Foss í Lambárgili á Fellsmörk

Það var svona dagur í dag... leitað að fossum sem almennt enginn hefur séð nema fuglinn fljúgandi... af þeim útsýmisstöðum sem ég fann... sést sá flottasti fannst mér best þarna...

Það var sem sagt farið í Fellsmörk. Svona eftirá (skrifað 4. febrúar 2023) þá var það sem ég ætlaði aðallega að gera að finna foss sem ég sá úða frá þegar ég var að þvælast þar síðasta haust. Foss sem ég er ekki alveg viss um að ég hafi séð áður - og raunar hef ég grun um að það hafi afar fáir séð þennan foss því það er mjög erfitt að komast að honum almennilega - ef ekki bara nær ómögulegt. ......

"Útsýnisstaðurinn" að fossinum... ofarlega í þessu gljúfri má sjá örlítið í eitthvað hvítt friss... og það er fossinn. Áin heitir Lambá. Þetta sjónarhorn sem ég kreisti þarna fram var svona með þeim háskalegri sem ég hef lagt mig í... það mátti ekkert mikið út af bregða þar sem ég sat þarna þannig að ég fengi ekki að kynnast ánni frekar harkalega,

Séð yfir gljúfrið þar sem fossinn er. Þar sem ég sat þarna á gilbrúninni hafði ég enga möguleika á að sjá í fossinn. Heyrði aðeins í honum en sá ekki neitt. Sá reyndar varla ofan í gilið þarna án þess að hrapa fram af.
Það má samt líklega sjá kindagötur þarna hægra megin við ána og þar hefur eflaust einhver farið einhvern tímann.

Hvernig er að komast að fossinum sést á þessari mynd. En ég held að eina leiðin til að sjá fossinn almennilega án þess að vera fljúgandi sé að fara að honum upp gljúfrið en þá þarf að komast upp neðri fossinn sem sést á þessari mynd. Það er eitthvað brölt að komast að honum, þ.e. þeim neðri en það er væntanlega vel gerlegt. Hugsanlga hef ég komið þangað einhvern tímann fyrir löngu síðan. En til að komast áfram þarf að klifra klettinn við fossinn eða eiginlega bara í honum.
Hugsanlega er þó einhver möguleiki að komast að honum í brekkurnar líklega frekar hægra megin á myndinni.

Facebook færsla 27.11.2022

Fellsmörk helgina fyrir páska

Það er deiliskipulagsvinna í gangi á Fellsmörk - Skógræktarfélagið sem sagt að reyna að ganga frá því hvernig fyrirkomulag á að vera. Ég hafði verið á fundi með þeim í upphafi vikunnar til að ræða gönguleiðir og fleira til að setja fram í deiliskipulaginu. Fannst ég tilfinnanlega vita lítið um gönguleiðir á austurhluta Fellsmerkur. Dreif mig því og gerði helgina langa. Var einsamall og var það eiginlega bara ágætt að geta haft þetta allt eftir mínu eigin höfði.

• Kúlupanorama í ofan Fells
• Kúlupanorama í Klifurárgili

Árleg eða hérumbil árleg aðventuferð bræðra í Fellsmörk

Það var kalt en það var fallegt!

Líklega ágætis ferð í Fellsmörk og þá jafnvel sú besta í huganum í langan tíma. Eitthvað skemmtilegt gert.

• Ég hafði verslað mér battarís-jólaljós (eða það sem var kallað partýljós) í Bykó síðasta haust og þeim var smellt upp í snarheitum. Það vantaði nagla og svo vantaði hamar en það fyrra fannst í geymslukamri bjálkakofans og því síðarnenfnda var til bráðabirgða bjargað með þykkbotna pönnukökupönnu!
• Það var grillað
• Var vopnaður nýrri linsu á Nikoninn og það vaknaði einhver hérumbil slökkt framtaksemi að taka kúnstmyndir.
• Það var að venju farið í einhverja stuttgöngutúra - við bræður reyndar sitt í hvoru lagi.
• Allt með kyrrum kjörum eftir nýafstaðið óveður (rauða aðvörunin) en á einhverjum tímapunkti var spáð mjög hvössu veðri í eða ofan Fellsmerkur. GS reyndar búinn að gera afar lítið úr því öllu fyrirfram og þar með mér en fæ svo spurningu á Facebook um hvort allt sé í lagi á austurhluta og ekki nógu gott að hafa ekki skoðað neitt þar. En það er eins og það er hjá manni, bæði í leik og starfi.

