Komist upp að honum Steini og meira að segja hjólað smá líka!

Við hann Stein - reyndar kominn í ullarbol en ekki lengur bara á stuttermabolnum

Batavegurinn reyndist vera í Esjuhlíðum - kom kannski ekki á óvart svo mikið. Dagurinn hefði átt að vera óhappa þar sem það var 13. júlí en veðrið var gott og ég lét vaða fyrir hádegi upp að Esjusteini. Í kvartstutthlaupabrók og stuttermabol náði ég þangað upp og meira að segja innan þess eins klukkutíma marks sem er oft talið skilja á milli feigs og ófeigs. Þetta var nú samt næstum því 20 mínútum lakari tími en ég var á þarna í vor. En ég má víst bara teljast góður að Covid fór ekki verr með mig en þetta.

Svo var deginum breytt í frídag og afslappelsi eitthvað. Þar sem veðrið var eðal og ég ekki alveg búinn á því þannig séð þá var hjólað eitthvað. fyrir valinu varð hringur umhverfis Helgafell þeirra Hafnfirðinganna og gekk það barsta ágætlega.

......

....

Eftir Covid - eða ekki alveg eftir Covid

Búin að vera skelfilega leiðinleg veikindi. Endalaust kvef núna og ekki góð líðan á nokkurn hátt. Er eitthvað frekar slappur á sálinni út af þessu og kannski öðru líka.

Ákvað í gær að láta reyna á hvort ég gæti eittvað og gengið áleiðis á Esju. Rétt fyrir ofan lækinn á eystri leiðinni sneri ég við. Hellan á hægr eyranu á leið inn í hausinn og sá ég fram á að ef ég héldi áfram myndi mér líklegast slá niður. Virðist svo sem ekki hafa látið stórkostlega á sjá eftir þennan göngutúr en óttalegur aumingi er ég þessa dagana.

En ég á þó allavegana flotta lopapeysu :-)

Svo má færa til bókar að ég er kominn með nýjan síma sem virðist ekki virka sérstaklega vel með Drónunum mínum. Fæ bara svartan skjá fyrir Mavic Mini og frosinn svarthvítan skjá með Mavic 2.

Þá náði Covid mér!

Ég var í alvörunni farinn að halda að ég myndi sleppa við þessa Covid skepnu - en það er líklega ekki í boði nema með endalausri einangrun. Ég hef svo sem ekkert verið að einangra mig neitt sérstaklega en er svo sem heldur ekkert útum allt innan um allt og alla... introvert extrovert sem ég er. En eftir að hafa farið í minn fyrsta gædatúr með hóp útlendinga þá endaði það með smiti í hópnum - hvaðan sem það nú kom og hvert sem það nú fer.

Kom heim seint á föstudagskvöld og var svo í minni venjulegu vinnu á mánudeginum. Hjólandi í vinnuna og eða en alveg rosalega þreyttur eittvað e hjólaði samt langa leið heim. Þá var ég orðinn eitthvað skrýtinn. Kominn með beinverki í hnén og ekkert í of góðu standi. Lagði mig og varð mér svo út um Covid próf, sem var ekkert auðvelt því þau virðast núorðið bara vera til í apótekum. En mitt test arna fyrst, var bara eins og venjulega neikvætt!

Slappur veikur heima allan þriðjudag og reyndar verst að þetta var eiginlega alveg eins og upphafið að hræðlegu veikindunum eiginlega nákvæmlega fyrir ári síðan. Ég var farinn að óttast það versta. En svo frétti ég af því að það væri Covid smit í hópnum og test númer 2 hjá mér er hér að neðan.

Heyri svo í fréttum að þennan eina dag sem ég greindi sjálfan mig með þennan stórhættulega sjúkdóm sem hefur drepið milljónir á milljónir ofan - er það mikið grasserandi á Íslandi um þessar mundir að þann daginn greindust opinberlega yfir 400 manns með Covid á Íslandi. Ég er ekki þar á meðal því ég sá ekki neina sérstaka ástæðu til að fara í einhverja opinbera greiningu. Varla þörf á því nema ég yrði (eða hefði orðið) eitthvað hroðalega veikur. Ég skil hins vegar alls ekki hvað er erfitt að verða sér útum Covid sjálfspróf ef Covid er þetta mikið útbreitt í þjóðfélaginu núna.

