Hálft Fossavatn í Heiðmörk

Hún var heldur stuttaraleg gönguferðin á Álút með FÍ laugardainn var, þar sem ég sneri við með hluta hópsins áður en endamarkinu var náð. Ég greip því að æfa mig betur fyrir Fossavatnsgönguna. Markmiðið var að fara hálfa vegalengdina og sjá hvernig það kæmi út hjá mér. Það voru því farnir heilir þrír hringir og aðeins betur en það þannig að 25 km næðust á track. Það gekk allt saman eftir og var ekkert rosalega erfitt þannig séð. Reyndar vel glaðhlakkalegur á myndinni að ofan eftir svona 3 km en aðeins þreyttari þegar dimmt var orðið og Venus varð mitt kennimark eftir um 20km eins og á neðri myndinni.

Var svo eitthvað þreyttur þegar heim kom en frekar ónýtur daginn eftir. Þegar þetta er skrifað daginn þar á eftir var ég orðinn nokkuð góður aftur og tímaleysi helst að koma í veg fyrir að taka eins og einn hring. Ætla nú samt að gera ráð fyrir að ná því enda held ég að snjórinn láti á sjá á morgun.

Sem fyrst þarf ég svo að skrölta annað hvort fjóra hringi eða þá fara i Bláfjöll og þvælast þar um og ná 30km. Þetta hlýtur allt að koma. Aðalvandamálið verður væntanlega samt að finna sér gistingu þarna fyrir vestan, sýnist það allt vera í tómu tjóni.

Þjóðbrautir Heiðmerkurinnar skíðandi

Eitthvað hefur greinilega verið gert í gegnum tíðina :-)
Það hefur í einhver ár verið sérstakt áhugamál að finna nýjar mér áður óþekktar leiðir um Heiðmörkina. Sumt af því sem er fjölfarið á þessari mynd eru ekki alveg hefðbundnir stígar.

Fann annars einn ágætan tengistubb í fyrragær sem verður líklegast eitthvað notaður í góðum snjó í framtíðinni!

Þá hafði verið rigning einhverja daga á undan og ég óttaðist að snjóleysi væri farið að há skíðastubbi. En það var ekki raunin og hægt að fara meira og minna út um allt.
Hafði samt þær eftirstöðvar 10km labb á um 2 klst um ótroðnar slóðir að ökklinn var eitthvað í klessu á eftir og er fyrst núna tveimur dögum seinna að verða sæmilegur.

Svo má upplýsast að létting fitabollunnar er að ganga þolanlega.

Eitthvað getur maður þó gert!

Kominn upp að læk á 39 mínútum með þumalinn á lofti... jú, hann er bæklaður eins og sumt annað í manni!

Eftir að hafa fengið dauðadóm hlauparans hjá Ríkarði lækni var verið hjá Árna sjúkraþjálfara daginn eftir. Hann sagði mér nú ekkert alveg að taka þessu sem endanlegum dómi að ég ætti aldrei eftir að hlaupa. Stakk upp á að ég færi í segulómun - sem reyndar er ekki hægt fyrr en búið er að taka járnadótið burt - og það verður ekki fyrr en á næsta ári. Þá kemur í ljós hver staðan á brjóskinu mínu í ökklanum er og þá kannski hægt að gefa endanlegri ráð um hversu viturlegt verði fyrir mig að fara að hlaupa aftur. En jæja - hann síðan eiginlega skipaði mér að fara á göngustíginn í Esjunni - sem ég gerði kvöldið eftir.

Esjugangan fyrsta gekk bara vonum framar. Fór með Gunnanum og var ekkert með of miklar væntingar fyrirfram. Lágmark að fara upp tröppurnar í fyrsta bratta kaflanum. Halda svo helst áfram að brúnni yfir Mógilsá. Halda áfram ef allt væri í góðu en fara kannski ekkert lengra en upp að læknum þar sem aftur er farið yfir hann. Þetta gekk allt eins og í sögu og var kominn þangað á um 55 mínútum. Nðurferðin tók einhverjum mínútum lengri tíma - og er eiginlega mikið meira mál þar sem ég vil ekki vera að trampa á aumingja ökklanum mínum.

Varð svo hálf slappur á föstudeginum - en reyndar búinn að vera með aðkenningu að einhvers konar hálsbólgukvefi dagana á undan. Lagðist á föstudagskveldi og missti af þriggja skólagöngu Dísanna tveggja.

