Í sjöunda himni á Hvannadalshnúki

Ég hafði eiginlega ætlað að gera þetta fyrir einhverjum árum að fara með þá Stakavinnufélögum á Hvannadalshnúkinn. En það var ekki farið fyrr en núna og þá Stakafélagarnir orðnir að Deloitte vinnnufélögum. Að auki bættust við nokkrir meira orginal Deloittar.
Þetta varð eiginlega fyrsta ferðin á þennan mesta jökul landsins þar sem ég sá um allt skipulag og bar ábyrgð á ferðinni - þó ég hafi ekki verið launaður gæd þá virkaði þetta nákvæmlega þannig. Ferðin gekk í alla staði ljómandi vel og ekki reyndi sérstaklega á æfingar í júmmi og spekúlasjónir með sprungubjörgun. Eina sem reyndi á var að fylgja þeim seinustu niður. Bakpokinn minn hræðilega þungur og alveg að gara út af við mig hvernig hann lá á öxlunum á mér. En ég annars ágætur í fótunum. Enda ég a.m.k. rúmum 5kg léttari sjálfur en ég var fyrir t.d. ári síðan.

Eins og ég setti þetta upp þá voru markmiðin þrjú og þau náðust öll!

1. Komast upp
2. Hafa gaman í ferðinni
3. Komast niður

Mikilvægi markmiðanna var algjörlega í öfugri röð við upptalninguna. Þ.e. mestu skipti að komast niður en minnstu máli að komast upp. En það tókst auðvitað líka!

Fallegt útsýni þegar við komum uppúr láglendisþokunni

það var lagt af stað í svarta þoku og gott að vera með GPS tækið uppi við þar sem stígurinn er ekki alls staðar mjög greinilegur. Hefði verið klúður að villast með hópinn þarna á fyrstu metrunum. Lögðum af stað rétt upp úr kl. 1 eftir miðnætti aðfararnótt laugardags 2. júní. Hálftíma fyrr hafði Alla leið hópur FÍ farið af stað með Hjalta Björnsson í broddi fylkingar og öðrum hálftíma fyrr eða svo hafði stór hópur Vilborgar Örnu lagt af stað. Alls voru þetta um 100 manns að ganga á fjallið. Eitthvað uppsöfnuð þörf því ekki hafði verið almennilegt veður neinn einasta frídag í maí þetta vorið.

Séð til efri hluta Virkisjökulsleiðarinnar. Sprungur greinilega gera leiðina illfæra.

Hnúkurinn sjálfur fannst mér vera frekar sprunginn en samt gekk þetta stóráfallalaust að klöngrast yfir þær á snjóbrúm sem voru hér og hvar. Línan var höfð þokkalega strekkt!

Hnúkurinn sjálfur frekar sprunginn. Hópur frá Tindar-Travel efst og svo Ferðafélag Íslands, Alla leið hópur undir stjórn Hjalta Björnssonar

Niðurleiðin gekk í sjálfu sér ágætlega en það var frekar lítil fjallgöngureynsla í minni línu og einvherjir urðu rosalega þreyttir á leiðinni niður. Kannski átti ég einhverja sök á því þar sem mjög hratt var farið í línunni neðarlega í löngu snjóbrekkunni. Gerði kannski hálfpartinn út af við þá sem varð þreyttust. En niður komumst við skref fyrir skref í lokin sem sum hver voru mjög stutt. Heildartími varð um 15.5 klst. hjá mér.

Mér telst annars til að þetta hafi verið ferð nr. 7 þarna upp.