Það var annars svo kalt þennan sólarhring sem við vorum í Fellsmörk að mér var eiginlega kalt allan tímann. Lá uppi í rúmi og var að reyna að lesa bók en þá að drepast úr kulda á höndunum. Hefði þurft að vera með vetlinga við lesturinn!

Eitthvað sem ég hugsa en kem aldrei í verk þar í Fellsmörk.

• Það vantar skenk undir gluggann á dyravegginn. Hann myndi annars vegar nýtast sem hirsla undir dót sem er í húsinu og er dálítið alltaf út um allt og alltaf hálfpartinn fyrir. Hann myndi svo nýtast til að geta lagt frá sér farangur hverrar ferðar sem núna er alltaf út um öll gólf.
• Náttborð
• Hillur við efri koju
• Krókar við kojurúm
• Skápur inn í geymslukamarinn. Þunnur IKEA Ivar, helst með hurðum.

Í giljum ofan Fellsmerkur

Í Fjallgili ofan Fellsmerkur. Það má víst segja að íslenskar kindur eru sko alls engar gungur!

Hvort gilið heitir Fjallgil veit ég reyndar ekki alveg því það gæti verið nafnið á næsta gili sem annars heitir Þvergil. En flott er þetta gil. Á facebook fékk ég svo komment frá Höskuldi Björnssyni: "Ég reikna með að í framhaldinu hafi þetta sama verið staðfest um íslenska karlmenn." þar sem ég varð að játa ákveðinn gunguskap sem ég reyndar kallaði skynsemi. Rollurnar fóru þarna um eins og enginn væri morgundagurinn. Ég var meira meðvitaður um það að of líklegt væri á þessari slóð að það yrði enginn morgundagurinn hjá mér! Svo hafa rolluskjáturnar líka ákveðið forskot umfram mig þar sem þarf að fara á sillum með minna en meters hæð undir yfirhangandi bergi. Svo fyrir utan það að þeirra matur var líklega í brekkunni þarna ofar en minn matur þurfti að komast á grillið talsvert neðar. Ef þær bara vissu hvað ég ætlaði að éta... eða kannski einmitt þær vissu og töldu lífslíkurnar meiri með að forða sér þennan tæpa stíg en að hitta mig!

Átti annars fínan kvöld-fyrirmat-göngutúr þarna upp eftir. Gekk fyrst inn Lambárgil sem reyndist vera torsótt nema með meiriháttar vaðmennsku sem ég var ekki að fara út í einsamall þar sem áin rann öll milli hlíðar og hnullungs,sbr næstu mynd.

Lambá rennur milli hlíðar og risahnullungs. Ekki árennileg þarna!

Fór því uppúr Lambárgili og endaði í þessu sem gæti heitið Fjallgil en er sem sagt ekki alveg viss. Sá svo á GPS trakki að ég hafði farið hérumbil ofan í gilið hinum megin frá þegar ég var þarna 1. júlí á síðasta ári.

Í gilinu hvar ég sneri líklegast við - enda þurfti ég niður í Fellsmörk til að fara að snæða - og enda hefði annars fólk farið að óttast um mig.

Af jöklamælingum, sjúkraþjálfun og annarri sjálfspindingu

Gunninn mælir sporð Hagafellsjökuls Vestari

Það náðist ein jöklamæling áður en allt fór á kaf í snjó. Það var vestari Hafafellsjökull sem var mældur og er hop frá því 2013 eitthvað innan við 110 metrar. Sem er bara nokkuð í meðallagi. Dálítið fúlt að hafa ekki mælingu frá í fyrra og úr þvíu sem komið er þá fæst engin mæling fyrir eystri jökulinn þetta árið.