Svo í dag á sunnudegi, þrátt fyrir að vera ennþá hálf slappur og rúmlega það var haldið af stað áleiðis á Esju. Núna var enginn Gunni með til að spjalla við og ég líka aðeins meira meðvitaður um hvað ég gæti. Tíminn upp að læk kominn niður fyrir 40 mínútur og það held ég að myndi samsvara því að komast upp að Steini á klukkutíma. Ég er sem sagt að komast réttum meginn við línuna sem skilur á milli feigs og ófeigs.

Niðurgangan gekk hægt fyrir sig en samt örlítið hraðar en á fimmtudeginum. Endaði niðurferðina á 55 mínútunum sem var uppgöngutíminn þá! Hálf datt held ég tvisvar og krossbrá í bæði skiptin. Ekkert gerðist og svo sem ekki nein sérstök hætt á ferðum - en áminning um að fara varlega.

En margt getur komið einum manni á óvart. Fékk ábendingu frá Þórhildi Jetzek um að það væri mynd af mér á Vatternrundan síðu. Og það er! Ég virðist vera eitt af andlitum Vatternrundan þetta árið - með mynd frá árinu 2009 ef ég man rétt. Í kjölfarið hafa skapast umræður og það stefnir allt í að farið verði að ári eina ferðina enn. Fóturinn er dálítið áhyggjufullur reyndar!

Að velja sér sport við hæfi

Sveifin stigin í Worldclass

Núna velur maður sér íþrótt við hæfi - og raunar líka að einhverju leyti verði. Bæði læknir og sjúkraþjálfarar hafa sagt mér að hjóla og sérstaklega Ríkarður læknir lagði upp úr því að ég væri að hreyfa fótinn nógu mikið. Núna er hann allur á iði.

Hjólatilraunin á alvöru hjóli eins og eitthvað var sagt frá í síðustu færslu, gekk ekki of vel. En mér sýnist að þrekhjólatúrar séu málið hjá mér núna. Er búinn að fatta a.m.k. mælaborðið á hjólunum í Worldclass og alveg þokkalega sáttur. Skil samt ekki alveg af hverju það er ekki haft almennilegt hjólasæti á þessum hjólum. Manni er ætlað sitja þarna í einhvers konar hægindastól ef miðað er við þá hjólahnakka sem ég er vanur.

Svo kannski skondnasti hlutinn við þetta er að þegar ég skakklappast inn í tækjasalinn í Worldclass á einni hækju þá er dálítið horft á mann. En svo eftir að hafa hamast í klukkutíma eða svo á hjólinu og flestir sem sáu hækjumann koma eru löngur farnir, þá verður fólk dálítið undrandi að sjá einhvern fara á hækju til baka eftir að hafa hamast á þrekhjóli heila eilífð!

Annars með aðstöðuna í Worldclass þá er frekar hallærislegt að þurfa að láta kveikja á lyftunni fyrir sig í hvert skipti sem halda skal niður. Og svo velti ég orðið mikið fyrir mér þessum bílastæðum sem eru merkt fötluðum. Hef ekki enn lagt í slíkt stæði enda er ég ekki með neitt bevís upp á það. Er samt enn á hækjunni.

En það ætti að fara að breytast - að ég sé á hækjunni alt svo. Er reyndar bara á einni núna svona almennt - og raunar sleppti ég að nota lyftuna í Worldclass núna áðan - þ.e. svona þar sem væla þurfti um að láta kveikja á henni.

Sund sem sjúkraþjálfun

Er líklega búinn að fara fjórum sinnum í sund á síðustu fimm dögum. Það er líklega persónulegt met. Árangurinn með öxlina er eiginlega finnst mér frábær í þessum sundferðum. Fyrst synti ég bara 200 metra og gat ekki tekið nein almennileg sundtök. Núna er ég farinn að geta synt bara alveg þokkalega. Rétti svo sem ekki alveg úr hægri handleggnum en nálægt því.