Það helsta sem er líklega vitað um Covid er að þetta er ókikindatól og þetta eru undarleg veikndi. Er alveg hroðalega þreyttur, jafnaðargerð fyrir því að eitthvað sé ekki að virka rétt í fyrstu atrennu er eiginlega ekkert og ég er eiginlega bara leiðinlega viðskotaillur. Kannski eins gott að það reynir ekkert mikið á mannleg samskipti hjá mér í þessu nema þá í gegnum síma.

Núna á laugardegi búinn að vera hitalaus í líklega frá á fimmtudag og Garmin er ekki lengur að greina neitt einkennilegt. Ég ætti a.m.k. að geta hvílt mig og safnað kröftum aftur. En mikið djöfull er þetta leiðinlegt!

Af þessum veikindum

Bara svo því sé haldið til haga hér í framhaldi af þessari ægilegu veikindafærslu minni þá hélt mér áfram að batna hægt og rólega og náði mé þannig að ég komst a.m.k. í frábæra Hornstrandaferð sem leiðsögumaður með Þóru og ætli ég setji ekki eitthvað um það í næstu færslu.

Fór svo til heimilislæknisins og í blóðprufu um haustið og þá var allt komið í lag. Veit ekki almennilega ennþá hvað var að mér en það höfðu mælst gildi í blóðinu sem gátu bent til þess að eitthvað alvarlegt væri að gerast en það voru ekki nein slík merki lengur tveimur mánuðum seinna. Ég telst því vera í sæmilegu lagi vonandi.

Skráð inn löngu eftirá, 22. janúar 2022... en set þessa færslu bara eitthvað á 26. júlí en þá var ég eiginlega á leið á Hornstrandir fáum dögum seinna :-)

Heilsan

Þetta er langt og persónulegt blogg sem ég ráðlegg ekki nokkrum að lesa – er meira bara fyrir mig sjálfan til að eiga þetta einhvers staðar.

Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur má kannski segja um mig og mína heilsu núna - en ég er samt á smæmilegri leið með að öðlast það aftur.

Ég veit ekki alveg og mun aldrei vita hvort það tengist því þó mér finnist það bæði augljóst og líklegt en þá hófst þetta með því að ég fór í seinni AstraZenega bólusetninguna miðvikudag 30. júní. Hafði gert ráð fyrir einhverjum aukaverkunum og skráð mig úr vinnu daginn eftir vegna líklegra aukaverkana - en ég fann ekki fyrir miklu.

Svo var farið í Fellsmörk um helgina á eftir og það gekk bara ljómandi vel - en fannst samt gróðursetningin eiginlega grunsamlega erfið. Þegar ég svo kom heim þá var ég eitthvað rosalega þreyttur – fékk mér vel að borða – gott bað – en þetta var ekki í lagi. Mældi mig með hita og fór í rúmið.

Hiti áfram um morguninn og á þriðjudegi fór ég í Covid test – ekki með Covid – sem betur fer eða ekki. En mjög mikilvægt að hafa farið í þetta test sá ég daginn eftir.

Þekkt aukaverkun þessa bóluefnis er víst blóðtappamyndun og það sem getur bent til blóðtappa var að talsverðu leyti komið fram hjá mér og eftir að hafa hringt í einhver læknanúmer á miðvikudeginum var niðurstaðan að fara til heilsugæslulæknis. Þar var ég greindur með lungnabólgu og blóðrannsókn gaf til kynna að það væri einhver möguleiki á að ég væri með blóðtappa. Ég fór því á bráðamóttökuna í sneiðmyndatöku af lungum.

Bráðamóttakan stendur ekki undir nafni með það að gera eitthvað brátt. Þar sem ég var með mikinn hita þá var ákveðið að ég þyrfti að vera í einangrunarstofu og þurfti því að bíða og bíða í þessari hræðilegu biðstofu bráðamóttökunnar. Lá þar eins og hrúga í stól með líklega þá uppundir 40°C hita. Eftir líklega meira en klukkustundar bið komst ég inn og fékk þar að liggja í rúmi. Tengdur við alls konar mælitæki og myndin að ofan tekin þar. Fékk paracetamole í æð og einnig sýklalyf þar sem ég átti að vera með lungnabólgu.

Þarna eiginlega gleymdist ég og beið og beið og beið. Komst loks í þessa myndatöku og var ekki verri en það að ég gat gengið sjálfur um gangana – en það var víst talið eðlilegt að ég þyrfti að fá far í hjólastól. Beið svo eftir niðurstöðu myndatökunnar og það kom bara ekkert fram þar. Ég var blessunarlega ekki með blóðtappa en það þótti undarlegra að ég var ekki heldur með neina lungnabólgu.

