Dótið vígt

Farið með reiðskjótann í Heiðmörk

Jæja... þetta fokdýra torfæruhjól var víst ekki keypt bara til að vera inni í stofu en það var víst búið að eyða vikunni þar frá því að það komst í mínar hendur. Veðrið var reyndar ekki alveg að leika við mig og tímaskorturinn sem mér tekst alltaf að verða mér útum var að hrjá mig eitthvað. Reyndar frekar léleg hreyfivika og þegar ég hefði kannski komist á skíði þá var farið í badminton.

Svo var ég eitthvað að vandræðast með dekkin á gripnum. Ég einhvern veginn hélt að þetta væri slöngulaust sem hefði kallað á eitthvað vesen - fyrir utan að líklega voru þessi nagladekk sem ég verslaði mér bara fyrir slöngur. Þetta slöngulausa hefði a.m.k. alltaf kallað á eitthvað vesen og líklega subbuskap við að koma nögladekkjunum undir.Eftir að hafa að að lokum bara hringt í Markið þá var niðurstaðan sú að það væru bara slöngur þarna. Mér því ekkert að vanbúnaði að henda nögladekkjunum undir. Gekk ágætlega og gataði ekki nema eina slöngu - einu sinni - en á tveimur stöðum... ein bót ætti nú samt að duga.

En þá hvernig þessi hjólfákur var að virka fyrir mig. Ég vissi eiginlega ekkert alveg á hverju ég ætti að eiga von og verð að játa að þetta var nú ekkert rosalega mikið öðru vísi en gamla fjallahjólið. Kannski ekkert alveg að marka því það var auðvitað snjór og þannig séð ekkert góð færð og kannski ekki alveg hægt að bera saman við að vera utan stíga eitthvað.
Verð samt að segja að ég er ekkert rosalega glaður með allt. Er ekki ennþá neitt mikið að fíla þessa gíra sem eru 1x12. Hef verið með 3x9 á gamla hjólinu sem reyndist mér vel. Var alltaf mjög auðvelt að skipta á milli stóru framhjólanna og ég notaði þau eiginlega sem eins konar drif. Annað hvort var ég í torfærum á minnsta tannhjólinu, á sæmilegum slóða á miðtannhjólinu eða á greiðum stíg á stærsta tannhjólinu. Þurfti að skipta vina þrisvar eða fjórum sinnum kannski á ríkishringnum. Ég held að þetta nýja hjól sé ekki með sama svið á gírunum. Sá léttasti er ekki eins léttur og sá þyngsti er ekki jafn þungur. Svo skemmdi talsvert fyrir að það er eitthvað stillingarvesen á gírunum þannig að keðjan tollir ekki almennilega á tveimur stærstu tannhjólunum. En það er væntanlega eitthvað sem ég læt þá í Markinu stilla fyrir mig.

 

WOW Cyclothon fyrir um 10 dögum

Heldur betur peppaður einhvers staðar á Suðurlandinu

Það var ákveðið að fara WOW með Deloitte. Ekki eins og fyrir tveimur árum þegar mér var boðið með tveggja daga fyrirvara. Núna fékk ég alveg mína tvo mánuði og rúmlega það. Enda var ég í eitthvað betra hjólaformi en þá þó það hafi nú ekki verið neitt framúrskarandi.

Undirbúningurinn var ekkert of mikill hjá liðinu. Það voru bara tvær sameiginlegar æfingar hjá okkur og eitthvað mjög illa gekk líka að ná liðinu saman. Það var samt komið eitthvað sem átti að vera endanlegt lið um tveimur vikum fyrir keppnina. það var hins vegar ætunin að hjóla líka með Deloitte NSE, með lið frá Newcastle. Það var þá ein þaðan, Anna Oswald, sem ætlaði að koma með okkur en þegar á reyndi voru forföll íu breska liðinu og þau þóttu ekkert geta hjólað, með vonlaust skipulag og endaði það með að Anna færðist yfir til þeirra aftur.

Halla og líklega Liam að gera sig klár í næsta sprett

Meginmarkmiðið í mínu huga var að við kæmum öll heil heim og að það yrði gaman. Það gekk ljómandi vel eftir. Einu notin fyrir sjúkrakittið mitt var að vefja stýri þar sem stýrisvafningar höfðu losnað. Stemmarinn í mínum hópi var alveg eðal allan tímann. Hefði kannski mátt vera eitthvað meiri keppnisaksjón á köflum en var nú samt alveg í góðu lagi held ég.

Ég reyndar eins og venjulega að drepast úr tímaskorti hitti liðið norðan Hvalfjarðarganga en þar skildi ég þá bílinn minn eftir.

Patrick að hefja (eða ljúka við) einn legginn á Möðrudalsöræfum

Það var gaman og lærdómsríkt að hjóla með Bretunum. Við vorum fimm í mínum hluta íslenska liðsins en bretarnir voru bara fjórir að hjóla með einn að auki sem var bara að keyra. skipulagið varð því þannig að við fengum alltaf nýjan hjólara í hvert skipti. Að mestu héldum við saman nema uppi á Holtavörðuheiði þar sem ég hjólaði einn á undan þeim í mjög hvössum hliðarvindi. Gamli fjallakallinn lét vindinn ekkert of mikið á sig fá og hjólaði bara í rólegheitunum með hjólið næstum á hlið. Bretarnir og líklega fleiri lið sem voru á svipuðum slóðum voru í skjóli af bílum til að komast þarna niður af Holtavörðuheiðinni.

Við fimm í íslenska liðinu vorum ekkert mjög ójöfn og að meðaltali hraðari en hinn hluti íslenska liðsins þar sem samt Heimir sá hraðasti okkar allra var. Sama mátti segja um bretana, þeir voru allir hraðir sem voru með okkur og tveir þeirra talsvert hraðari en ég - eða það fannst mér. Eftir á var e.t.v. best að hjóla með þeim en samt var engin sérstök tilhlökkun að hjóla með Patrick á meðan á því stóð en eftir á var það æðislegt. Náði almennt alltaf að skiptast á að drafta með honum. Eftir á þá sýnist mér að ég hafi verið með mesta meðalhraðann af íslendingunum - öllum. Heimir hins vegar hjólaði mikið meira en ég og reyndar var hinn hlutinn fyrir bæði lönd þannig að liðsmenn hjóluðu mjög mismunandi mikið. Í mínum hluta þá var þessu þanig séð alveg jafnt skipt.