En svo er það fólkið sem er í sundlaugunum - sumt skil ég ekki alveg. Hjá mér er það þannig að ég fer á milli nuddpotts og laugarinnar þar sem ég syndi. Í nuddpottinum sem er með frekar kraftmikið nudd þarf ég að koma mér fyrir þannig að ég nái að nudda veiku öxlina. Það gengur ekkert of vel því af einhverjum ástæðum er þetta einn vinsælasti potturinn á svæðinu. En í mínum huga er hann meira svona eins og lækningatæki og þá frekar óþægilegur. En það er eitthvað sem heldur í fólkið til að vera þarna. Lætin í nuddkerfinu eru svo mikil að það er á mörkunum að það sé hægt að tala almennilega saman í pottinum. Þegar ég er búinn að nudda nóg forða ég mér yfirleitt uppúr honum - nema kannski ef sæta stelpan frá Fjallaleiðsögumönnum er í pottinum - en það er aðallega af því að ef hún er þá er meira verið að spjalla í pottinum

Svo voru það unglingsstrákarnir sem voru komnir í boltaleik í djúpu lauginni. Ég var eitthað að hugsa um að benda þeim á að það væri sniðugra að vera í boltaleik í grunnulauginni. Hefði kannski betur gert það því þá hefðu þeir e.t.v. sloppið við að vera reknir í burtu með hátalarakerfinu.

Svo hélt ég að Íslendingar kynnu að fara í sund. En þeir einu sem ég hef séð ekki kunna að fara í sturtu fyrir sundið voru einhverjir íslenskir unglingskeppir. Veit ekki hvaðan þeir eru en þeir hneiksluðust á því á Íslensku að þurfa að mega ekki vera á sundskýlunum litskrúðugu í sturtunni

Hvað er þetta svo með sundfatnað. Af hverju er sundfatnaður karlmanna einhverjar fyrirferðarmiklar hnébuxur sem eru yfirleitt fullar af lofti og eiginlega vonlausar til sundiðkana. Af hverju er bara kvenþjóðin í almennilegum sundfötum - fyrir utan einhverja gamla kaddla sem fylgjast ekki með tískunni - og svo eitthvað æfingalið í keppnisskýlum.

Annars var það skondnasta þegar sundlaugavörðurinn fór að hafa orð á því hvað ég væri orðinn feitur. Ég varð dálítið sár en hefði orðið meira reiður ef þetta hefði ekki bara verið hann Leone!

Óttalega slappur og nýr pínubekkur

Í dag fór ég á aðal pínubekk Ragnars sjúkraþjálfara. Held reyndar að hann hafi strekkt svo lítið á mér að það hafi lítið svo sem gerst. Var samt nógu fjandi óþægilegt þegar leið á. Verkur í liðnum og ég hálf ómögulegur. Nafni minn greip held ég til hvítrar lygi þegar hann sagði að ég væri samt með al besta mótinu. En það að ég hafi verið settur í pínubekk tvö er a.m.k. áfangi.

Fór svo aftur í sund. Eftir að hafa skokkað um laugardalinn. Þar var ég slappur en drottinn minn. Ég vissi ekki að það væri svona margt fólk í henni Reykjavík sem kynni að hlaupa. Ég fékk algjöra minnimáttarkennd út af öllu þessu fólki sem hljóp í loftköstum út um allan dal og var að æfa alls kyns kúnstir. Ég með hálfgert blóðbragð í munninum á bara mínum 10km/klst hraða og tæplega það að skrönglast einhverja vesæla 3km.

Synti svo heila 300 metra í þremur áföngum reyndar með heitum pottum á milli. Strax farinn að sjá fólk sem er í lauginni á hverjum degi... sem sagt... a.m.k. ein stelpa sem fór í laugina báða dagana. Veit ekkert um gömlu kaddlana.
-------------------------------------------------------
Svo í fréttum RUV um miðnætti komst ég af því af hverju ég var svo slappur. Búinn að vera hóstandi í allt kvöld og ekki liðið allt of vel eftir skokkið. Áttaði mig svo á hvernig á öllu stóð í fréttunum. Brennisteinsmengun í Kópavogi mældist um 700 ppm líklega eða eitthvað. Held að miðað sé við að 300 sé í heilsufarsmörkum. Ég er því búinn að standa á öndinni í allt kvöld út af of mikið innbyrtum brennistseini ofan í lungun mín. Vona bara að mér verði ekki meint af þessu en nokkuð ljóst að í framtíðinni þegar ég ákveð að taka eitthvað á því, verður fyrst skoðað hver staðan er á brennisteinsmenguninni. Velti því annars fyrir mér hvort þetta hafi bara verið ég eða hvort fleiri af þessum rosalega fjölda skokkara í Laugardalnum hafi fundið fyrir einhverju líka.