Þarna voru læknarnir eiginlega alveg lens. Það voru tekin úr mér sýni til að reyna að greina hvað gæti verið að mér. Þar sem ég var eiginlega með augljós covid einkenni var tekið annað covid sýni úr mér og ég svo sendur heim með því að það yrði haft samband við mig daginn eftir.

Mér hafði fundist ég skána aðeins af sýklalyfinu – en samt kannski ekki mikið og eftir að Arna læknir hafði hringt í mig daginn eftir var ákveðið að ég héldi ekki áfram á sýklalyfinu á meðan það væri ekkert vitað hvað væri að mér. Röng ákvörðun held ég eftirá og hefði getað endað illa.

Hitinn gekk upp og niður. Fór upp undir 40°C og svo svitnaði ég all rosalega á meðan hitinn gekk niður og ég fékk nokkrar hitalausar klukkustundir. Á föstudagseftirmiðdegi var ég í skoðun hjá Örnu og Eyrúnu á Borgarspítalanum og þá var ég bara nokkuð góður – og virkaði ekki mikið veikur. Teknar úr mér alls konar blóðprufur til að sjá hvort þetta eða hitt gæti verið að mér og svo tekið stórt blóðsýni til að rækta úr bakteríur.

Á föstudagskvöldinu rauk hitinn líka aftur upp og þá fékk ég allt í einu þá hugmynd – reyndar eftir að hafa lesið um bólgna hálseitla – að kannski væri ígerð í tönn að hrella mig með þetta. Ákvað að fara á laugardeginum til að láta athuga það. Held ég hafi hringt eitthvað í 1770 símann og jú, var ráðlagt að láta athuga þetta, á bráðamóttökuna helst en ég gæti líka farið á læknavaktina. Var lagður af stað á Bráðamóttökuna en sneri við og ákvað að hringja til að fá að vita hvort það væri skynsamlegt fyrir mig að fara þangað. Hringdi á Bráðamóttökuna og var sagt að þau veittu ekki ráðgjöf í síma… en ég vildi ekki ráðgjöf í síma heldur bara hvort ég ætti að fara til þeirra… romsaði þá allri sólarsögunni upp úr mér og var orðinn miður mín áður en ég var búinn og fékk svo eitthvað kuldalegt framan í mig að ég gæti að sjálfsögðu komið… man ekki hvort það fylgdi með ef ég vildi – en ég vildi alls ekki. Sá fram á að þurfa að gera grein fyrir mér í afgreiðslunni einsog pólitískru flóttamaður. Að ætla að láta skoða hvort ég væri með ígerð í tönn… sá það ekki vera að fara að að gerast. Ég myndi líklega þurfa að bíða þarna í einhverja klukkutíma og svo yrðu tekin einhver sýni sem ekkert kæmi út úr og ég yrði bara sendur aftur heim og yrði enn veikari en áður. Eina leiðin til að komast inn á bráðamóttökuna ef maður er illa haldinn er að koma þangað í sjúkrabíl. Afgreiðslan þar er stofnun sem virkar ekki og er til skammar.

Ég ákvað plan B sem var ein besta ákvörðun mín alla þessa veikindatörn. Fór á læknavaktina á Háaleitisbraut. Þar sögðust þau eitthvað geta greint þetta en það væri tveggja tíma bið. En ég þurfti ekkert að bíða á staðnum og fór því bara heim og lagði mig. Frábær þjónusta og svo hitti ég frábæran lækni þar.

Læknirinn á Læknavaktinni var mjög hissa á að ég væri ekki löngu kominn á sýklalyf. Sagði að ef þetta héldi áfram myndi ég enda á gjörgæsludeildinni. Eitthvað mæligildi í blóðinu sem mælir stig bakteríusýkingar væri ennþá sigvaxandi og væri orðið hættulega hátt. Ég fékk ávísað breiðvirkasta sýklalyfið sem var í boði með það sama, það sem hún sagði að væri notað í óþekktum sýkingum sem þyrfti að bregðast við strax og jú… mér byrjaði að batna seinna um kvöldið.