Vestari jökullinn var mældur 18. október og var í sömu ferð komið við á Hlöðuvöllum til að bora á einum stað. Það tókst ekki alveg sem skyldi þar sem tvennt gerðist með borinn. Fyrst þá slitnaði ræsisnúran og við ekki með áhöld til að gera neina tilraun til viðgerðar. Svo á einhvern dularfullan hátt festist borinn í vélinni. Er hann þar ennþá! Það náðust bara tveir kjarnar nothæfir þannig að þessi mælistaður er í tómu tjóni. Gerðum tilraun til að fara helgina á eftir

Snjór á leiðinni inn að Hagavatni hvar snúið var við

Aftur var reynt viku seinna. Þá var hins vegar kominn talsverður snjór og líklega ófært að Hlöðuvöllum fyrir Nissan Norðlending - fórum samt upp frá Geysi. Við náðum með þokkalegu móti að komast upp brekkurnar við Mosaskarð en þar var hins vegar kominn allt of mikill snjór. Vegurinn ekki vel greinanlegur og alveg ljóst að við myndum lenda í alls konar basli þar á leiðinni. Ekki hjálpaði það heldur mikið til að ég var kominn með einhvern skrambans bakverk.

Á Hagavatnsvegi sem við reyndum líka við, snerum við við við kannski komnir hálfa leið inn að Einifelli. Það var kominn talsverður snjór en svo sem ekki ófært. Eflaust hefðum við komist en mér fannst ólíklegt að það yrði hægt að gera neina jöklamælingu af viti. Bakið líka að hrella mig.

Það var því snúið við en ég fékk þá eftir á að hyggja afar slæmu hugmynd að fara í Fellsmörk. Slæmu því ég þurfi annars vegar að vera að læra þessa helgi líka en ekki síður að ég held að þetta ferðalag hafi ekki gert bakinu á mér neitt gott.

Úr Fellsmörkinni var svo sem ekki margt að frétta. Nýja húsið er þannig séð tilbúið en veðrið var ekki upp á sitt besta í Fellsmörk, bakið að hrella mig og ég að reyna að læra eitthvað af veikum mætti. Skoðuðum varnargarða og þeir voru lítið skemmdir nema líklega eitthvað eytt af stubbunum á garðinum sem ekið er eftir.

Bakið var verulega slæmt á bakaleiðinni sem varð frekar fúlt viku seinna því þá var snjórinn að mestu bráðnaður og komið sæmilegt veður líka. Bakið er annars þannig að það er eiginlega fyrst að jafna sig eitthvað núna síðustu dagana, tæpum mánuði seinna. Núna er hins vegar kominn helst til of mikill vetur - eins og sjá má t.d. í Heiðmörkinni líka!

Svo sem ekki neinn gríðarmill snjór í henni Heiðmörk en samt þegar svona er komið þá má gera ráð fyrir snjó í öllum fjöllum!

Varðandi sjúkraþjálfun þá fór ég líka til Gunnars sérstaks bakþjálfa. Ég gerði líklega þau slæmu mistök að segja honum bara slysasöguna mína - en ekki að hann þyrfti að laga á mér bakið þannig að ég kæmist á skíði og út að hjóla. Hann svona meira leiðbeindi mér hvernig ég ætti að komast hjá því að reyna á bakið með því að gera helst ekki neitt og haga öllum hreyfingum þannig að ég myndi ekki reyna á bakið. Borferðir á Hlöðufell voru ekki til neinnar sérstakrar umræðu. Upphafið hjá t.d. Árna ökklaþjálfa var aðeins annað þegar ég kom á hækjunum til hans, með röntgenmynd sem sýndi mölbrotinn fót með sögu um að hann væri ennþá að mestu ógróinn en ég vildi hins vegar sjálfur helst fá að vita hvenær ég gæti farið í svona einhverja alvöru fjallgöngu. Ég klikkaði víst alveg á að láta Gunnar vita um það hvernig lífi ég lifi - eða vil a.m.k. lifa.

Svo má kannski líka færa til bókar að ég á að vera að læra andhverfar varpanir sem ég skil eiginlega ekki neitt í og raunar skil stundum ekki af hverju ég er að þessum masókisma þarna í háskólanum! Ég hefði a.m.k. átt að sleppa þessum hræðilegu andhverfum - hef varla erindi sem erfiði þar!