• Með Fí 1985 um 17 júní, Virkisjökulsleið.
• Með vinnufélögum frá Ráðgarði þegar Einar Rúnar var okkar leiðsögumaður og við fórum Hnappaleiðina.
• Með vinnufélögum frá Skýrr og Íslenskir Fjallaleiðsögumenn að leiðsegja. Eina ferðin sem ég hef farið með því kompaníi og hef aldrei farið með jafn ófaglegum leiðsögumönnum sem t.d. skildu einn farþegan eftir sem gafst upp undir Dyrhamrinum á meðan aðrir kláruðu. Sá sem beið þurfti að dúsa þar í svona 6 klst!
• Aftur með Skýrr og núna undir leiðsögn Árna Þórs úr HSSR. Fyrsta skiptið sem ég fór Sandfellsleiðina.
• Enn aftur með Skýrr. Sandfellsleið og ég gekk upp á fjallaskíðum. Það var erfitt en ljúft að renna sér niður. Aðalleiðsögumaður var Raggi Ant frá Skýrr.
• Sem gæd með FÍ vorið 2017. Fyrsta skipti sem ég var að gæda þannig ferð á launum.
• Núna vorið 2018 og ég sem aðalleiðsögumaður fyrir starfsmenn Deloitte.

Eyjafjallajökull þveraður öðru sinni

Sem gæd hjá Ferðafélagi Íslands að fara yfir Eyjafjallajökul öðru sinni. Fór aðra sambærilega fína ferð fyrir tæpu ári. Þessi gekk líka mestan part ágætlega.

Setti samt líklega persónulegt met í ómanngleggni þegar ég þekkti ekki fólk sem ég átti að þekkja og var í línunni hjá mér. Kenni kannski fésbók og öðrum slíkum um. Þegar maður sér bara myndir af fólki en hittir það ekki í raunheimum þá gleymir maður kannski bara hvernig fólkið lítur út svona augliti til auglitis.

Gædamennskan gekk annars bara vel. Var reyndar eitthvað rosalega mikið eins og ég vissi ekki hvað ég væri að gera þegar ég var að koma mér sjálfur í klifurbeltið og fólkið í línuna. Hefði kannski bara átt að fatta hver var með mér í línunni og láta hana sjá um þetta - það hefði alveg gengið fínt.
Dálítið af sprungum á leiðinni niður, líklega í svona 1200 metra hæð. Uppi á jöklinum við Goðastein og Ónefndan sérstaklega var meiri snjór en fyrir ári.

Ágætt veður þannig séð en ekki mikið skyggni þegar við vorum á efstu tindum. Fórum bara á Ónefndan (Gígtind) og Hámund. Slepttum bæði Goða- og Guðnasteini. Goðasteinn sást varla og Guðnasteinn hefði ekki bætt miklu við þannig séð.

Var að prufukeyra eitthvað af nýju dóti. Nýir BD mannbroddar og var ekki alveg sáttur við hvernig þeir voru að passa undir skóna. Svo var það dálítið turn off að ég rann einhverja cm á þeim nokkrum sinnum. Veit ekki hvort það var út af því að það var í sjálfu sér ekki broddafæri alls staðar sem við vorum í þeim eða hvort þeir séu ekki nógu beittir. En ljóst að ég þarf að skoða þá eitthvað betur.
Var svo að trakka í fyrsta skipti langa gönguleið á nýja Garmin Fenix 5 úrinu. Það var dálítið leiðinlega mikið í rugli með hæðina. Var að gefa of háar tölur miðað við GPS hand-tækin til viðmiðunar sem virtust vera að gefa mjög rétta niðurstöður. Svo sýnist mér að úrið sé að ýkja gengna vegalengd um eitthvað 5-10%. Fannst það seinna varla vera ásættanleg frammistaða fyrir GPS úr af dýrustu gerð - kostar eins og tvö þokkaleg GPS tæki!

Svo að lokum, þá var það skemmtilegt að ég tók líklega eina þokkalaega góða mynd af því grjóti sem ég kalla Guðnastein:

Svo má færa til bókar það sem leit út fyrir að vera skelfilegt en varð ekki svo slæmt þegar upp var staðið. Það brotnaði tönn síðasta vetrardag með morgunskorpubrauðsneið og ég óttaðist að það væri eitthvað lítið eftir af tönninni. Þetta var þó ekki jafn alvarlegt og leit út. Í raun bara fyllingin sem hafði brotnað af en var sem sagt stór hluti af tönninni. það var sem sagt farið til tannlæknis í gær og svo hálfpartinn skrópað í vinnunni eftir hádegið - enda ég dálítið búinn á því eftir fjallgönguna og tannlæknisheimsóknina.