Hjólaraunir á Leggjarbrjóti

Dosti á leið upp á Leggjarbrjótinn

Einkennilegt að láta sér detta þetta í hug. Einn hafði lesið að þetta væri nú ekki mikið mál, annar hafði gengið þetta fyrir 15 árum og hafði séð fólk á hjóli með vagn í eftirdragi... þetta gat nú ekki verið mikið mál. Sá þriðji hafði reyndar gengið þetta fyrir 35 árum og taldi þetta hina mestu ófæru. En hvað er að marka það sem unglingi fannst fyrir þrjátíu árum síðan. E.t.v hefði samt nafnið átt að segja okkur allt: Leggjarbrjótur!

Komnir til Markryd

En bara thrir okkar

Ekki komist i tölvu fyrr en nuna a attunda degi eda hvad thad er. Bunir ad hjola 525 km fra Motola og thar af 135 km i gaer. Ferdalagid ekki gengid alveg afallalaust fyrir sig ma segja.
Buinn ad slita tein og lata laga og slita aftur.
Buinn ad gata slonguna vid dekkjaskipti i Motola
Buinn ad baeta hana oft og aftur
Buinn ad brjota ventilinn
buinn ad setja allt of mjoa slongu i dekkid og thad virkar

Allir hofum vid sidan verid pöddubitnir. Eg eiginlega fyrst mest. Sidan flestir eitthvad jafnt en loks Gunni lang verst. Tokum hvildardag i Virserum utaf thvi.

Forum svo af stad aftur en tha versnadi Gunnanum og ur vard ad hann for til Vaxjö til ad finna bilaleigubil og komast thannig til Danmerkur og hitta okkur thar. Ekki haegt ad taka lest i Svithjod med reidhjol! Asnalegt.

Vid hinir thrir komnir sem sagt til Markryd og bunir ad panta a farfuglaheimili i Helsingjaeyri i kvold. Thad verdur lettari dagur en i gaer. Bara svona 80 km. Sem er reyndar thad sem haegt er ad fara med gotu moti. Yfir 100 km verdur strax frekar erfitt.

Hjólað meira

Litleysan komin út á Ægissíðu

Það var farið að hjóla laugardag en var of blautt sunnudag.
Annars eiginlega of mikið að gera í vinnunni þessa dagana eins og endranær þannig að ég get nú ekki stigið fákinn mikið.

Svo annars líka.
Það er í gangi hjá mér að taka daglega mynd. Hjólamyndin var mynd laugardagsins en mynd dagsins í dag sem ku vera sunnudagurinn er lensbaby mynd neðan úr bæ

The misterious night

Reyndar datt þessi mynd í DPChallenge. Geri nú ekki ráð fyrir miklu þar þegar mynd sem er ekki í fókus er annars vegar.

Mosfellsheiðarhjólatúr

Ekki seinna vænna!

já, það var ekki seinna vænna. Ég er víst skráður í HSSR-hjólaferð Eyþórs sem verður um helgina. Veit ekkert hvort ég geti eitthvað þegar á íslensk fjallahjólafjöll kemur. Ákvað að fara Mosfellsheiðarrúnt. Fattaði á leiðinni í bílnum að það vantaði líklega smurningu á keðjuna. Allt var farið að ískra frekar óþægilega. N1 rokkaði ekki feitt en það gerði hins vegar strákurinn hjá Olís sem gaf mér smurolíudreitil í kaffimáli. Það er hægt að nota kaffimálin í ýmislegt sko.

Nú svo var keyrt langleiðina yfir Mosfellsheiði og byrjað að hjóla þar sem eldgamli vegurinn endar eða byrjar... svona eftir því hvorum megin maður er það og það skiptið.

Vegurinn var svona misvondur en allt í lagi í heildina. Veðrið var sól og ég var búinn að skipuleggja hjólatúrinn þannig að vinurinn væri í bakið. Ekki slæmt skipulag það! Enda gekk þetta svo vel að niðurstaðan varð sú að með góðri aðstoð var hægt að bjarga Tarfinum og Gráu Þrumunni heim strax um kvöldið.