Framhaldið er svo eins og í sögubók. Það voru fleiri blóðprufur á mánudeginum sem sýndu að sýkingin var að ganga niður. Það var heilsneiðmyndataka í stóru græjunni á Borgarspítalanum, leiddi ekkert í ljós. Engin ummerki þar um að ég væri með sýkingu í tönn. Fékk svo tíma hjá tannlækni daginn eftir - en hafði verið á milli tannlækna. Gamli tannlæknirinn minn var hættur og sá sem átti að taka við mér fannst mér ekki sérlega trúverðugur. Endaði eftir ábendingar Facebook vina hjá tannlækni aftur í Valhöll þar sem sá gamli hafði verið. Sá sem tók við mér tók andköf þegar hann skoðaði upp í mig. Var með eina illa brotna tönn og aðra lítið brotna. Sú sem ég hafði haldið að væri ígerð í reyndst vera í þokkalegu lagi. Alls þrjár tennur samt nær ónýtar skildist mér. Fór svo aftur til hans seinna um kvöldið og hann gerði við þessa illa brotnu sem var einnig mjög illa skemmd - og auðvitað þess vegna svona illa brotin. Held ég hafi verið heppinn að hafa endað hjá þessum tannlækni sem ég hef núna alla trú á. Verst er að hann er yfirleitt á stofu á Selfossi og ég fæ ekki framhald minna viðgerð fyrr en í október - nema eitthvað losni fyrr.

Mér hélt svo áfram að banta fram eftir vikunni. Garmin úrið mitt fór að merkja það að líkamninn færi að slaka aðeins á og ég var í garðbrúðlaupi Helgu og Louis á laugardeginum. Reynid mig eitthvað við Esjustein en fór bara um þriðjung í fyrsu ferð og stefndi líklega í að verða um klukkutíma upp. Fór í Fellsmörk eiginlega af því að Gunni fór og Mamma vildi svo fara líka. Úrið greindi bakslag sem svo gekk eitthvað aftur. Kominn heim og aftur áleiðis að Steini og gekk betur en bara farið upp að vaði á læk á eystri leiðinni. Svo í gær alla leið með útúrdúrum upp að Steini og útreiknaður bútatími rétt innan við 50 mínútur. Meira en 10 mínútum lakara en ég á að vera en samt eitthvað sem líklega margir væru ekkert mjög ósáttir við. Þegar ég steig á vigtina krossbrá mér. Sýnist ég hafa lést um 3-4 kg á þessari viku sem ég lá. Er núna ennþá í rúmlega léttara lagi, viku eftir að ég hætti á sýklalyfinu.

Kannski það sem þetta hefur sagt mér að svona almennt er ég í frekar góðu formi en það er ekki sjálfgefið að það verði alltaf þannig.

Það kom aldrei almennilega í ljós hvað þetta var. Ég á að panta mér tíma hjá heimilislækni í lok ágúst og þá fá fram hvort þetta sé ekki alveg afstaðið - eitthvað til að mæla sem Arna læknir lét í minnisblað til heimilislæknis skilst mér. Hvort þetta á að flokkast sem afleiðing bólusetningar veit ég ekki en ég teldi samt eðlilegt að hafa þetta skráð þannig. Hvort þetta skráðist þannig í kerfi læknanna veit ég ekkert um. Ég tilkynnti þetta ekkert sérstaklega sem slíkt enda hafði ég ekki neina heilsu til að skipta mér af slíku á meðan á stóð.

Ein lokasniðurstaða að auki. Afgreiðsla Bráðamóttökunnar á Borgarspítalanum er það versta við íslenska heilbrigðiskerfið sem ég hef lent í. Að láta fársjúkt fólk bíða þar í klukkutíma eða meira er ekki boðlegt. Framkoma fólks sem svarar þar í síma er fyrir neðan allar hellur og kæmi mér ekki á óvart þó hún hafi gert út af við einhvern endanlega sem gafst upp á að fara þangað - eða fór of seint. Ég slapp hins vegar held ég.

Undarlegir dagar

Það var öðrum hvorum megin við páaskana sem mér varð eitthvað illt innan í mér. Líktist mest nýrnasteinum og því bara helvíti vont. Endaði á að fara til læknis og í nýrnamyndatöku en það kom bara ekkert út úr henni – þ.e. engir nýrnasteinar. Verkirnir minnkuðu svo hægt og rólega en var eitthvað verkjaður út af þessu líklega í heilan mánuð. Þar sem ekkert kom út úr nýrnamyndatökunni varð niðurstaðan sú að skoða meira og það er að fara að gerast núna á eftir. Miðað við aldur og fyrri störf var nefnilega talið rétt að ég færi í ristilspeglun.