Skráður tími á báðum liðum var 49:09.

Sameinað lið Deloitte á íslandi og UK liðið frá Deloitte NSE

Nýtt dót prufukeyrt. Garmin eitthvað Fenix 5. Rosaleg græja geri ég ráð fyrir en samt ekki alveg að fatta mig. Ef ég skildi apparatið rétt þá segir það að ég eigi að hvíla mig í 29 klst eftir klukkutíma langa hjólatúr... og með þessum eina hjólatúr vantar mig bara einhverjar 5-10 mínútur að ná hreyfimarkmiðum vikunnar. Það er greinilega gert ráð fyrir að ég sé kominn frekar nálægt grafarbakkanum. Svo sýnist mér að ég sakni ennþá einhverra fítusa sem voru í gamla Garmin forerunner 305 sem ég átti. En þetta er nú samt voðalega fínt held ég.

Gamli Bell hjálmurinn minn var orðinn eitthvað lúinn um daginn þannig að það var pantaður nýr Bellhjálmur af vörulista Chainreaction án þess að máta að sjálfsögðu. Síðast þegar ég keypti Bell hjálm þá virtust þeir vera betri og passa betur eftir því sem þeir voru dýrari. Það var því pantaður einn rúmlega miðlungi dýr! Og hann mátast þvílíkt vel á hausinn á mér og er svo þægilegur að ég er að hugsa um að sofa með hann í nótt... og kannski líka úrið til að fá að vita hvort það séu einhver svefngæði hjá mér. Já, þessi tækniöld lætur ekki að sér hæða!

Hjólatúrinn á Strava... og hann fór þangað bara sjálfkrafa!!!

Þegar hjólin hrundu af bílnum en betur fór en á horfðist

Óhapp á leiðinni heim með tvö af hjólunum manns. Hjólafestingin ákvað að opna sig á hraðahindrun en hjólin virðast sem betur fer hafa verið nógu sterk til að þola þetta!

Er ekki oft með tvö hjól á króknum. það kom til af góðu eða þannig. Hafði græjað mig með hjól á bílnum kvöldið áður í vinnuna því það átti að verða herjarinnar vínsmakk í Turni á 7. hæð. Svo varð úr að það var bara farið í bæinn á eftir og svo bara farið heim með leigara. Svo þurfti auðvitað að fara hjólandi á öðru hjóli til að sækja bílinn.

Á bakaleiðinni vildi ekkert betur til en svo að á hraðahindrun á Réttarholtsveginum, samt bara í rólegheitunum ákvað hjólafestingin að opna sig og all hrundi af. En held að bæði hjól séu óskemmd eftir.

Eitthvað getur maður þó gert!

Kominn upp að læk á 39 mínútum með þumalinn á lofti... jú, hann er bæklaður eins og sumt annað í manni!

Eftir að hafa fengið dauðadóm hlauparans hjá Ríkarði lækni var verið hjá Árna sjúkraþjálfara daginn eftir. Hann sagði mér nú ekkert alveg að taka þessu sem endanlegum dómi að ég ætti aldrei eftir að hlaupa. Stakk upp á að ég færi í segulómun - sem reyndar er ekki hægt fyrr en búið er að taka járnadótið burt - og það verður ekki fyrr en á næsta ári. Þá kemur í ljós hver staðan á brjóskinu mínu í ökklanum er og þá kannski hægt að gefa endanlegri ráð um hversu viturlegt verði fyrir mig að fara að hlaupa aftur. En jæja - hann síðan eiginlega skipaði mér að fara á göngustíginn í Esjunni - sem ég gerði kvöldið eftir.

Esjugangan fyrsta gekk bara vonum framar. Fór með Gunnanum og var ekkert með of miklar væntingar fyrirfram. Lágmark að fara upp tröppurnar í fyrsta bratta kaflanum. Halda svo helst áfram að brúnni yfir Mógilsá. Halda áfram ef allt væri í góðu en fara kannski ekkert lengra en upp að læknum þar sem aftur er farið yfir hann. Þetta gekk allt eins og í sögu og var kominn þangað á um 55 mínútum. Nðurferðin tók einhverjum mínútum lengri tíma - og er eiginlega mikið meira mál þar sem ég vil ekki vera að trampa á aumingja ökklanum mínum.

Varð svo hálf slappur á föstudeginum - en reyndar búinn að vera með aðkenningu að einhvers konar hálsbólgukvefi dagana á undan. Lagðist á föstudagskveldi og missti af þriggja skólagöngu Dísanna tveggja.

Svo í dag á sunnudegi, þrátt fyrir að vera ennþá hálf slappur og rúmlega það var haldið af stað áleiðis á Esju. Núna var enginn Gunni með til að spjalla við og ég líka aðeins meira meðvitaður um hvað ég gæti. Tíminn upp að læk kominn niður fyrir 40 mínútur og það held ég að myndi samsvara því að komast upp að Steini á klukkutíma. Ég er sem sagt að komast réttum meginn við línuna sem skilur á milli feigs og ófeigs.

Niðurgangan gekk hægt fyrir sig en samt örlítið hraðar en á fimmtudeginum. Endaði niðurferðina á 55 mínútunum sem var uppgöngutíminn þá! Hálf datt held ég tvisvar og krossbrá í bæði skiptin. Ekkert gerðist og svo sem ekki nein sérstök hætt á ferðum - en áminning um að fara varlega.

En margt getur komið einum manni á óvart. Fékk ábendingu frá Þórhildi Jetzek um að það væri mynd af mér á Vatternrundan síðu. Og það er! Ég virðist vera eitt af andlitum Vatternrundan þetta árið - með mynd frá árinu 2009 ef ég man rétt. Í kjölfarið hafa skapast umræður og það stefnir allt í að farið verði að ári eina ferðina enn. Fóturinn er dálítið áhyggjufullur reyndar!