Ætli maður verði ekki að fara í þessa HSSR hjólaferð. Nógu gaman var bara að þvælast einsamall þarna yfir Mosfellsheiðina!

Vígsla Rauðu Eldingarinnar

Það var komið að því!

Rauða Eldingin orðin eitthvað skítug þegar nokkuð var liðið á hjolatúrinn

Einhvern daginn rétt fyrir jólin réðist ég á budduna og verslaði mér hið svaðalegasta hjólfák ætlaðan til kappreiða. Hugmindin er að fara í einhvern 300 km sólarhrings hjólatúr í Svíþjóð í sumar og þá ku ekki vera sérlega brúklegt að vera á fjallahjóli jafnvel með grófum dekkjum og dempara.

Eftir einhverjar smá vangaveltur varð niðurstaðan í hjólakaupunum að verslað skyldi hjólfákur af amerísku Trek góðhestakyni og er nánari tegundar auðkenning 1.5 fyrir þá sem eitthvað þykjast hafa vit á amerískum hjólestum af hinu víðfræga Trek kyni. Fákurinn er hugsanlega eitthvað litföróttur hvítur og rauður eða myndi það ekki heita grár á hestamannamáli. Skiptir ekki öllu máli en hann litur eitthvað út eins og hér til hliðar.

Hjólfákurinn var ekki vatni ausinn en fékk nú samt sitt nafn, Rauða Eldingin, sem hæfir vel þvílíkum kostagrip. Heldur var nú veðurfar og þetta hvíta út um allt óhagstætt fyrir fótabúnað Rauðu Eldingarinnar en svo lét það undan síga enda láta gróðurhúsaáhrifin ekki að sér hæða og svo á fjórða degi jóla var komið að því.

Fyrst var klambrað á hjólið hraðamæli sem var tekinn af hinum aldna Leðju Láka. Sú aðgerð gekk ekki þrautalaust fyrir sig og er nú Rauða Eldingin orðin rúnum rist, þ.e.a.s. komin með eina rispu. En hún er nú bara lítil þannig að þetta er allt í lagi.

Svo var farið af stað. Rigningarlegt og minn því í regngalla. Hjólabrækur á maður engar en hlauparabuxur koma eitthvað í sama stað. Þóttist maður vera heldur betur vígalegur enda auk alls annars vopnaður gps tæki til að gera vísindalegar mælinga og með Kríli í vasanum til að geta fest herlegheitin á kubb.

Það voru farnir stígar í Fossvogsdal og alveg út á Seltjarnarnes og út að Gróttu og til baka aftur og alveg upp að Árbæjarlaug. Hægt og rólega varð bæði knapinn og hjólhesturinn skítugri og blautari útvortis en reyndar þurr innvortis þar sem svitinn bogaði af kappanum.

Hversu hratt?
Jú, eldingar fara á ljóshraða en ég verð nú að játa að ég náði ekki þeim hraða alveg... en koma tímar koma ráð!

Hjólaleiðin var út um allar trissur

Eins og sjá má þá fór Rauða Eldingin um á ógnarhraða

Já, svo er reyndar hægt að smella á myndirnar til að fá þær stórar.

Síðan er þetta hjól algjört dekurdýr. Það var þvegið hátt og lágt þegar það kom heim og svo fær það næstum því að vera inni í stofu!

....

Mosi og skíðaferð

Frekar skelfdur á svipinn í skíðabrekkunni!
Það er fínasta helgi. Við Hk búin að ð vera í Bo-bedre leik meira og minna. Búin að uppskera tvö ljós sem á reyndar eftir að setja upp og síðan hann mosa sem er ... afsakið Mosa með stóru emmi því hann heitir sko mosi og er afskaplega fallega grænn og fallegur í laginu og er af tegundinni stóll. Algjör snilld. Svona útsölugóss líka þannig að okkur hafi ekki liðið jafn illa í buddunni eftir að hafa verslað okkur hann.

