ég fer ekki að dreifa of mikið!

En í fyrramálið þá skal verða lagt af stað í ferðalag og þá skal verða tekin mynd af manni í nýju peysunni sem er svo sem ekki fullkomin en samt kannski bara ágæt.

Er síðan orðinn svo vel grægjaður eftir undirbúning ferðarinnar að ég verð frekar vel nettengdur í ferðalaginu þegar ég vil svo við hafa!

Nýja myndavélin og peysan heldur áfram

Ekki búinn að vera jafn duglegur og ráð var fyrir gert. Þessi prjónaskapur ætlar að endast eitthvað. Eins og vejulega þá kom stopp þegar kom að því að skrúfa ermarnar á bolinn. Það er nákvæmlega þá sem maður verður að vita hvað peysan á að vera síð og hvað ermarnar eiga að vera langar. Þurfti reyndar að taka ákvörðun um hvort önnur ermin yrði lengd eða hin stytt nema ég myndi sarga aðeins af öðrum handleggnum á mér. þar sem hnykillinn var búinn á styttri erminni og því örlítið vesen að fara að lengja hana og mér leist ekkert á persónulega skurðarðgerð þá var lengri ermin stytt örlítið. Peysan endar líklega á að verða eitthvað síðari en flestar aðrar sem ég hef gert og líklega með örlítið styttri ermar. Eða í öllu falli ekki lengri ermar.

En myndin að ofan. Þetta er víst fyrsta myndin mín á nýju Nikon D7000 myndavélina mína. Kemur bara nokkuð sterkt inn verð ég að segja!

Að gera sér eitthvað til dundurs

Prjónaskapur

Ég var ekkert að grínast með það í færslunni hér á undan að núna tæki prjónaskapur við hjá þeim hjólaslasaða. Ég er svo sem ekkert mikið slasaður og ætlaði að drífa í einni peysu hið snarasta. Hún er í bígerð skv. myndinni hér að ofan og verður með sama munstri og þessi hér að neðan nema bara í miklu skærari litum og væntanlega verður hún höfð heil en ekki rennd.



Ég held ég hafi ekki áður bloggað svona um minn prjónaskap en kannski ætti maður bara að fara að koma úr felum með þetta undarlega áhugamál manns. Eða kannski ekkert svo undarlegt nema út af því að maður er nefnilega maður. Ég held reyndar að margir hafi nú getað lagt saman tvo og tvo [tvær og tvær handprjónaðar lopapeysur] og fengið út að ég gerði þetta sjálfur.