Þegar framfarirnar koma í stökkum

Kominn heim í Hæðargarðinn eftir fyrsta hjólatúrinn!

Fór með Gunnanum í Fellsmörk um síðustu helgi - hvítasunnuna. Gekk mest 8 km einn daginn, reyndar í þremur göngutúrum. Það var bara einni viku held ég eftir að ég fyrst fór út að ganga hækjulaus. Þetta gekk ágætlega en vikuna eftir það fannst mér að lítið væri að gerast. Sjúkraþjálfarar sögðust samt sjá mun á fætinum til hins betra.

Svo var það síðasta fimmtudag - en í dag er sunnudagur - að ég var bara nokkuð góður fannst mér eftir nudd og æfingar hjá Árna. Veðrið var sæmilegt og ég ákvað að gefa úti-hjólreiðum annan séns. Hafði prófað svona mánuði fyrr, áður en ég gat gengið almennilega og þá var það ekki að gera sig að hjóla á reiðhjóli. Ég réði engan veginn við að stoppa af neinu öryggi. En það var núna dálítið breytt þar sem ég get orðið notað veika fótinn mikið meira. Og þetta er eiginlega búinn að vera allsherjar unaður síðan. Er núna t.d. ný kominnn heim úr eitthvað um 35km hjólatúr þar sem meira að segja var farið upp brekkur í Elliðaárdal.

Núna er eiginlega spurningin - þegar ég fer að hitta Ríkarð lækni á miðvikudag í næstu viku, hvort ég mæti ekki bara hjólandi til hans. Hann verður varla ósáttur með það karlinn! Enda held ég að hann hafi skrúfað saman á mér fótinn til að ég myndi nota hann eitthvað aftur :-)

Hluti af hjólatúr dagsins

Nýjasta útgáfan af hjólreiðadellunni

Hjólaslóðirnar frá í gær og fyrragær

Það nýjasta nýtt er samt það sem ég fór að gera í fyrragær. En það var að fara upp á Hólmsheiði með Gráu-Þrumuna vopnaður GPS tæki og hjóla alla stíga góða sem slæma. Mikið gaman en verst hvað þeir eru sumir leiðinlegir eftir ýmist mótorhjól eða hesta. Reyndar eru sumir stígarnir hestastígar og þar verða þeir víst að fá að vera og ég hjólandi gestur en ég dreg dálítið í efa að þeir sem eru á mótorhjólunum séu nákvæmlega þar sem þeir ættu að vera.
Ég held annars að það ætti bara að banna þessi skramns torfærumótorhjól með lögum. Þau ættu hvergi að vera nema þá á einhverjum lokuðum svæðum. En það er nú samt varla raunhægt!

Hjólað frá Berlín til Prag: 18 - 28 júní

Hjálpast að við að laga slitna keðju Dostans

Það var farið í framhaldi af Vatternrundan. Gekk ágætlega ef undan eru skilin æfintýri á flugvöllum. Held ég fari helst ekki aftur með tvö hjól á flugvöll í einu og eins veit ég núna að skynsamlegast er að reyna að panta hjólafar áður en farið er í flug eða kannað hvort eða hvernig flugfélög sem fljúga innan Evrópu vilja flytja reiðhjól. Þetta er ekkert mál til og frá Íslandi en á milli annarra Evrópu landa virðist þetta vera risavaxið vandamál!

Á tjaldstæði við Bad Schandau

En ferðin/leiðin varð alls um 600km með hjólamennsku í einn dag í Prag. Byrjuðum að hjóla á mánudagshádegi í Berlín og komum til Prag að kvöldi þriðjudags viku seinna. Var mjög mátulegt. Aldrei of langt á neinum degi og við náðum svona almennt að njóta ferðarinnar. Samt vorum við ekki að skoða neitt þannig séð heldur snérist ferðin um að hjóla.

Matseðillinn samanstóð af morgunmat, hádegismat sem var ýmist pasta eða brauðmáltíð, nokkrum bjórum og steik um kvöldið ásamt nasli yfir daginn. Niðursaðan var 5kg þyngdartap alls!

Hjólið við heimkomuna tekið úr kassanum fyrir utan Leifsstöð. Ég gerði eiginlega ráð fyrir að hj´lið væri ónýtt miðað við útlitið á kassanum en það var í alveg þokkalegu lagi!

......

Vatternrundan 15-16 júní

Það var farið eins og undanfarin ár!

Gekk bara vel og náði betri tíma en áður. Núna eitthvað rétt yfir 12 klst. Fyrir fjórum árum var það um 16, svo um 14 í fyrra um 13 og núna um 12. Ágæt bæting.

Stærri hópur en áður sem náði býsn vel saman!

Verkstæðisferð með Rauðu-Eldinguna

Gaffallinn á rauðu-Eldingunni virtist vera eitthvað rispaður eftir byltuna og við nánari athugun þá leist mér ekkert of vel á hann, gaffalin sum sé. Það var því núna áðan látið verð af því að fara með hjólhestinn í smá tékk í Örninn. Þeir Arnarmenn fá heila 10 í einkunn, a.m.k. ef úrskurður Haffa er réttur. Vissulega er gaffallinn skemmdur en hann stóðst álagspróf á milli handanna á honum og virtist virka sæmilega eðlilega. Niðurstaðan var því sú að ég hjóla áfram á honum eins og hann er en auðvitað á mína ábyrgð.

Svo var einhver strákur þarna frekar efnilegur sem skipti um keðju, smurði alls kyns og guð veit hvað. Er sjálfur ekki í algjöru lamasessi lengur, hjólaði aðeins í gær en er kominn með eitthvað vesældarkvef. Má ekki mikið vera að því núna þegar ég þarf að taka einhver skrambans próf.