Gengið yfir Eyjafjallajökul fyrir einni viku

Gengið áleiðs upp á Skerjaleið. Pétur Ásbjörnsson fremstur.

Það má færa til bókar að gengið var á hann Eyjafjallajökul um síðustu helgi með Ferðafélag Íslands í einhverri þeirri mestu edilonsblíðu sem ég hef komist í þar. Bolaveður góðan hluta leiðarinnar, jafnvel stuttermabols! Var þar í hlutverki gæds með Hjalta, Pétri, Höskuldi og Unni. Gekk áfallalaust fyrir sig. Gengið var upp Skerjaleið við Grýtutind, Skerjum fylgt á Goðastein (?) og þaðan haldið suður með gígnum á aðra tinda. Farið svo niður að Seljavöllum. Allt frekar hefðbundin þverun Eyjafjallajökuls held ég að megi segja.

Leiðin sem var gengin. 19,8km skv. GPS tækinu og heildartími 12:10. Það var sem sagt ekki sett hraðamet í þessari ferð!

Undir Ónefndum Gígtindi eða kannski Goðasteini. Hámundur og Guðnasteinn fjær. Raunar má sjá fimmta tindinn vinstra megin á bakvið Hámund þann hæsta.

Það var gengið á alla eða flesta tinda jökulsins í þessari ferð en eitthvað fer mismunandi sögum af hvað þeir heita. Þegar ég hélt að það mætti vera ljóst að sá fyrir ofan Skerin heiti Goðasteinn, svo komi ónefndur tindur sem hefur nýverið fengið heitið Gígtindur og þá Guðnasteinn sem er lægri en blasir við frá Seljavöllum og Þorvaldseyri en Hámundur þar inn af og hæstur þá kom babb í bátinn þegar ég fór í klippingu í gær. Klipparinn sem er ættaður frá líklega Kvíhólma rétt hjá Sauðhúsvelli hélt því fram að í han sveit og stutt af Þórði á Skógum væri Hámundur tindurinn beint fyrir ofan Skerin (sem ég hef alltaf viljað kalla Goðastein) en svo sé vestari tindurinn séður frá hans svæði sá sem á að kallast Goðasteinn (Ónefndur Gígtindur í minni bók) og svo sá eystri Guðnasteinn sem ég get skrifað uppá reyndar. En þá stendur eftir að hæsti tindurinn sem blasir svo sem hvergi alveg við úr nærsveitum jökulsins hann verður nafnlaus. Finnst mér þessi nafnahefð því ekki ganga alveg upp. En líklega er vandamálið það að tindarnir sem eru líklega að minnsta kosti 5 talsins (því það er einn lítill fyrir austan þann sem ég kalla Hámund) en nöfnin voru bara þjú áður en Gígtindsnafnið komi til.

Spennandi gönguleiðin sem mér hefur svo dottið í hug er að fara upp með Gígjökli að austan upp á Fremi-Skolt sem ég held að sé alveg hægt að fara. Svo þaðan á Goðastein og áfram hringinn á Hámund. Halda þá áfram meðfram gígnum sem ég þekki ekki hversu gott er að fara og svo niður á Innri-Skoltinn. Fara svo einhverja leið þaðan niður sem ég þekkki ekki hvort eða hvernig sé hægt. Skilst samt á Páli Ásgeiri að Magnús Tumi eigi einhverja leið þar niður.

Mitt línugengi undir hinum ónefnda Gígtindi... eða er það Goðasteinn?

Núna um helgina hafði svo staðið til að fara á Öræfajökul á gönguskíðum, gista þar uppi og ná öllum tindunum á hringum umhverfis öskjuna. Það verður hins vegar að bíða betri tíma þar sem veður er ekki sérlega hagstætt þar austur frá núna þó það sé bara blíðan í henni Reykjavík.