Lét ekki sjá mig á árshátíð HSSR sem var í Hrauneyjum. Bæði lærdómsvesen en líka þetta bak dálítið líka.

Og meðan ég man. Ólöf á neðri hæðinni er víst búin að finna sér hund til að koma í staðinn fyrir Guttann. Vona að hann verð án gelteiginleikanna.

Já og svo loks - þá er hugurinn dálítið hjá frönsku þjóðinni eftir hryðjuverk síðasta föstudags.

Magnaður staður, góð helgi og eitt annað til afreka unnið!

Hún Fellsmörk er magnaður staður!

Bræður fóru í Fellsmörk um helgina. Helst reyndar til að skoða hvort bjálkakofinn væri uppistandandi eftir stórðiðri við upphaf vikunnar. Það hafi hvesst verulega nokkurn veginn beint undir þakskeggið á húsinu sem stendur opið. Við óttuðumst báðir að allt hefði farið á hinn versta veg en það reyndist vera ástæðulaus ótti. Ef til vill hafði ekki hvesst jafn mikið og við héldum - kannski vorum við í skjóli á bak við Fellið að einhverju leyti. Það hafði í öllu falli ekki neitt haggast.

það var annars dálítill snjór þannig að það sem var til afreka unnið var að fara gönguskíðandi inn í Krók og til baka aftur. Ekki lengt og ekki merkilegt en fatlafól samt aftur komið á skíði!

Bjálkakofinn með sín opnu vindaugu

Fékk síðan annars einu einkunnina sem ég fæ þetta haustið. Ætti ekki að kvarta en líklega er metnaðurinn að gera út af við mann þega maður verður ekkert of sáttur við einkunn sem er næst hæsta mögulega einkunnin og allir aðrir með lægri einkunn. Öðru vísi mér hér áður brá!

Fékk svo póst frá Leó. Þó það hafi ekki komið fram í póstinum þá er hann væntanlega orðinn rasandi á því að ég skuli ekkert gera í þessu mastersverkefni mínu. Hann vill bara fá dótið sitt aftur - sem er líka hið besta mál því ekki er get ég notað það núna þegar veturinn er kominn.

Búrfellið magnað sem endranær

Slasaður

Fellsmörk

Það hafði rignt um daginn. Ekki neitt sérstakt vinnuveður. Vorum eitthva úti við en svo var líka flatmagað í koju þegar mest rigndi. Ég held að Hjalti og Júlía hafi bankað upp á þann daginn. Tveimur dögum fyrr hafði allur innrásarherinn farið til Reykjavíkur og við bræður bara einir í kofa. Það hafði verið rifist og það hafði verið kveikt upp og þetta var í sjálfu sér bara ágætt.

Eftir að hafa fundið út hvernig best væri að kítta bjálkana í kofanum fór smíðin að ganga í sjálfu sér ágætlega og þetta mjakaðist upp röð fyrir röð. Ég var eitthvað farinn að huga að því að leggja spýtur ofan á gólfbitana til að fá öruggari og þægilegri vinnuaðstöðu. það gekk samt ekki betur en svo að þegar ég var búinn að leggja eitt borð, þá bara gekk ég fram af því og datt. Meiddi mig samt ekkert þá.

Slysið

það hafði rignt og var að fara að rigna meira og við eiginlega að fara að koma okkur inn í kofa, fá okkur kaffi eða eitthvað þegar ósköpin dundu yfir. Ég steig á gólfbita, rann og snérist í hálfhring, bar fyrir mig hönd og hún næstum því af. Gunni hélt reyndar að ég hefði rekið hnéð illa í en það var ekki það versta. Ég var úr axlarlið á hægri hendi. Greindi það held ég á svona tvemur sekúndum. Ég lagði strax af stað niður slóðann. Hræddur um að detta á hálum stígnum en slapp við það. Komst inn í bílinn hans Gunna og svo var haldið af stað.

Gunni tók með kók til að drekka og ég saup á þegar hann helti upp í mig. Hægri hendin var ónýt en sú vinstri var notuð til að halda þeirri hægri fastri. Í sambandi við neyðarlínuna komumst við að því að það væri skynsamlegast að halda á Selfoss.