Ömurleg hönnun stíganna í Reykjavík

Það vantar ekki að það er búið að lyfta Grettistaki í stígagerð í Reykjavík og eflaust má maður þakka fyrir það en samt er ég líklega öruggarí á götunni en á stígunum. Datt í dag.



Var að koma meðfram Kringlumýrarbraut frá Kópavogi og var fyrir vestan götuna, fyrst 90°beygja og svo önnur 180°beygja til að komast upp á brúna yfir Kringlumýrarbrautina. Var með hugann við seinni beygjuna og að reyna að þurfa ekki að stoppa algjörlega þegar ég áttaði mig allt í einu að einhverjum 1-2 metrum fyrir framan mig var þverslá yfir hálfan stíginn og ég átti ekki neina leið aðra en að hjóla bara á hana. Samkvæmt GPS tækinu þá hef ég verið á svona 20 km hraða þegar ég skall á handriðið, flaug áfram og lenti á aftarlegri hægri mjöðminni einhverja metra fyrir framan hjólið. Eftir að hafa kannað mjög lauslega að ég væri ekki alvarlega slasaður (sem ég vona ennþá að ég sé ekki) þá eiginlega tók ég æðiskast á staðnum út í þessa aulalegu hraðalokun sem er þarna. Öskraði og æpti og lét öllum illum látum. Sem betur fer eða því miður varð enginn mér vitanlega vitni að því.

Með þessa stíga og hjólreiðar þá ætti ég kannski að fara að stunda áhættuminna sport á meðan hönnunin á þeim miðar við að gera þá hættulega. búinn að vera að nota þennan racer síðan vorið 2009 og búinn að detta fjórum sinnum. Einu sinni þurfti ég að nauðhemla út af 30cm kanti þar sem hjólastígur byrjaði (náði að stoppa en var þá fastur í pedalanaum), fór svo fram yfir mig þar sem ég fór malarbút á milli stíga sem hafði gleymst að malbika, brákaði rifbein fyrir ári þegar ég fór fram yfir mig á kanti við stíg úti við Suðurgötu og svo þetta í dag.

Það var grínast með það á Sólheimajökli þegar við vorum að ísklifra í 20 metra djúpum svelgjum að það væri líklega hættuminna en að hjóla á stígunum í Reykjavík. Vissulega er maður í hættu á því að detta ofan í svelgina en það er alveg öruggt mál að á meðan maður er að klifra eða á meðan maður er að slakast niður í svelginn þá er maður í margfalt minni hættu á jöklinum en á þessum aulahönnuðu stígum í Reykjavík.

Einhvern tíman þegar ég er búinn í prófum og hef almennilegan tíma þá langar mann til að taka eitthvað saman og senda til borgaryfirvalda um þessa hroðalegu hönnun stíga sem boðið er uppá.

---

Fór svo annars á eftir í sundlaugina í Laugardal til að freista þess að mýkja eitthvað bakhlutann á mér. Það gekk svo sem ágætlega en komst þá að því að frk Halldóra Í Laugardal er sama sinnis og helvítis vogin í Mosfellsbænum. Ég er 2 kg þyngri núna en fyrir örfáum dögum. Skil ekki alveg af hverju. Er þó réttum megin við hundraðið ennþá.

Já og annað. Ég skráði mig á einhvern sportvef þar sem hægt er að skrá hlaupa- og hjólatíma. Lítur bara nokkuð vel út. Veit þá ekki alveg hvað ég geri með hlaup.com. Er sem sagt Endomondo eða eitthvað svoleis.

Núna er líklega málið að fara snemma að sofa og bera á sig tígrísdýraáburðinn dularfulla. Það getur varla skemmt fyrir!

Gúmmíraunir dekkjavikunnar ógurlegu

vikan sem var fyrir einhverjum vikum síðan

Það var fyrir tveimur vikum eða þremur að allt snérist um dekk og slöngur. Það var frost og ég ákvað að kominn væri tími á nögladekk undir antilópuna gráu (sem er reiðhjól ef einhver skyldi ekki vita það) og þetta var gert í snarhasti á sunnudagskvöldi og ég í leið í mat til pa og mö. Framdekkið fyrst og afturdekkið svo. Pumpað í og farið í einhver hjólavæn föt sem hæfðu hitastiginu utandyra. Lopipeysa, hjólahanskar og ullarvettlingar utan um hjólahanskana, ullarsokkar og hjólaskór... líklega hjólabuxur. Hef eflaust litið út eins og ég veit ekki hvað. En skipti ekki máli því úti var auðvitað myrkur og skipti svo enn minna máli þegar ég ætlaði að snarast á hjólið þar sem það var orðið alveg vita loftlaust afturdekkið. Ég fór því bara akandi til Breiðholtsins hvar soðin svið biðu mín.

Vanndræði númer 2
Svo leið einn dagur og annar og fari var að gera grín að mér í skólanum fyrir að kunna ekki að skipta um dekk. Það var þá tekið sig saman í andlitinu og afturdekkið tekið undan og þar voru tvö örlítil göt eftir einhvern skrambans klaufaskap mann sjálfs. Það var bætt í snarheitum, slangan sett inn á og inn í dekkið og dekkið á gjörðina alveg eins og lög gera ráð fyrir. Svo pumpað í og... mínútu seinna var allt lekið úr aftur.

Vandræði númer 3
Það var því ekkert um annað að ræða en að skoða þetta aftur. Núna voru engin klaufaskapargöt en þess í stað hafði ég greinilega ekki vandað bótavinnuna nógu mikið þar sem það lak með bótinni. Bótin rifin af og önnur sett á í staðinn og núna vandað til verksins. Öllu svo komið aftur fyrir á gjörðinni og pumpað í. Ég reyndar orðinn svo kvekktur að dekkið var ekki sett undir hjólið strax. Ætlaði að sjá hvort þetta hefði ekki heppnast.