Núna á hádegi mánudags er ég búinn að vera á fljótandi fæði frá því ég fór að sofa á föstudagskvöldinu. Reyndar dálítið flókið eða lélegar upplýsingar um hvað má. Engar mjólkurvörur en almennt allir drykkir en samt ekki með sterku litarefni. Veit ekki með Bora Bora eða Pina Colade te frá Te og Kaffi þar sem það er mjög litsterkt. Sleppti því held ég alveg eftir laugardaginn.

Svo á „síuð“ kjötsúpa að vera í lagi. Ekki neitt sem kom fram um hvernig hún ætti að vera síuð þannig að til að ég fengi eitthvað í kroppinn þá lét mér nægja að sigta hana. Þorði samt ekki að láta það eftir mér nema bara á laugardeginum. Ætlaði reyndar fyrst að setja hana í gegnum kaffifilter en sýndist að það kæmist ekki mikið í gegnum slíkan filter. Ég held annars að það væri alveg hægt að lifa eitthvað á svona sigtaðri kjötsúpu.

Svo mátti sjúga brjóstsykur og Opal eða slíkt. Ég held að ég hafi innbyrt meira og verra sælgæti síðustu tvo sólarhringana en ég hef gert í mörg ár. Eiginlega hreint ógeð. Svo ekki gott að mér sýnist að það sé ekki lengur seldur almennilegur brjóstsykur í poka. Það er bara eitthvað endalaust hlaupdrasl til. Lét það eiga sig.

Það mátti nota hunang til kaloríuinntöku og ég hugsanlega misnotaði það með að borða hunangið upp úr krukkunni.

En maður lifandi hvað ég hef áttað mig á því hvað ég er háður því að vera alltaf eitthvað að borða. Varð órólegur um leið og ég vaknaði á laugardeginum. Mátti ekki fá mér kaffi með mjólk útí og ekki brauðsneið með osti hvað þá eitthvað meira. Kaffi með hunangi gæti reyndar kannski vanist eitthvað.

Svo kl. 6 í gærkvöldi var settur af stað pípandi niðurgangur með inntöku á PICOPREP. Það virkaði eitthvað og núna er ég bara orðinn nokkuð vanur að sprauta með afturendanum í klósettið. Hef samt mestar áhyggjur af því að ég sé allt of skítugur ennþá þarna inni í mér til að hægt sé að skoða mig almennilega að innan. Núna er svo hafin tveggja tíma fasta fyrir herlegheitin.

En það kemur bráðlega í ljós.

Vona síðan bara að það fari ekki að koma eitthvað vont í ljós í þessu hjá mér... eða samt kannski að ef eitthvað er að þá komi það í ljós.

En ég er nú annars bara góður!

---

Uppfært
Þetta gekk alveg hreint ljómandi vel. Ekkert vont sást og fékk ekki nein kæruleysislyf og gat því bara keyrt heim strax á eftir. Núna, líklega rúmum hálftíma eftir að ég kom heim er búið að innbyrða AB mjólk tveggja lita með eðalmúsí, brauðseniðar með þykkum osti, kaffi með mjólk og súkkulaðikex. Líklega er ég mataristi - er a.m.k. frekar háður mat!

Það má annars færa til bókar að það að sjá svona inn í sig er með því undarlegra sem ég hef gert og þetta var alveg ótrúlega lítið óþægilegt. Þeir sem eru ekki mikið fyrir dóp ættu að prófa að sleppa kæruleysis sprautunni!

Framhaldssagan um vigtun fitabollunnar

Bara nokkuð sáttur með sig að þykjast í skóginum við Rauðavatn

Það fór þá aldrei þannig að maður væri ekki kominn í eitthvað átak til að verða léttari og það jafnvel bara að svínvirka. Er stundum aðeins farinn að óttast að ég sé að verða of heltekinn af því hvort ég er 100 grömmunum þyngri eða léttari. Er búinn að vera alveg þokkalega duglegur í hreyfingu og líklega éta eitthvað aðeins minna en áður. En samt... er næstum því ennþá alltaf síétandi. Ávaxtasafar í massavís og kaup á sætakexi almennt séð samt bönnuð en er þó alveg að laumast t.d. í afganga af rjómaís sem voru frá afmælinu mínu í febrúar.