Fljótlega fór dofi að gera vart við sig í hendinni og áður en við vorum komnir að Álftagróf var höndin algjörlega tilfinningalaus upp á upphandlegg. Fingurinr urðu slakari en ég vissi að þeir gætu orðið. Þessi útlimur var mér ekki lengur viðkomandi, minnti mig mest á dauðan kolkrabba eða eitthvað hveljukennt ógeð. Ég óttaðist að allt blóðflæði væri farið úr hendinni (sem reyndar var líklea ekki raunin heldur var ég með illa klemmda taug) og heimtaði ég sjúkrabíl sem kom á móti okkur frá Selfossi.

Fljótlega eftir að við vorum komnir niður á þjóðveg fór ég að fá smá tilfinningu í hendina þannig að ég hætti að verða svo hræddur um að ég ég væri beinlínis að missa hendina - en það var það sem ég hafði óttast. Sjúkrabíllinn var þá hins vegar farinn af stað og varð ekki snúið við.

Í sjúkrabílnum og á spítalanum á Selfossi

Við mættum sjúkrabílnum líklega einhvers staðar nálægt Þorvaldseyri en hann hafði komið frá Hvolsvelli. Það var reyndar einhver læknir á Hvolsvelli en hann vildi frekar að ég færi áfram beint á Selfoss þar sem hægt yrði að taka af mér röntgen mynd einnig. það var því haldið á Selfoss. Sjúkrabíllinn var einn af þessum nýju og verð ég að játa að óþægilegra ferðalag hef ég sjaldan upplifað. Var það ekki bara handleggurinn heldur líka það hvað sjúkrabíllinn var rosalega þröngur. Sjúkrarúmið sem ég var í virtist vera nokkrum númerum of lítið og spyrnti ég mér í glugga og jafnvel vegg á sjúkrabílnum til að detta ekki á gólfið. það gekk illa að koma æðalegg í mig en tókst að lokum. Þáði eftir smá umhugsun eitthvað morfín en það virtist ekki gera mikið fyrir mig. Sötraði kók þess á milli.

Á meðan hafði Gunni ekið til baka í Fellsmörk til að ganga frá og ætlaði hann svo að sækja mig á sjúkrahúsið að því loknu.

Á Selfossi var nýlega útskrifaður læknir. Man ekki lengur almennilega hvað hann hét en hann sprautaði einhverjum óminnishegra í mig og skellti mér svo í liðinn. Ég rankaði við mér eftir myndatökuna og lá þarna í einhveja klukkutíma til að bíða eftir Gunnanum, sme kom eftir langa mæðu. Hann hafði auðvitað tafist eitthvað við það að ganga sæmilega frá eftir okkur. Vissi auðvitað ekkert hvenær hann myndi far næst austur.

það var svo komin nótt þegar ég sofnaði í rúminu mínu, liggjandi á bakinu með hendina í fatla.

Laugardagur með lítilli lukku

Ekki man ég núna þegar þetta er skrifað einum og hálfum mánuði seinna hvernig ég svaf þessa nótt en ég vaknaði að minnsta kosti. Var svona fram eftir morgni að átta mig á því að það að vera einhentur er ekkert grín. Það er erfitt að skrúfa saman kaffikönnu og ég lenti í hálfgerðum bardaga við ananast sem ég reyndi að skera í bita til að fá mér í morgunmat. Hinir einföldustu hlutir urðu alveg skelfilega flóknir. Komst t.d. seinna að því að það er eiginlega ekki hægt að reima skó með einni hendi - eða ég komst að minnsta kosti ekki upp á lag með það. Áttaði mig dálítið á því að ég er alveg skelfilega rétthentur og það sem er kannski merkilegast er að ég í raun hugsa með hægri hendinni. Ef ég get ekki punktað hjá mér það sem ég er að velta fyrir mér - þá get ég eiginlega ekki velt neinu fyrir mér almennilega. Náði engan veginn að einbeita mér. það var reyndar ekki þennan dag en seinna fór ég að reyna að lesa einhverjar jarðfræðigreinar og það var eiginlega ekki hægt að henda reiður á þeim ef ég gat ekkert punktað hjá mér. Endaði á því að fara að tala inn á upptöku á símanum mínum. Stóð mig annars illa í því að lesa greinar eða gera nokkurn skapaðan hlut.