Vandræði númer 4
Þetta virtist ætla að ganga og ég bara farinn að dunda mér eitthvað og hinn ánægðasti. Heyrðist þá skyndilega byssuskot ótrúlega nálægt. Engin frekari læti og ég skyldi ekki alveg hvað var að gerast. Hélt að það væri einhver að berjast eða eitthvað. En hvað beið mín þá á borðstofuborðinu (sem er notabene líka verkstæðisborð þar sem ég er löngu hættur að bjóða nokkrum manni eða konu í mat) annað en illilega kvellsprungið dekk, slangan rifin og tætt blasti við og dekkið farið af gjörðinni að hluta til! Eitthvað virðist ég hafa klúðrað þessu fjórða sinni. Átti það ekki að vera allt er þegar þrennt er?

Vandræði númer 5
Ég bölvaði dálítið og fann til nýja slöngu þar sem sú gamla var komin í hengla. Setti þá nýju undir og byrjaði að pumpa varlega í. Heyrðist þá eitthvað skrýtið hljóð og fór dekkið að renna af gjörðinni þó ekki væri mikið loft komið í. Virtist dekkið vera orðið eitthvað skrýtið. Ég hleyptí því sjálfur úr þessu sinni og tók dekkið af.

Vandræði númer 6
Eftir mikið vandvirkniverk kom ég dekkinu aftur á og var að reyna að fá dekkið til að tolla á og þurfti að beita einhverjum verkfærum við það. Endaði það auðvitað bara á einn veg. Ég reif gat á slönguna eina ferðina enn!

Vandræði númer 7
Nú var ég við það að gefast upp og fara bara með hjólið á verkstæði. Óttaðist samt of mikið grín starfsmanna Arnarins að ég herti upp hugann og reyndi einu sinni enn. Og viti menn. Dekkið komst á og slangan innaní og það var hægt að pumpa... mjög mjög varlega og ekkert gerðist. Og dekkið fór á hjólið og það var hægt að hjóla!

Jammsul.... nokkuð ljóst að ég á ekki að leggja hjólaviðgerðir fyrir mig!

Og merkileg tilviljun
Þessa sömu viku gerðist einnig tvennt annað sem tengist dekkjum. Annað var að auglýstur var markaður fyrir notuð dekk og hitt var að einher var líklega í lagersöfnun fyrir þá dekkjasölu og kom við í mínum foreldrahúsum hvar ég geymdi nagladekk Ventósins. Þau á ég ekki lengur utan eitt sem rummungunum þóttu ekki nógu fín!

Rauða eldingin gerð klár eftir magalendinguna

Fyrir þá sem ekki vita er rauða eldingin reiðhjól af Racer kyni af tengundarheitingu Trek einnkommafimm. Bara svona ágætur byrjendaracer. Fyrir einhverjum vikum tók ég upp á því að fljúga á hausinn á hjólinu. Brákaði rifbein og er að verða bara nokkuð góður. Rauða eldingin var hins vegar enn sprugnin.

Framdekkið raunar ónýtt og var eldra dekk sett að aftan en dekkið að aftan sett að framan en framdekkinu ásamt slöngunni þar komið í farveg til Sorpu. Þegar ég ætlaði að fara að hjóla tók ekki allt gott við. Sætið eitthvað rammskakkt og var ég kominn á fremsta hlunn með að að fara bara Arnarveg niður í Skeifu til að fá nýtt sæti... eða hnakk eins og á víst að kalla þetta.

En ég beyglaði eitthvað til baka þannig að ég gat í það minnsta setið fákinn góða.

Það voru þá farnir svona rúmir 30km á meðalhraða um 25 sem er ekkert of slæmt miðað við það að helvítis rok var alls staðar. 40km hraði í aðra áttina en 20 í hina!

Annars þá þarf ég líklegast að fara að vera eitthvað duglegri við spriklið og latari við átið þar sem ég fékk eitthvað hálf óþægilegt komment í fyrradag um holdafar sem því miður hitti nokkuð beint í mark.

Blogg sólóferðalagsins

Reitir hár sitt.

Stundum gerir maður eitthvað sem maður hefur aldrei gert áður. Ég fór í ferðalag einsamallur. Hafði reyndar lengi langað í einsamalt ferðalag og það var núna sem tækifærið var komið gargandi á mig. Enginn til að fara með manni í ferðalag - reyndi reyndar ekki mikið að draga neinhverja með en var svo sem líka með svo ákveðnar skoðanir á hvernig ferðalagið ætti að vera að það voru eiginlega ekki margir sem komu til greina til að koma með.

Dagur eitt: 26. júlí 2011

Ég ætlaði bókstaflega aldrei að koma mér af stað. Hafði meira að segja ætlað að fara á mánudeginum og jafnvel sunnudeginum. En þeir dagar liðu án þess að ég drullaði mér af stað. það er einhvern veginn þannig að það er mjög auðvelt að semja við sjálfan sig um það að allt í lagi sé að fresta brottför fyrst til hádegis, svo fram að og yfir kaffi og fljótlega eftir það þá tekur því varla lengur að fara af stað.

En loksins á þriðjudeginum komst ég af stað og það sem kannski rak á eftir mér var einhver mikil rokveðurspá sem kallaði á það að ég kæmist sem allra fyrst af stað til að vera búinn að aka Kjalarnes og undir Hafnarfjalli áður en fjólublái og rauðu liturinn myndi raungerast á vindakorti Veðurstofunnar.

Og það tókst. Í Borgarnesi var lítill vindur en reyndar þeim mun meiri rigning. Eða í öllu falli það var rigning. Eitthvað nestiskyns keypt í Bónus, Hagkaup og líklega Nettó auk pulsunnar í Hyrnunnni. Svo var halt af stað.

Stoppað í Staðarskála til að skoða veðurspána með nýju fínu 3G tengingunni minni sem virkaði líkelga ekki af því að ég kunni ekkert á hana ennþá. Hitti einhvern, ætli það hafi ekki verið Guðmundur sem vann með mér en ómanngleggni minni er við brugðið þannig að ég var ekkert of viss. Ætli það sé ekki hægt að fá einherjar pillur gegn þessari ómanngleggni?