Það var farið einn einn leiðangur á Hlöðufell

Áður en haldið var í hann upp á Hlöðufell. Fjallið búið að rífa af sér og allt hið bestasta! Ég tók reyndar engar frekari myndir í ferðinni. Ferðafélagarnir voru með betri myndavélar og sáu um það. Ég líka of upptekinn við mælivinnuna.

Veðurspáin var búin að sveiflast fram og til baka með tímasetingu á sæmilegu veðri við Hlöðufell. Stundum gott á föstudegi og stundum gott á laugardegi - stundum sæmilegt báða dagana. Að endingu var komin sæmileg spá bara fyrir laugardag en ekki fyrir föstudag þannig að það varð úr. Boð látin út ganga til sérlegra aðstoðarmanna, Gunna og Haraldar að það yrði farið í bítið á lagardeginum. Lagðir af stað úr bænum eitthvað uppúr klukkan 7 að morgni. Sem reyndist vera hin ágætasta tímasetning því Hlöðufellið var að rífa af sér þegar við nálguðumst það.

Fórum upp frá Gullkistu aðallega af því að ég gerði ráð fyrir ófærð norðan Skjaldbreiðar. Veit ekki hvort þar var ófærð en það var talsverður snjór fyrir ofan Laugarvatn eitthvað sunnan við Gullkistu og áfram á Miðdalsfjalli. Ruðningar á veginum og ekki björgulegt um framhaldið. Þetta var hins vegar bara staðbundinn snjór og þar sem farið var niður af Miðdalsfjalli var aftur orðið autt. Snjólaust að kalla inn á Hlöðuvelli.

Eftir að hafa boðið upp á ómerkilegt neskaffi en ágæta kanilsnúða og kleinur var haldið af stað upp á fjallið. Alls kyns hafurtask tekið með. Bæði til að mæla upp kjarnana sem höfðu verið boraðir tveimur vikum fyrr en líka búnaður til vetrarferða, broddar, axir, línubútur og slíkt þar sem ég gerði ráð fyrir talsverðum vetraraðstæðum í fallinu.

Uppferðin gekk afar vel og vorum komnir í fyrsta sýnatökustað. Gekk hins vegar ekkert of vel að finna hann þar sem GPS mælingar á honum höfðu klúðrast þegar kjarnarnir voru boraðir. Merkilegt nokk samt að punkturinn sem ég hafði búið mér til af korti af staðnum var bara með 2m skekkju þegar ég leit á tækið.

Í Kletabelti Hlöðufells. kjarnaborinn hitaður með prímusvatni! Mynd frá Haraldi Gunnarssyni

En þetta var ekkert alveg að gera sig. Kjarnarnir gaddfreðnir inni í klettinum. Það var brugðið á það ráð sem ég hafði undirbúið að hita vatn á prímus og svo var borkrónu stungið ofaní og handborað í gegnum frosið borsvarf. A.m.k. tveir kjarnar brotnuðu og útlitið ekki of gott. Tókst þá eitthvað að bæta aðferðirnar og náði að hreinsa í kringum restina af kjörnunum.Mæling á kjörnunum var svo ekki alveg að gera sig því að þrátt fyrir að hann Hlöðufellið hefði rifið af sér skýjaslæðurnar þá var ekki það sama að segja um fjöllin í nágrenninu. En það var sæmilegt sólskin og því notað sólarmið - þannig að ég þarf víst að fara að reikna eitthvað! Til að auka enn á gleði mína vantaði strik á fyrsta kjarnann og hann því ónýtur. Frekar verulega fúlt. En þá var bara að vanda sig meira!

Tókum ekki kjarna efst í klettabeltinu við gönguleið þar sem mig langaði meira í aðra kjarna ofar í fjallinu. Gæti alltaf tekið kjarnana í klettabeltinu á bakaleiðinni.