Mest hafði ég kviðið fyrir að segja mömmunni minni frá þessu. Óttaðist að hún færi á einhvern dularfullan hátt að kenna sjálfri sér um þetta því það er verið að byggja bjálkahúsið fyrir hana mestmegnis. En hún tók þessu bara ágætlega yfirvegað og gerðist með það sama mín einkahjúkrunarkona.

Svo varð það úr að ég fór heim á Urðarstekk til að fá kvöldmat þannig að ég væri ekki bara einsamall heima hjá mér. það voru hálfgerð mistök. Þar voru allir og talsverð læti og ég ekkert alveg í stakk búinn fyrir slíkt. Endaði það með því að mér fannst að ég væri aftur að fara úr liðnum. Gunni keyrði mig heim en í staðinn fyrir að fara í Hæðargarðinn fór ég upp á slysó.

Laugardagsnótt á slysó

Við bræður eyddum fyrri part nætur í að bíða eftir að komast að. Ég hafði greinilega ekki borið mig nógu aumlega til að fá neinn forgang og þurfti því bara að bíða og bíða. Það var reyndar mjög athyglsivert og um leið sorglegt að skoða fólkið sem var þarna í biðstofunni. Eftirminnilegust á jákvæðan hátt var finnska konan á níræðisaldri sem var eitthvað veik í meltingarveginum líklega en sagði samferðarkonu sinni endalausar sögur af fólki sem hún hafði hitt á lífsleiðinni. Minnti samtalið hjá þeim dálítið á skáldsögu - líklega Nóttina eftir Fríðu Á. Sigurðardóttur. Eftirminnilegust á sorglega háttinn var stelpan í neyslunni sem vildi bara komast yfir spritt eða eitthvað. Sá reyndar að starfsfólkið þekkti hana. Eftir að ég var farinn inn úr biðstofunni kom löggan víst og tók hana. Hún átti alveg hræðilega bágt stelpugreyið. Heyrðist reyndar að starfsfólkið væri eitthvað að reyna að koma henni í meðferð - en ég gat ekki séð annað en að hún væri að drekka og dópa sig í hel.

En af mér sjálfum. Hún líklega Margrét Sigurðardóttir, læknakandídat byrjaði á því að beygla á mér hendina þangað til mér varð alveg rosalega illt. Þá sendi hún mig í röntgen og svo tók enn ein biðin. Við vorum þar reyndar þrjú sem vorum að verða málkunnug að bíða. Ég með mína öxl, strákur sem var með putta sem hafði farið úr lið eftir að hafa dottið á hjóli (reyndar eftir að drekka smá bjór - en hann var nú samt ekkert ofurölvi sýndist mér) og svo konan sem minnti mig svo mikið á Björgu í Blóðbankanum og var með dóttur sína með sér sem var brún á brá. Konan hafði dottið á hjóli og handleggsbrotnað.

Eftir alveg endalausa bið fékk ég úrskurðinn að ég væri með brot í öxlinni og mætti ekki byrja neina sjúkraþjálfun fyrr en eftir fjórar vikur. Ég held að ég hafi hálfpartinn drepið Margréti með augnaráðinu sem ég gaf henni - en þarna áttaði ég mig allt í einu á því að ég var raunerulega slasaður en ekki bara eitthvað dottinn úr lið. Ég sá mastersverkefnið mitt í upplausn, kofabyggingu í upplausn og eiginlega allt í upplausn. Það var Ægir Amín læknir sem hafði gefið þennan úrskurð og fékk ég að sjá eitthvað óljóst á röntgenmyndum sem ég sá ekkert á. Ætlaði að fá eitthvað second opinion hjá einhverjum öðrum axlarsérfræðingi - en gerði svo sem aldrei - enda var þessi greining mjög líklega alveg rétt. Einhver áhöld voru um meðferðina en ég var settur í fatla, átti að vera þannig í tvær vikur án þess að hreyfa neitt og svo mátti ég eitthvað fara að rétta úr hendinni og svo fara í sjúkraþjálfun fjórum vikum seinna.