HK lætur vel að honum Mosa

---

En svo fórum við bræður tveir saman á skíði eftir stórinnkaupin. Það var reyndar eitthvað undarlegtg sem hafði gerst þarna í Bláfjöllunum. þau voru orðin eitthvað dálítið mikið brattari en áður og svo var eitthvað voðalegt harðfenni þarna. Ég hafði sum smjatt ekki farið á svigu-skíði í næstum svona tvö ár og fyrsta ferðin var ekki neitt mikið til að stæra sig af. Rétt að ég komst klakklaust niður með hálfgerðum plógbeygjum. En svo kom þetta svona eitthvað aðeins. Ferðirnar urðu reyndar ekki mjög margar þar sem við höfum þann góða sið að mæta seint. En þetta var svona eiginlega eitthvað aðeins komið þegar upp var staðið.

Annars eiginlega enginn snjór. Á bakaleiðinni út á bílastæðíð flaug minn á hausinn þegar skíðin allt í einu bara stoppuðu þegar komið var út fyrir allan snjó!

Gunni í biðröðinni - skuggaverur á bakvið


Þar sem lofthræðslan gerði vart við sig!


Alltaf kalt en gaman í lyftunni

....

Það var badminmót

Síðasta föstudag

Og minn að skepöleggja eins og hann átti lífið að leysa. Hinn helmingurinn af nefndinni í útlandinu og Gunnsinn hættur og allt í voða. Reyndar Ingimar betri en enginn að redda öllu sem þurfti að redda. Skipulagning gekk ágætlega nema hvað... tvíliðaleikur í svona badmin kallar dálítið á það að keppendur séu til dæmis 16 eða 20. Það er ekkert rosaleg gaman að hafa keppendur 19. Sérstaklega er lítið gaman að komast að því að einn keppandinn ætlaði víst bara að skrá sig í tíma sem er á þriðjudaginn. HALLÓ!!! hann er síðan ekki búinn að skrá sig í þann tíma núna. En þetta reddaðist allt, þökk sé varamannaúrvalinu og Áslaug vann og allir voru rosalega sætir á myndunum sem HK tók af okkur!

....

Vel tækjum búinn á hlaupabrautinni

Fyrir svona nokkuð mörgum mánuðum átt maður afmæli og varð hálf áttræður myndi einhver segja. Fékk fullt í afmælisgjöf en aðallega samt pjening og gjafakort. Einn pjeningurinn var frá tengdafólkinu og loksins var honum komið í lóg...

Í vikunni á undan var sum sé farið á stúfana og verslað dulítið. Græfjufíkillinn eignaðist enn eitt tæki, nebblega GPS hlauparatæki!


Í kvöld var loksins vígbúist. Fyrst var að finna hlauparagallann. Hann má annars fara að endurnýjast eitthvað, orðinn hálf götóttur. En annars bara manni sjálfum að kenna að tíma ekki að hlaupa í bóndadagsgjafarstakknum eða hvunar sem mín elskulegust gaf mér rauðan stakk. Svo var það ipúðinn þannig að ég myndi ekki þurfa að hlusta á þögnina eða umferðarhávaðann. Var einhver að minnast á fuglasöng? Ég á hann á diski sko líka. Svo var nýja grægjan óluð á úlnliðinn og skundað af stað. Ekki var nú farið langt þegar garpurinn var orðinn eitthvað óstyrkur í göngulaginu. Nei það var nú ekki sakir drykkju. Reyndar var einhver vínkynning í vinnunni minni þar sem góflað var á súkkulaði með hóflegri víndrykkju en ég var ekki þar, ég var hér úti á götu eða gangstétt við það að renna á hausinn. Nei, hér var hún Hálka háskalega mætt til leiks og sýndi mér hversu sleip hún er orðin.

En auðvitað sá grægjufíkillinn hann ég við henni og fór upp á háaloft. Þar kennir margra grasa en allt í einstakri röð og reglu eða þannig. Að minnsta kosti var létt verk að finna mannbrodda, hlauparamannbroddana sko, gúmmídrusluna sem maður smeygir utan um skódrusluna.

Þá var mínum ekkert að vanbúnaði. Reyndar sóttist hlaupið hægt. Það var auðvitað þessi hálka þarna ennþá og líka myrkur út um allt. Og svo þurfti að kveikja á ipúðanum. Stilla á mátulegan tónstyrk og fara svo að hlaupa... og svo þurfti auðvitað að kveikja á nýju græjunni og svo var hægt að hluapa smá. En ekki mikið því það þurfti að skoða hvað grægjan sýndi. Svo þurfti að hagræða broddunum og svo líka athuga mússíkina í ipúðanum. Svo þurfti að breyta meiri stillingum á nýju grægjunni. Þetta sóttist eitthvað seint en maður skilaði sér nú samt í mark einhvern tíman eftir dúk og disk og sönnunargagnið er ekkert astraltertugubb heldur kort með hæðarriti og hvaðeina!