Er að ná að hreyfa mig eitthvað sæmilega flesta daga en samt ekkert endilega alla daga. Suma daga er ég hálfpartinn að gera út af við mig eins og laugardag fyrir viku þar sem eftir fjallgöngu með FÍ var farið út að racerhjóla einhverja 20km. Eða á fimmtudaginn þegar ég fór heim úr vinnunni frekar snemma til að racerhjóla einhverja 20km en fór svo aftur hjólandi lengri leiðina í vinnuna til að vinna meira. Fór þá lengri leiðina í báðar áttir og það í þessum fjandans skítakulda sem er er búinn að vera hér á ísalandinu síðustu vikurnar.

Endomondo fyrir undanfarna daga... oftast nær fitabollan að gera eitthvað!

Þetta byrjaði raunar hjá mér bara með því að ég vigtaði mig endalaust eða kannski bara annan hvern dag og ætlaði að léttast með því! Veit það svo sem ekki en áttaði mig á því einhvern tímann þegar leið á janúar að maður léttist ekkert sjálfkrafa þó maður vigti sig ótt og títt. Það þarf víst eitthvað meira til! Einhverju var þá bætt í hreyfingu og meira spáð í hvað væri verið að éta!

Og þá fór vigtin að færast aðeins niður. Vonandi mátulega hratt þar sem ei er flas til fagnaðar í þessum efnum. Hef annars hálfpartinn óttast á stundum að ég sé að léttast of hratt þar sem ég varla flokkast sem offitusjúklingur.

Markmiðið var upphaflega bara 1 kg á mánuði sem er ein lárétt lína á grafinu hér til hliðar á milli kúlnanna sem sýnir núverandi markmiðslínu. Er núna eiginlega 2.5 kg fyrir neðan það markmið. Heildarmarkmiðið er 12 kg fyrir árið... eða ef hraðar gengur þá 12 kg hvenær sem það næst. Held ég hafi ekki gott af meiri léttingu... væri þá í BMI = 24.2 en byrjaði í rúmlega 27. Já það er líklega af einhverju að taka! Er núna svona að losa mig við upp undir 2kg á mánuði sýnist mér.

Núna í dag er ég búinn að racer hjóla eitthvað um 20km í helvítis skítakulda að eigin mati. Á engar nógu hlýjar hjólabuxur en það er andstyggilega kalt að racerhjóla í hita undir frostmarki. Þurfti aukinheldur að snúa við á einum stað þar sem klakabunkar voru þykkir á stíg við Elliðaárnar. Svo er ég að velta fyrir mér eigin dugnaði að fara aftur út en núna á fjallahjól í skóginn við Rauðavatn. Þar er ekki klaki að ráði, þar er sæmilegt skjól í skógi og þar sem hægar er farið í þannig hjólatúr þá verður manni ekki jafn rosalega kalt!

Baðandi út öllum öngum á Rauðu eldingunni í Fossvogsdal fyrir einhverjum dögum síðan.

Vigtun fitabollunnar

Fitabollan að taka á því í henni Heiðmörk - hvar æfintýralandið er!

Einhvern veginn hafði mig grunað þetta... að ég væri að þyngjast. Fannst ég stundum vera eitthvað uppþembdur... sýndist að ég væri að verða einhver skrambans spikvömb á einherjum ljósmyndum og var farinn að forðast að fara í ákveðnar skyrtur. Það var því ákveðið að gera eitthvað í málinu strax eftir áramótin.

það var byrjað með krafti snemma í janúar og farið í Elkó og keypt þessi líka eðalfína digitalvog... og grunurinn var á rökum reistur. Vogarfjandinn sýndi þriggja stafa tölu! Hef reyndar einhvern tímann séð þannig tölu á kílógrammavog en það var tilfallandi og bjargaðist strax aftur. En núna virtist þetta vera komið til að vera en markmiðið var einfalt... eitt kíló á mánuði af að meðaltali fyrir þetta ár og þá væri ég kominn í þá þyngd sem ég vildi svona helst kannski vera í. Þetta gæti því ekki orðið mjög flókið.

Strategían var einföld. Ég myndi vigta mig á morgnanna og skrá niðurstöðuna samviskusamlega niður og fylgjast með hvernig þyngdin myndi færast niður. Og jú þetta gekk ljómandi vel þar sem ég léttist um alveg hálft kíló eða eitthvað fyrsta daginn og svo einhver parhundruð grömm kannski daginn eftir en svo hætti þessi vigtun að virka því ég þyngdist aftur og varð einhvern tímann orðinn enn þyngri en ég hafði verið í fyrstu vigtuninni. Þetta plan var því ekki alveg að gera sig.