Ég áttaði mig sem sagt á því að ég væri hálfpartinn fokked á vondri ensku.
-----
Skrifað eftir minni í september, eins og ég held að mér hafi liðið þarna þessa fyrstu helgi í ágúst - sem var dálitið erfið.

Í músahúsi mega þröngt sáttir sitja

Úti var rigning, inni voru eitthvað tæpir 10 fermetrar... þar var þurrt á meðan ekki var gusað úr glösum í allar áttir hvar þröngt máttu sáttir sitja í græna Músahúsinu. Sjaldan hafa svo margir verið innandyra í Músahúsi í einu og aldrei svo margir að borða þar. Gekk þó allt stórslysalaust fyrir sig. Hrefna Vala reyndar datt ofan úr koju - bara neðri koju - meiddi sig ekkert þannig séð en það gusaðist rauðvín eitthvað út um allt. En það var bara ágætt.

Byltan tveimur dögum seinna varð verri þegar bloggarinn rann á sleipum gólfbita, fór úr axlarlið og braut bein.

-----
Eftirá innfærð bloggfærsla en var upphaflega á FB síðunni minni að hluta.

Fellsmörk, tvær helgar í röð

Snilldin eina... það var kalt og þá er bara að setja arininn upp á borð til að hlýja sér!

Kemur reyndar ekkert til af góðu því síðast þá gleymdist þar linsuhlunkur sem kostar parhundruð þúsund og ekki gott að hafa slíkt í kofa einhver staðar úti í sveit. Svo myndi ég væntanlega líka vilja nota linsuna eitthvað. Annars helst það í frásögur færandi úr Fellsmerkurbúskap oss að kamargeymslukofinn er núna kominn með bárujárnsþak og þar er búið að tjóðra fyrir einnig Nikulásarhurð eina úr krossviði - ódrepandi með öllu.

Kíktum svo á vegastand á vesturhluta Fellsmerkur og það eru engar ýkjur að þar er allt ófært og í vitleysu. Klifandi rennur þar sem vegarslóðinn á að vera og verður þar væntanlega næsta árið eða árin ef ekkert verður að gert. Eins og sést á myndinni að neðan þá er þetta ekki mikilúðlegt vatnsfall en eða kannski frekar þegar eitthvað vex í ánni þá er eiginlega voðinn vís.

Þar sem Klifandi nú fellur þar á að vera vegarslóði.

Og stutt páskaferð í Fellsmörk

Einhver páskablómstur frá Gunna í Fellsmörk... eiga þau annars ekki að vera gul páskablómstrin... einhvern tíman skildist mér að páskaliljur væru gular en hvítasunnuliljur væru hvítar.

En það var þessi snilldarhugmynd að fara í Fellsmörk úr því að ekkert varð úr HSSR skiðaferð. Fyrst var hjólað á racer einhverja 35km eða svo og svo var ferðbúist. Alls konar dót sett niður því margt átti að gera en ekki var mikið hirt um að skoða veðurspá. Kannski maður hefði betur gert það og þá e.t.v. bara verið heima. Því í henni Fellsmörk kom regn úr heiðskírum himni um kvöldið á lauagardegi og svo á sunnudagsmorgni - páskadagsmorgni - var okkur svo fagnað með roki og rigningu. Ekki alveg eing og það átti að vera. Kannski dálítið kjánalegt að ákveða að gott veður á laugardegi í Reykjavík tryggi gott veður í Fellsmörk á sunnudegi.

Það rættist samt eilítið úr veðriinu og varð svona slarkfært eftir hádegið. Ætlun Gunnans hafði verið að setja járn á þak en það var ekki alveg veðrið til þess þannig að því var frestað. Ég hafði helst ætlað að fara í jarðfræðilegan göngutúr eitthvað um heiðarnar en það varð svo heldur ekkert úr því enda alls ekki veðrið til slíkrar skemmtigöngu. Skoðaði samt aðeins kantinn á mýrinni og sá fullt af alls konar öskulögum sem kannski verða skoðuð betur seinna. Kom reyndar helst á óvart að það var ekkert fyrirferðarmikið lagið úr Kötlu frá 1918. eina lagið sem var almennilega þykkt (tugir cm) var á meira en meters dýpi og líkelga um 10 lög fyrir ofan það. En má skoða betur seinna og þá kannski komast að því hvaða lag það er.