Á leið upp á Öxnadalsheiðina kom loksins almennilegt rok og fór hjólið á toppnum að skekkjast. það var lagað og svo var komið til Akureyris. Var búinn að gæla við hugmyndina um að gista einhvers staðar inni þar sem það var ennþá rigning en aumingjaskap var sagt stríð á hendur og ég fór því á tjaldstæðið á Akureyri hvar ég tjaldaði á gamalkunnum stað inn á milli trjáa.

Dagur tvö: 27. júlí 2011

Ventó í skógarferð í Fnjóskadal með Gráu Þrumuna á höfðinu

Eftir miklar verslunarferðir á Akureyri þar sem meðal annars var gerð mikil leit að ferðahandklæði (því Gunninn hafði víst útdeilt mínu til Sigþórs fyrr í mánuðinum) var loks halt af stað. Eins og allt annað í þessari ferð var það ákveðið um leið og það gerðist. Fór inn Fnjóskadal og áfram inn Bleiksmýrardal eins og druslan dróg og eiginlega aðeins lengra en það því Ventó ræfillinn var kominn í algjör vandræði þegar honum tókst að sannfæra mig um að komið væri meira en nóg. Það var einhver fyrirstaða og hann lét bara snuða á kúplingunni og hótaði því að bera bara beinin þarna í dalnum, sem mér leist ekki mikið á. Eftir smá samningaumleitanir urðum við ásáttir um að fara aðeins til baka og hann fengi að hvíla sig í skóginum á meðan ég hjólaði eitthvað lengra á Gráu Þrumunni. Lofaði honum hátíðlega að koma aftur til baka daginn eftir eða alls ekki seinna en daginn þar á eftir.

Ekki gekk nú hjólaferðin vel til að byrja með. Var að vígja frambögglaberann og hann var svona eiginlega dottinn af eftir um hálfan kílómeter. Veit ekki hvort ég var of bráður að taka hjólið þegar ég tók það í Markinu en það var alveg ljóst að þessi áfesting þeirra Marksmanna var alls ekki kláruð. Það átti eftir að herða allar skrúfur töluvert. Kom þessu raunar ekki í lag fyrr en um kvöldið en þar sem frumviðgerðin fór fram var ég fyrir stöðugum mýflugnaárásum sem voru svona frekar heiftúðlegar!

Það var síðan dálítið rok og ekki var farið neitt rosalega langt. Hvað eitthvað um 15 km eða svo. Tjaldað og hitað kakó á Jet boil. Af því að ég er blönk nánös þá var bara flatkaka í kvöldmat en þurrmaturinn var geymdur til betri tíma.


Jetboil að gera sig að malla handa mér kakó og flatkakan bíður eftir að verða étin líka.

Dagur þrjú: 28. júlí 2011

Gangnamannakofinn Bleikur.

Ég hafði ætlað mér að vakna eldsnemma og fá sólina inn í tjaldið til mín og geta notið einverunnar með að dansa nakinn í morgundögginni en það varð ekki af því. Morgundöggin fékk liðsauka úr rigningardropum og svo var líka ennþá þetta fjárans rok endalaust. Það var sunnanátt þannig að ég gerði ráð fyrir að bakaleiðin yrði þægileg. Hélt samt aðeins áfram og ætlaði kannski að fara eins langt og vegurinn var merktur á eitthvert kortið sem ég var með. Það var annars dálítð ósamræmi í því hvað vegurinn náði langt frá byggð og áleiðis á Sprengisand og einnig hvað hann náði langt frá Sprengisandi og niður í dalinn. Ég var kominn upp fyrir það sem vegurinn átti að ná skv. kortiniu í GPS tækinu að ég held en átti enn rúman kílómetra eftir á 1:50þús kortinu. Það var pakkað niður en bara ein taska sett á hjólið auk framtöskunnar og svo haldið áfram aðeins lengra.

Eftir ekki langt hjól birtist mér hús bara allt í einu si svona. Hefði líklega getað skoðað kortin betur og þá þess vegna gist í húsinu sem er gangamannakofinn Bleikur. Hann er hinn vistlegasti sem slíkur og vel hæfur til gistingar jafnvel þó maður sé ekki kominn í mikla hrakninga.


Kaffilögun í honum Bleik... sem var voandi ekki brugðið ;-)

Í Bleik var upplagt að hella upp á kaffi en þar sem fjölmenninu var ekki fyrir að fara þá lét ég mér nægja að hella upp á kaffi í eina krús. Stal reyndar kaffinu eins og ég var langur til, gasinu líka og kvittaði fyrir í gestabókina.

Fór eitthvað örlítið lengra en kom þá að Heimari-Lambá sem ég nennti ekki að fara að sullast í þar sem ætlunin var í sjálfu sér ekki að fara neitt mikið lengra. Það var því bara haldið til baka og reyndar kíkt inn í Skarðsdal. Hann fannst mér jarfræðilega frekar áhugaverður þar sem í honum eru miklir jökulruðningar taldi ég ofan á hraunlögum. Svo hefur Skarðsá grafið skarð í jökulruðningin og er komin nær rofmörkum með skarðinu sem hún hefur grafið þar í hraunlagastaflann. Hraunlögin eru líklegast frá því löngu fyrir ísöld en jökulruðningurinn líklegast frágenginn síðast eftir síðasta jökulskeið.


Skarðsá og Skarðsdalur, Gönguskarð til hægri

Ég hafði ætlað alla leið inn í botn á Skarðsdal þar sem skv. kortum er jökull sem heitir Heimari jökull. Mér fannst eitthvað langt þar inneftir og þegar ekkert bólaði á jöklinum eftir heillangt labb (hjólið var skilið eftir þar sem slóðanum í Skarðsdal sleppti) sneri ég við. Enda var mig farið að langa til að fara í heitan pott í sundlauginni á Mývatni.



Brúin á Skarðsá

Ég naut mikið góðs af brúnni á Skarðsá en hún hefur líklegast verið sett upp til að auðvelda rekstur á fé til byggða og þess vegna til fjalls. Fín fyrir reiðhjól líka en bílandi verða víst að aka yfir ána aðeins neðar.