Til að gera árangursleysið enn vandræðalegra var t.d. að ég hafði keypt mér ný og alveg sérdeilisflott ný gönguskíði sem virtust ekkert létta mig - jafnvel þó ég hefði þau úti í bíl tilbúin að fara í fjöllin einhverja dagana. Þetta var sem sagt ekki að ganga.

Kannski gæti þetta tengst því eitthvað að ég væri að éta helst til of mikið. Eitthvað aðeins meira fór ég þá að spekúlera í því hvað ég væri að láta ofan í mig - og kannski eitthvað sem ég mátti alveg fatta að þegar þyngdin fór upp í hæstu hæðirnar þarna um daginn þá var það eftir að ég hafði étið eiginlega stanslaust heilt kvöld.

Það fór því af stað einhver smá spekúlasjón um hvað ég væri að éta og að það væri bannað að:

• Ekki éta stjórnlaust
• Ekki vera að éta eitthvað drasl endalaust heilu kvöldin
• Borða svona almennt bara temmilega í hádeginu
• Fá sér bara svona eitthvað smávegis í morgunmat - nema það eigi að fara að hreyfa sig strax

Svo þegar það kom þessi rosalega flotti snjór þá var stutt á skíði í hana Heiðmörk. Reyndar helsta vandamálið að það var yfirleiutt alltaf lokað út úr bænum og ég fyrir náð og miskunn að fá að komast framhjá lokunarpóstum félaga minna í HSSR. Samviskubitið eiginlega verst að vera ekki að sinna því að taka þátt í lokunarpóstinum almennilega.

Svo fór þetta eitthvað aðeins að virka og þyngdin að færast niður og a.m.k. núna er ég fyrir neðan markmiðslínuna hræðilegu.

Eitt og annað til að halda lífinu í blogginu

Gutti ekki lengur meðal lifenda

Guttormur fyrir svona 8 árum
Ekki væri nú gott ef blogginu mínu yrði bara lógað - eins og aumingja Gutta af neðri hæðinni var lógað í vikunni sem leið. Fyrir þá sem ekki vita þá var Gutti hundur, sígeltandi á meðan hann var upp á sitt besta en var reyndar orðinn of gamall og lasburða síðustu misserin til að gelta af einhverju viti. Ólöf (mamma hans sko) sagði mér frá þessu með tárin í augunum. Ég held að hún sé, þrátt fyrir að vera komin á níræðisaldur, farin að hugsa um að fá sér nýjan hund... einhvern lítinn sagði hún. Það óttast ég því minnstu hundarnir gelta yfirleitt hvað mest.

Af mínum fæti og af minni öxl

Engar fréttir eru góðar fréttir. Það fréttist annars dálítið af fætinum um mánaðamót júlí - ágúst, sem ekkert var bloggað um þá. Ég hafði gert ráð fyrir að fara að komast í felt vinnu um það leyti en þá snarversnaði mér í fætinum og kom sár stingverkur í ökklann. Sjúkraþjálfarar í fríi þá og ég haltur í svona tæpar tvær vikur. Var farinn að nota hækju aftur heima við :-(

Árni sjúkraþjálfari greindi þetta sem vandamál frá brjóskinu - sem er þá líklega raunverulega skemmt og miðað við hvernig hann varð á svipinn þegar hann var að skoða mig þá er þetta ekki mjög gott. Mér batnaði nú samt en feltvinna tafðist um tæpan mánuð. Er núna hjá honum svona 2-3 skipti í mánuði.

Já - og svo - Er að reyna að létta mig til að minnka álagið á fótinn. Markmiðið að komast a.m.k. niður í 90kg og helst 5kg betur. Er má segja hálfnaður úr 100kg og kominn í kringum 95kg. Er nú samt ekkert rosalega mikið í megrun en reyni að hreyfa mig sem mest og borða kannski aðeins minna. Kominn aftur með kort í Worldclass. Skondið að hitti þar Þorleif vinnufélaga. Hann sagði að það væri a.m.k. jákvætt að ég væri að gera eitthvað í mínum málum. Heldur fólk almennt að ég hreyfi mig ekki neitt - eins og hann virðist halda. Varð hálf kjaftstopp við þetta komment hans. Hef það sem af er ári hjólað og gengið um 2300km ef miðað er við það sem er skráð hjá mér á Endomondo. Göngutúrar hvers konar þar af tæpir 500km. Var 46 mínútur upp að Esju-Steini síðast þegar ég fór - um mitt sumar reyndar - áður en ég fór að finna til í fætinum að nýju - minnir mig.