Borkjarnar mokaðir upp í hraunstalli ofan neðra klettabeltis Hlöðufells. Mynd frá Haraldi Gunnarssyni

Í litlu árgili við lítinn hraunstall þurfti að moka smá til að komast í kjarnana. Þar var ekki margt um fína drætti við orienteringu á kjörnum þar sem skyggni var lítið og sólin horfin. Það var notaður steinn í ekki mikilli fjarlægð og svo lét sólin sjá sig af og til. Veit ekki alveg með gæði allra þeirra mælinga.

Uppi á Hlöðufelli. Búinn að moka upp kjarnana og að myndast við að handbora þá út með bornum sem var hitaður með vatninu í prímusnum sem sést líka á myndinni við annan fótinn á mér. Mynd frá Haraldi Gunnarssyni

Áfram var haldið alveg upp. Þar var allt á kafi í snjó og talsverður mokstur til að komast í kjarnana. Aðstæður ekki of góðar og til að hafa eitthvað mið var hugmyndin að Gunninn myndi gerast mið. Hann gekk eitthvað í burtu og var óðar horfinn sjónum okkar. Kom eitthvað nær og reynt að miða á hann. En sá sem hefur prófað að fókusera með augunum í gegnum lítinn spegil á einhvern mann í þoku í hvítri auðn veit líkleg að það er eiginlega ekki hægt að gera. Það var því súrt í broti að ekki var hægt að mæla segulskekkju við þessa kjarna af neinu viti við svo búið. Pökkuðum saman en þá bara allt í einu blasti við Högnhöfði og önnur fjöll. Áttavitinn og annar búnaður dreginn upp hið snarasta og náð að mæla segulskekkju fyrir öll sýnin sem voru tekin. Reyndar bara teknir líklega 6 kjarnar af þeim rúmlega 10 sem eru þarna. Sumir reyndra niður við jörð og því hefði verið meiriháttar mokstur að ná þeim upp!

En svona um hvernig happið er að á síðasta kjarnanum sem var mældur þá rétt náðst í miðið sem var notað. Hefði ekki mátt neinu muna.

Fallegt veður á leiðinni niður! Mynd frá Haraldi Gunnarssyni

Haldið af stað niður í hinu fegursta veðri. Það var farið að skyggja þannig að kjarnar efst í klettabelti fá að bíða betri tíma. Hvenær sem sá tími kemur. Geri ekkert sérstaklega ráð fyrir að fara aftur upp á fjallið fyrr en þá næsta sumar. Niðurleiðin gekk ágætlega svo sem. Minn brotni fótur alveg þokkalega að standa sig en þetta var samt óttalegt pauf. Þó það hljómi eins og argasta bull þá er mikið auðveldara fyrir mig að ganga upp á fjall en niður af fjalli!

Vorum komnir með hausljós á niðurleiðinni, smá brauðsnæðingur við bílinn og svo haldið heim á leið um Gullkistuveg um kl. 8. Gekk vel og vorum reyndar álíka lengi að komast til baka og uppeftir. Um 50 mínútur niður á þjóðveg. Komnir í bæinn vel fyrir 10 um kvöldið held ég. Sem sagt innan við tveggja tíma bíltúr

Vel heppnaðir ferð lokið og ég fyrir mína parta dálítið uppgefinn eftir það. Aksturinn tók reyndar líka aðeins á. Eitthvað uppundir 20 kjarnar í poka bíða núna frágangs og sögunar hjá Leó - þegar hann kemur heim úr Svíþjóðarferð eftir eina viku.

Annars líka í manns persónulegu frásögur fært að þetta var fyrsta gangan mín í snjó frá því að ég braut mig. Gekk í raun og veru bara mjög vel held ég!

Kerfillinn tekur völdin

Þegar ég arkaði upp að Steini í vikunni sem leið, fór ég að velta gróðrinum aðeins fyrir mér. Ég man ekki hvernig þetta var þegar ég fór fyrst í göngutúr á Esju en held að ekki hafi þá verið fyrir miklum gróðri að fara. Einhverjar fjallaplköntur sem uxu þarna í mölinni.