Gráa-Þruman fulllestuð á leið til byggða

Dagur fjögur: 29. júlí 2011

Sgígurinn til Dimmuboprga... byrjaði sem malarstígur en varð fljótlega hin skemmtilegasti troðningur

Þetta er nú skráð inn eftir dúk og disk og meira að segja komið nýtt ár. En haldið var af stað á Ventó ef ég man rétt með Gráu þrumuna á þakinu. Ekið áleiðis að Hverfjalli og bara farið eins og vegurinn leyfði. Einhver stóreflis pollur á miðjum vegi rétt áður en ég kom að Hverfjallinu og þar var stigið á sveif. Fann fljótlega einhvern forvitnilegan slóða sem lá niður í Dimmuborgir og var hann hinn skemmtilegasti. Mátulega torfær þannig að yfirleitt var hægt að hjóla en það þurfti aðeins að hafa fyrir því.



Leiðin sem var farin sést á kortinu að ofan, rauður ferill. Totan sem liggur inn í hringinn er þess til Dimmuborga.


Í Lúdentaborgum.

Ég fór ekki alla leið í Lúdent enda hjólaði ég þar með systkinunum mínum fyrir marg löngu. Núna var hins vegar haldið á vit Lúdentsborga sem er gígaröð frá


Vegarslóðinn frá Lúdentaborgum (Þrengslaborgum) og til byggða.

Tjaldstæðið á Bjargi, lympulega tjaldið mitt og gallaði sólstóllinn þarna næst.

trallalala


Mývetnskt kvöld: Vindbeljarfjalla handan vatnsins.

trallalala trallalala

Dagur fimm: 30. júlí 2011

Rimlahlið á Lúdentsborgaslóða.

trallalalatrallalala


Stuðlabergið í Seljahjallagili.

trallalalatrallalalatrallalalatrallalalatrallalalatrallalala


Ummerki mótorhjólarudda.

trallalalatrallalalatrallalalatrallalalatrallalala


Erfitt!

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala


Mývetnskt sólarlag.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalalatrallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala

Dagur sex: 31. júlí 2011

Hverir kalla þeir þá hveri.

Skráð eftir dúk og disk einhvern tíman á árinu 2012

Þar sem þetta er skráð meira en hálfu ár seinna þá er nú ekki ósennilegt að eitthvað hafi skolast til. En hvað ég man þá gekk ég upp á hólinn fyrir ofan hverasvæðið sem kallast bara hverir. Ekkert sérstaklega merkilegt um þann göngutúr að segja annað en að útsýnið þaðan ofanaf var skemmtilegt. Heldur er kannski þó í frásögurnar færandi að þegar ég kom niður var þar enginn annar en Hanna Kata komin á leið í Lindir held ég. Í talstöðinni eitthvað með vesen eins og alltaf en verulega gaman að hitta hana þarna. Held þetta hafi verið háfltíma spjall eða meira.


Aldeyjarfoss séður austan frá.

Líklegt að ég hafi komið við í búðinni í Reynihlíð og svo var haldið í áttina að Goðafossi. Var eitthvað að hugsa um að taka Helgu Kvams lega mynd af Goðafossi en gerði það ekki, ætlaði að gera það seinna en var svangur þannig að ég ók eitthvað inn með ánni áður en ég kom að henni. Ætlaði bara að aka stutt, fá mér eitthvað pulsudrasl að borða en fann engan stað sem ég vildi stoppa á fyrr en eftir einhverja marga kílómetra. Það var stoppað og pulsur steikar á prímus. Þá allt í einu datt mér í hug að gaman gæti verið að fara áfram inneftir að Aldeyjarfossi og sjá hvort hægt væri að skoða hann "öfugum megin frá". Það var ekið eins og druslan dróg og eiginlega aðeins lengra. Var hálfpartinn kominn í alverleg vandræði þegar torfærur létu bara snuða á kúplingunni. Það var að lokum farið hjólandi að fossinum.


Bloggarinn að pósa í nýju peysunni sinni.


Sum tjaldstæði eru bara flottari en önnur!

Villtist svo eitthað hálfpartinn á bakaleiðinni frá fossinum að bílnum og var þá skyndilega kominn á einhvern stað sem ég sá að ekki væri sérlega leiðinlegt að tjalda á. Það var og gert.

Man ekkert hvar þessi lopapeysumynd var tekin af mér en hún er að minnsta kosti til. Ætlaði alltaf að taka einvherjar lopapeysuseríumyndir en er eitthvað of latur við það. Ennþá latari myndasmiður en prjónari. En hvað um það. Tjaldstæðið var algjörlega ozom eins og einhver myndi segja en ekki skrifa svona.


Kólestrolveislan ógurlega.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala


Foss í ónefnda læknum.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalalatrallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala

Dagur sjö: 1. ágúst 2011 - Frídagur verslunarmannanna

Séð til Syðra-Vallholts.

Skráð eftir dúk og disk um vor 2012 þegar ég átti að vera að lesa fyrir próf í bergfræði

Mér varð það á að heyra gamalt Abba lag í útvarpinu og þá kom mér í hug þessi ókláraði kafli í þessari löngu bloggfærslu. Hljómsveitin Abba og nokkrar fleiri frá áttunda áratugnum eiga það til að kalla fram minningar um Syðra-Vallholt. Sumurin þegar fjölskyldan fór norður og við vorum einherja daga í Vallholti. Yfirleitt í tjaldi en samt ekki alltaf. Ég var litli strákurinn og einhverjar stelpur líklega eithvað skotnar í mér og ég í þeim án þess að vita hvað það þýddi yfir höfuð enda var ég bara 10 eða 11 ára eða hvað. Það var verið úti á engi að raka yfir daginn og svo var hlustað stundum á Abba eða einhverjar aðrar áttundaáratugsgrúppur. Þetta voru skemmtilegir tímar en svo bara dó Heiða frænka mín og hérubil alveg jafnaldra á bæði hroðalegan og óskiljanlegan hátt. Og allt breyttist.


Leiði Heiðu, afa míns og fleiri ættingja í Víðimýrarkirkjugarði.