Aðeins um öxlina, þá er hún bara eins og hún er. Raggi sjúkraþjálfi vill meina að ég sé ennþá að ná meiri hreyfigetu. Hreyfigetan er að mörgu leyti ágæt en samt ekki eins og hún á að vera. Finn fyrir öxlinni ef ég er að hreyfa hana upp, út og suður. Veit ekki hvort hún flokkast sem einhver örorka eða hvað - en það er líklega komið að því að skoða það einhvern tímann. Hef verið hjá Ragga helst vikulega þegar ég hef komist.

Af segulmælingum og annarri jarðvísindavinnu

Gunni borar í klettabelti Hlöðufells

Búið að ganga upp of ofan. Eftir að ég fór að treysta mér vegna míns fótar í alvöru fjallgöngur - eða svona einhverjar brattar utanslóðafjallgöngur - þá er veðrið búið að vera að stríða mér. Tekst til að ég sé búinn að fara tvisvar til þrisvar upp á Hlöðufell og á núna holur sem á eftir að sækja kjarnana í. Það er hins vegar kominn einhver snjór. Veðrið á laugardag hefði verið allt í lagi ef það hefði ekki verið kominn snjór. það rigndi líklega í gær þannig að ég sé til hvað verður.

Svo eigum við bræður eftir að mæla Hagafellsjöklana. Þar er væntanlega kominn einhver snjór þannig að það verður e.t.v. erfitt.

Í ofanílag er flóð í Skaftá nýafstaðið - eða varla það. Gunninn auðvitað í sinni vinnu að mæla flóðið en ég bara hef það hlutverk að sitja í mínu sæti og reyna að fá fólk til að vinna eitthvað sem það vill ekki vinna og enginn nennir að gera. Veit ekki af hverju þetta óréttlæti stafar. Hvað gerði ég eiginlega vitlaust. Er reyndar að skrópa í vinnunni núna en það er líklega allt í lagi þegar maður er bara í hálfri vinnu.

Aftur að námi þá er ég í einum kúrs núna um sprengigos. Svona hefðbundinn nemendafyrirlestrakúrs með Þorvaldi þar sem ég er einn íslendinga. Fáir nemendur og næstum helmingur þeirra í doktorsnámi. Ég einn í jarðeðlisfræði. Skil samt ekki alltaf hvernig getur staðið á því að stundum virðist ég vita meira um jarðfræði en þau.

Velti samt alltaf meira og meira fyrir mér af hverju í ósköpunum ég sé að leggja það á mig að læra þetta. Sé ekki fram á að vinna nokkurn tímann við nein jarðvísindastörf og eiginlega þegar ég útskrifast þá verði það bara end of story. Kannski bara kostur að þetta dragist á langinn ef mér finnst þetta á annað borð vera skemmtilegt. Kannski bara betra að holurnar mínar fenni á kaf og ég komist ekki í að klára felt vinnu fyrr en næsta sumar og þá teygist útskriftin fram á haust 2016. Gerði nú annars einhvern tímann ráð fyrir að klára þetta áður en ég yrði fimmtugur.

Tunglmyrkvi

Svo bar það til tíðinda að það varð tunglmyrkvi. Fór nú ekki langt til að skoða hann. Lét mér nægja að fara út í garð og út á götu!

Já og pínulítið undarleg haustverk

Ég fattaði reyndar einhvern tímann um helgina að ég hefði átt að fara á föstudagskvöldi austur í Fellsmörk, bara einsamall. Gista og fara svo á laugardeginum til að skoða flóðið í Skaftá. Hefði svo getað gist aftur á bakaleiðinni. En það gerði ég ekki

Þess í stað stóð ég í garðslætti í október. Reyndar hafði verið örlítill snjór, krap hér og þar í henni Reykjavík á laugardagsmorgninum en eftir að hafa farið stuttan fjallahjólatúr í Heiðmörk var farið á Urðarstekk og slegið gras sem hafði eitthvað lítið verið slegið um sumarið. Lenti reyndar í miklum vandræðum með rafmagnið þar því það sló alltaf út. Þurfti að tengjast 20A tengli með stórri Tichino kló til að geta haft sláttuvélina í gangi.

Svo þegar ég kom heim í Hæðargarðinn þá sló ég bara líka blettinn hjá mér, báðum megin hússins en reyndar eki hjá Ólöfu.