Fyrir einhverjum árum voru lúpínubreiðurnar allsráðandi ef ég man rétt en núna er önnur tegund búin að ná yfirhöndinni að ég tel. Kerfilsbreiðurnar eru þarna alls staðar. Svo sem fallegt yfir að líta en vægast sagt frekar einsleitur gróður!

......

....

Upp, upp mín sál og allur minn skrokkur líka!

Ekki ér nú hægt að segja annað en að þetta Öræfajökulsflandur mitt hafi gengi fram úr vonum. Mig minnti að þetta ætti að vera einhver súskelfilegasta þrekraun sem hægt er að hugsa sér en þetta gekk nú bara létt og löðurmannlega. Jæja ef einhver sem fór er að lesa þetta, þá var þetta auðvitað dáltið erfitt en samt ekki svo.

Enda var veðrið frábært. Steikjandi hiti eiginlega alla leiðina og jafnvel uppi á toppnum var logn og sterkjuhiti. Eiginlega var veðrir það erfiðasta held ég. Bullsvitnaði þrátt fyrir að leiðsöguhundarinr frá ÍFLM hafi á skipulegan hátt haldið hraðanum niðri og látið okkur ganga eins og leikskólabörn í snúru svo til alla leiðina. Svitinn varð síðan til þess að sólvörnin lak öll af mér. Sérstaklega af enninu þar sem ég strauk svitann af með erminni minni. Sit ég núna uppi á háalofti bloggandi og skaðbrunninn á enninu á meðan þvottavélin fæst við sólvarnaráburðinn sem er í peysuerminni minni. Reyndar stór sér á mér á fleiri stöðum því ég svitnaði svo mikið á bakinu að bakpokinn fír að nuddast utan í bakið á mér með þeim afleiðingum skinnið fór að láta undan síga. Ætti kannski að fara að hætta að plástra á mér hælana til að koma í veg fyrir hælsæri sem ég man orðið bara óljóst eftir í fjallgöngum og fara í staðinn að plástra á mér bakið!

Verð reyndar að segja það að svona popparferð með atvinnufjallaleiðsögumönnum höfðar ekki nógu mikið til mín. Vil fá að vera með puttana í þessu öllu sjálfur og leiðist að vera í svona stórum hóp sem fer að virka eins og einhver hjörð þar sem einhverjir aðkeyptir sérfræðingar eiga að sjá um allt fyrir mann. Sjálfur á maður bara að labba og horfa. Þarf ekki, á ekki eða jafnvel má ekki taka neina ábyrgð á neinu. Það kom reyndar upp í hugann atvik fyrir nokkrum árum í lauginni í Landmannalaugum þegar ég hafði um páska farið á skíðum farið með frábærum hópi upp í Hrafnitinnusker og gist þar í tvær nætur. Fórum þá í kvöldgöngu hringinn í kringum hrafntinnusker. Höfðum upphaflega bara ætlað að skoða Íshellana en sáum svo hver einvhers staðar álengdar, svona 5 km í burtu og fórum þangað og til baka aftur í kringum Skerið. Lentum í ægilegum giljum hávaðaroki, sumir komnir með aðkenningu að kali á nefið og flestir að verða alveg uppgefnir þegar við komum loksins í skálann þar sem síðan var náttúrulega 10 gráðu frost innandyra. Vorum síðan þarna í Lauginni að spjalla við Einar Torfa framkvæmdastjóra Fjallaleiðsögðumanna og segja frá þessum frábæra túr. Hvað þetta hefði verið rosalega gaman að lenda í öllum þessum endalausu giljum og hvað það hefði síðan verið "fyndið" að hafa fattað eftir á að við hefðum sloppið við þau öll með að fara pínulítið öðruvísi leið. Þá datt uppúr Einari Torfa með dálítilli eftirsjá í röddinni: Já það er sko einmitt þetta sem viðskiptavinirnir mínir eru að borga mér fyrir að þurfa ekki að lenda í! Sennileast er ég bara ekki þessi hefðbundni kúnni Fjallaleiðsögumanna.