Ég fór ekkert í Vallholt í þessari ferð minni frekar en undanfarið, held að ég hafi ekki komið þangað síðan Gunni í Vallholti var jarðaður fyrir um 10 árum síðan. Það var e.t.v. lokin á þessari raunasögu en samt er nú Ninna væntanlega í Vallholti núna. Ég lét mér nægja að fara í kirjugarðinn í Víðimýri þar sem Heiða og aðrir ættingjar eru grafnir. Eftir að hafa rölt um kirkjugarðinnn í þungum þönku yfir fortíðinni og hvernig nútíðin er og kannski hvernig framtíðin verður og af hverju hún er og verður eins og hún er þá datt mér í hug að setjast inn í kirkjuna í ró og næði.

Tók þá á móti mér glaðhlakkalegur kirkjuvörður sem hafði verið að halda einhverja tölu um kirkjuna og sögu hennar fyrir einhverja túrista. Hann sá mig sem einsamlaðan túrista í stuttbuxum og lopapeysu, stöðvaði mig strax og benti mér á að ég fengi ekki að fara inn í kirjuna nema að borga fyrir "the guided tour about the history of the church". það kom svo mikið á mig að ég varð gjörsamlega kjaftstopp. Hafði nú reyndar ekkert verið að kjafta neitt en spurði ó forundram hvað það ætti að vera mikið. Ég hafði gjörsamlega engan áhuga á að heyra einhvern vaðal um sögu kirkjunna rsm ég áleit vera kirkjuna mína, frá einhverjum kirkjuverði presti eða hvað maðurinn var. Hefði kannski verið til í að borga honum fyrir að þegja. Fyrir svona 35 árum hélt ég 10 ára gamall fyrirlestur í Árbæjarsafni um kirkjuna sem var í sveitinni minni og skautana hans pápa míns sem voru þar í byggðasafninu - reyndar ruglaði ég þá saman dálítið Glaumbæ og Víðimýrarkirkju en hvað um það, ekki hafði ég í hyggju að borga einhverjum fyrir að trufla mig í mínum þungu þönkum.

Reyndar sá ég dálítið eftir þessu eftirá því það hefði verið gaman að hafa þegið kynninguna, talað bara ensku við kirkjumanninn og svo ef hann hefði í lokiin farið að spyrja hvaðan ég væri, þá hefði ég bara sagst vera úr Vallholti. En hvað um það. Þessi kirkjumaður hugsaður fyrir hinn niðurdrepandi fjöldatúrisma fær negatífa einkunn frá mér.


Víðimýrarkirkja.


Varðandi Vallholt þá fannst mér sérstakt að sjá þangað heim og allt breytt: engi og tún óslegin og brún að sjá. Engar beljur í brekkunni niður að mýrinni og enginn að draga saman bólstra nú eða bagga sem er víst það sem er stundað í sveitunum nú til dags. En það var eflaust búið að slá engin og ef ekki er of mörgum skeppnunum fyrir að fara þá þarf kannski ekkert að heyja svo mikið.


Gangnamannakofinn við Bugavatn

Eftir að hafa reynt að finna eitthvað ætilegt á viðráðanlegu verði í kaupfélaginu í Varmahlíð (sem tókst ekkert of vel) var haldið til fjalla. Ekið með Mælifell á vinstri hönd upp úr Skagafirði áleiðis að Bugavatni sem aðrir en Skagfirðingar kalla víst Aðalsmannavatn og upp á Kjöl. Hvað ég man helst þarna er að það hvessti einhver ósköp og þegar ég er að komast upp til fjalla og þarf að komast í gengum hlið á girðingu og er enn að hugsa um þennan ömurlega kirkjuvörð sem í raun meinaði mér að setjast inn í kirkjuan þá lenti ég í basli með hlið. Það var ekkert mál að opna hliðið en vandamálið var að láta það haldast opið. það fauk alltaf aftur til baka. Að lokum var ég farinn að hlaða vörðu til að halda því opnu. Er þá einhver örlítið skárri fjöldatúrisma spekúlant líklega á vegum einhverrar hestaferðamennsku kominn út úr bílnum sínum sem var þarna hjá og hélt hliðinu opnu fyrir mig. Jæka, þeim er ekki alveg allsvarnar þessum fjöldatúrisma gaurum.

Þó ég sjálfur sé ekki alveg saklaus af því að taka þátt í því að vinna með fjöldatúrismann þá finnst mér frekar súrt í broti að það er eiginlega ekki lengur gert ráð fyrir því að neinn sé á hálendingu lengur nema þeir sem ástunda þennan fjöldatúrisma annað hvort þyggendur eða gefendur. Þ.e. annars vegar þeir sem vinna við hann og hins vegar þeir sem kaupa þjónustuna. Heiðarleg ferðamennska sem felst í því að taka sjálfur ábyrgð á því sem maður gerir, án þess að veita öðrum atvinnu af að þjóna manni eða að vera að vinna við það að þjóna öðrum, virðis ekki eiga mikið upp á papllborðið lengur. Hef kannski aldrei átt neitt upp á pallborðið þar sem í gamla daga var hér um bil enginn á hálendinu miðað við þau ósköp sem nú eru.


Blessuð sé minning Blöndu.

Ók yfir Blöndustíflur og má farvegur Blöndu muna sinn fífil fegurri. En hvað um það, hér er allt gert í nafni framfara. Kom svo á Hveravelli undir kvöld. Þar var eitthvað búið að lægja og ég gekk einn hring um hverasvæðið. trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalalatrallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala



Stígar Hveravalla.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala



Ventó á réttum Kili.

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala

Dagur átta: 2. ágúst 2011

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalalatrallal ala trallalala trallalalatrallalala trallalala trallalala trallalala trallalalatrallalala trallala latrallalala trallalala trallalalat rallalala tralla lalatralla lala trallalala trallalalat rallalala trallalalatrallalala trallalala trallalalat rallalala trallalalatrallalala trallalala tral lalalatrall alala trallalala






....





....

......

trallalala trallalala trallalalatrallalala trallalala