....annars skil ég ekki alveg af hverju HK var eitthvað svona sposk á svipinn þegar ég var að sýna henni hvað þetta er allt roslega frábært!

Það ku vera heilsuátak...

Verð að blogga eitthvað um það sem er að gerast hjá manni.
Það er nebblega núna heilsuátak enn í fullum gangi. Ég skora bara fullt í því held ég. Búinn að spriklast á klósettinu (World Class = WC fyrir þá sem halda að ég hafi fengið í magann...) og svo var badmintonfélag Skýrrara með æfingahádegi í gær.

....

Fimmtán mínútna aumingjaskokk

Í World Class með ipúðann sem var tekinn í sátt

Einhvers staðar las ég hjá frægum bloggara að fátt væri meira leim en að blogga um það að hafa farið í líkamsrækt.... en þegar kortið manns er búið að vera útrunnið í svona eins og heilt ár næstum því og þegar það var kort áður þá var það eiginlega bara notað til að fara í klippingu, þá er ferð manns í World Class stöð eitthvað sem heyrir til tíðinda.

Samt var bara hengslast á hlaupabrettinu í svona korter og eiginlega ekkert hlaupið af viti og vigtin eitthvað kolvitlaus en mjór er mikils vísir... eða vísir að einhverju sem ætlaði sér að mjókka eða það finnst manni sjálfum sko.

Annars með þetta með ipúðann sem er sko ipod hjá venjulegu fólki. Svoleis var keypt fyrir einu og hálfu ári eitthvað en okkur samdi víst eitthvað illa. Svo fyrir fáum dögum var gerð svona úrslitatilraun til að hemja ófétið og það tókst þetta líka ágætlega þannig að við tveir, ég og ipúðinn erum núina perluvinir. HK er og verður líka held ég svona vinkona hans.

....

Það er allt að hefjast!

Heilsuátal og Vatnajökull....

Það sást til mín að bergja á glasi fullu af vatni í gær þegar samt var til hinn svarti unaðsdrykkur coca cola!

En datt reyndar aftur í bölvað súkkulaðiátið þegar stressfaktorinn fyrir undirbúning eins af þessum aðalfundum í gær náði hámarki. Freyjudraumur getur verið ávanabindandi.

En núna eru aðalfundir afstaðnir. Minn er ekki lengur formaður í neinu félagi og bara í einni stjórn í einu félagi! Í gær nebblega hætti ég í stjórn Stjórnvísi og á Fellsmörkinni minni er ég víst bara óbreyttur stjórnarmaður! Það verður reyndar mjög undarlegt að vera ekki lengur með alla ábyrgð að skipta sér af öllu þar!

Svo klukkan eitt í dag kemur til mín svona smámyndalinsuleikfang!

En svo hef ég engan tíma til að leika mér of mikið með það strax því minn skal með JÖRFÍ á Vatnajökuk í kvöld!
....

Nú er það átak framundan

Ekki lengur um neitt að velja

Fór í eina af uppáhalds... skirtunum mínum í morgun til að líta almennilega út en þetta er ekki eins og það á að vera. Líður eins og rúllupylsu eða ég veit ekki hvað. Það er eins og skirtuskömmin ætli að springa utan af mér. Ætli hún hafi verið þvegin á einherri suðustillingu? Nei, ég held ekki. Ég held að þessir nammipakkar sem duttu ofan í mig í vinnustressinu síðustu daga og einhver skortur á hlaupatúrum sé að nálgast að gera út af við mig.

Nú lofa ég að hér verður bloggað um heilsuátak Raggans innan skamms. Það skal vera hlaupið og þá ekki í spik heldur um borg og bý!

hmmm annars - þetta er ekki svo slæm hugmynd sem datt ofan í mig núna. Ég bara blogga um heilsuátakið en þarf ekki að gera neitt annað. Það er alltaf sko svona smá skáldaleyfi á blogginu manns!

Það eru afrek helgarinnar... Hvannadalshnjúkur

Upp - upp mín sál!