Annars almenn með þessa leiðsögn þeirra þá fannst mér margt að henni. T.d. létu þeir hópinn hafa hafa mannbrodda og ísaxir en hirtu ekkert um að kenna nokkrum manni á þetta af neinu viti. Minntust eitthvað á hvernig á að stíga niður á mannbroddana en ekki múkk um ísaxirnar. Virtust eiga að vera meira svona upp á punt. Þeir fáu sem síðan notuð þær eitthvað héldu sumir þannig á þeim bandvitlaust að þæru urðu stórhættulegar. Enda var að minnsta kosti einn sem datt á sína og meiddi sig. Síðan var hópurinn látinn ganga á mannbroddum án þess að nota ísöxina og einvhers staða lærði ég það að það væri beinlínis hættulegt. Skipti kannski reyndar engu máli þar sem fólkinu var ekkert kennt á þetta dót. Síðan vorum við að lokum látin ganga í línu á svæði þar sem var hverfandi hættá á að fara í sprungu en samt leyft að hlaupa eins og vitleysingar í línunni þannig að sumir voru að detta og jafnvel meiða sig smávegis. Fyrir utan það að það var ekki nema einhverjir 3 metrar á millimanna í línunni. Til að kóróna þetta hjá þeim þá skildu þeir einn sem gafst upp á leiðinni bara eftir. Fékk hann þar að bíða í svona heila 5 klukkutíma einhvers staðar í miðjum Öræfajökli. Reyndar minnir mig að hann hafi beðið undir Hvannadalshryggnum einhvers staðar þar sem hætta á grjóthruni getur svona verið með því mesta sem hægt er að hugsa sér. Atvinnumenn í fjallamennsku skilja ekki einhvern með krampa í lærvöðva eftir á víðavandi í 1500 metra hæð og láta hann bíða þar í marga marga klukkutíma. Maðurinn gæti tekið þá ágætu ákvörðun að nenna ekki að bíða lengur og labba bara niður sjálfur. Reyndar hefði ég alveg örugglega gert það í hans sporum. Ég verð eiginlega að segja það að ég hef aldrei séð annað eins fúsk hjá neinum sem þóttist vera svona svakalega pró! það er svo sem allt í lagi að leiðsögumenn sem eru að gera þetta í frítíma sínum eins og hjá FÍ eða Útvist séu eitthvað mismunandi vel að sér um einhverja hluti en ekki menn sem hafa þetta að atvinnu. Skamm skamm! Ef einhver frá ÍFLM (eða einhver annar sem hefur meira vit en ég) les þetta þá má hann alveg leiðrétta mig. Þ.e. að það sé allt í lagi að vera á broddum með enga exi og að skilja mann sem gefst upp eftir í 1500 metra hæð og láta hann bíða þar hálfan daginn.

Það sem var líka sérstakt var allur þessi múgur og margmenni sem var þarna að þvælast. Upp á hnúkinn komu félagar úr Hjálparsveit skáta sem voru búnir að vera að þvælast út umallan jökul í heila viku. Gúlp, þar var fólk sem ég öfundaði. Verð bara að fara að drússlast í almennilega skíðaferð aftur. Þetta gengur barsta ekki.

Mætti síðan Helenu IMG vinkonu og fjallagarpi ásamt fleira fólki sem var á leiðinni upp á topp með snjóbretti í farteskinu. Ég öfundaði þau annars ekki alveg jafn mikið en reyndar jú annars, ég verð líklega að fara að læra á að renna mér á svona bretti. Sýnist að það sé enginn maður með mönnum nema vera brettarennslisfær.

Fyrir þá sem höfðu hugsað sér að sjá einhverjar myndir eftir mig úr ferðinni þá verður þeim ekki kápan úr því klæðinu þar sem battríið í digitalmyndavélina gleymdist í hleðslutækinu heima hjá mér og filmumyndavélin sem ég fór með sprakk á limminu. Verð mér reyndar úti um einhverjar myndir frá öðrum sem ég lauma inn á vefinn bráðlega.