Þetta er svona tilraun til bloggfærslu eða þannig... búinn að vera eitthvað slappur bloggari enda allt of mikið að gera af alls konar mikilvægis hlutum...

EN
Það var víst komið að því. Reyndar átti að fara úr bænum á uppstingingardag en ekkert varð úr því þar sem uppstingingardagurinn var heimalegur kósílegur unaðsdagur hjá okkur H34 búum. Og svo ætluðum við að fara þrjúsaman en fórum bara tveir saman. Svona er máttur breytinganna! Það var sem smjatt bara farið af stað á föstudeginum og við Gúnninn saman á honum Cesari sem var bara kátur með þetta.


Svo hófst gangan en minn bara húðlatur og nennti ekki að taka myndavélina með og er því bara búinn að fá leyfi hjá Gunnsa til að sýna hans eðalmyndir af Flickrinu. Reyndar meira af Hvannadalshnjúksmyndum hjá honum hér.

Gist var á Svínafelli þar sem sundlaugin er... biluð!

Það voru alls 24 sem lögðu af stað í gönguna. Alls voru þetta 24 garpar, 14 Skýrrarar, 2 til leiðsagnar og 8 áhangendur. Veðurspáin var hratt batnandi þegar liði á daginn og var því ekki lagt neitt sérlega snemma af stað heldur látið nægja að vakna klukkan hálfsex eða var það kannski hálf-fimm... það man ekki nokkur maður lengur en við lögðum af stað í einni halarófu.


Leiðsagnarmaðurinn Árni hafði haft hástemmdar yfirlýsingar um hversu hægt yrði farið í fyrstu en þegar á hólminn kom hafði hann gleymt því öllu saman og ætti bara áfram upp hlíðina og ætlaði hreint lifandi að drepa okkur vesæla ferðalangana.

Við snjórönd var farið í línu og reyndar brodda líka og skóf dálítið á hópinn og eiginlega skítkalt. Fljótlega kom í ljós að broddar voru eitthvað óþarfir þarna í brekkunni sem var bara snjógug og þægileg. Áfram mjakaðist hópurinn með afföllum þó þar sem Helgi fékk krampa í lærköggulinn á sér og rölti sér niður í bíl.

Uppi á brúninni fór að lægja og hið skaplegasta veður í síðustu brekkunni á Hnjúkinn þar sem reyndar urðu afföll númer tvö þegar nafni minn Ant ákvað að bíða enda með einhverja flensuskömm. Þarf þessi flensuskömm alltaf að ráðast á aumingja manninn í hvert sinn sem farið er á Hnjúk?

Broddar voru brúkaðir þar á síðustu metrunum enda klaki í brekkunni

Gangan upp tók eitthvað um níu tíma minnir einhvern og allt í allt varð þetta um 15 tíma labb.

Niðri Svínafelli beið okkar lokuð sundlaug en hins vagar var sturtan hin þarasta. Grillið var gott og keppnin í botsía enn betri þar sem sumir sigruðu aðra minnir mig.

....

Tsja var langhjólað í dag!

Mart að gera í litlum bæ

Fór hjólandi í vinnuna eins og undanfarna daga en var núna með badmintonspaðann á böglaberaranum. Það var nebblega farið í badmin eftir vinnu og það auðvitað hjólandi. Þar reyndi Gunnsi að kenna mér hvernig skuli spilað og fékk ég ágæta æfingu í að taka á móti smassi og tapa. En reyndar tókst mér nú alltaf að hala inni eitthvað pínulítið af stigum.

Svo var hjólað til baka í vinnuna og ég tel þetta allt mér og mínu liði til tekna þó kannski sé það eitthvað umdeilanlegt. En svo hringdi HK og var komin á skrall á Arnarnes með samlennarakvinnum sínum. Það var þá farinn hinn mestherjarins hjólatúr. Út í Nauthólsvík, Kópavpog vestur fyrir all saman meðfram sjónum og svo á Arnarnesið. Ekki leiðinleg leið þar og svo verður eiginlega að játast að götuhjólastígayfirvöld borgarinnar og nágrannabæjanna fá smá prik. Það var meira að segja skilti á hjólastíg sem á stóð Kópivogur. Þetta er kannski bara allt að koma hjá þeim blesuðum og eitthvað aðeins til af þessum stígum sem þeir guma af á kortinu!

....