En svo verður að geta þess hvað húsið hjá okkur er orðið alveg edilonsfínt, klætt í hólf og gólf og barsta alveg edilonsfínt!

Inni í Músahúsinu og athygli má vekja á ekki bara veggja, loft og gólfklæðningu heldur líka nýju landakorti sem var teiknibólað við vegginn.

Svo var bjótt upp á læri á Urðarstekk og við rétt náðum í skottið á frænkunum sem voru bara svona frekar óðamála og kátar eftir súkkulaðiát páskadagsins.

Fellsmörk og panell kláraður!

Það var farið í Fellsmörk. Kannski ekki í frásögur færandi fyrir utan það að við bræður kláruðum loksins að drita panel innan í kofann á veggi og loft. það er sem sagt búið að klæða kofann að innan í hólf og gólf! Verk sem líklega hófst haustið 2006 eða a.m.k. ekki seinna en það þar sem kærustudagatalið mitt segir að það verk hafði hafist fyrir HK tímabil lífs míns!



Svo voru loðbrúskarnir á trjánum og annar gróður bara mjög á sama róli ot þremur vikum fyrr, enda búið að vera kalt og ekkert almennilegt vor í gangi. Tíðarfarið í janúar og febrúar kannski þannig að það var bara eins og vor og hiti langt yfir meðallagi. Svo í mars búið að vera frekar kalt miðað við meðalárið. Svo sem engar skemmdir vegna kulda en laukarnir hans Gunna hins vegar hálf dauðalegir orðnir - enda kannski bara búnir að blómstra!

Það kom annars á óvart að það var snjór út um alla Fellsmörk. Líkur á snjósköðum eru raunverulegar og okkur til mikillar undrunar komumst við ekki alla leiðina upp að kofanum. Sáum einnig ummerki um að líklega Albrecht hafi lent í festu á leiðinni þarna upp. Kenndum festuna við Albreccht því viðkomandi hafði skilið eftir græðliinga og mjólkurfernutré eftir í mýrinni og var Albrecht þar líklegri en aðrir til að eiga hlut að máli!


Svo á bakaleiðinni þá sáum við skemmtilegar skaflamyndanir í Dalbrautinni þar sem skaflar höfðu myndast í kringum trjágróðurinn.

Hvernig væri að blogga smá

Nýtt gólf í Músahúsi

Það var farið í Fellsmörk í fyrsta skipti á þessu ári um síðustu helgi. Það var sérstakt verkefni sem lá fyrir. Nú skildi henda inn gólffjölum ferlega fögrum og láta þær prýða gólfið í kofanum. Gunninn hafði kaupt spýtur enda maður sjálfur eiginlega staurblankur. Það gekk vel að segja gólfið í. Byrjuðum á að henda öllu draslinu út úr húsinu og svo var fjölunum bara raðað niður á gólfið - eftir að þær höfðu verið sagaðar í mátulegar stærðir. Þetta gekk því bara alveg eðalfínt. Vorum komnir á staðinn rétt fyrir hádegi og rétt eftir hádegi var stærstur hluti gólfsins kominn. Held að það hafi bara verið síðasta fjölin eða þannig sem var eftir þegar étinn var hádegismatur.

Af músum í Músahúsi er það hins vegar að frétta að þær láta húsið standa undir nafni. Núna var ein feit og pattaraleg dauð og önnur meira og minna étin og dauð og sú þriðja líklega löngu étin. Sú feita var frekar nýleg og því ekkert farin að lykta að ráði en verra var með þá sem fannst ofan í einhverjum taupoka þegar við vorum að fara að fara. Hún var líklega frá því í nóvember. Hafði komist í kaffi og var steindauð og frekar mjög illa lyktandi. Það þurfti að henda einhverjum tuskum en aðrar teknar heim til suðuþvotta. Ojbarsta!

Lauf að springa út í fyrstu viku marsmánaðar!

Veit annars ekki hvað ég á annað að blogga. jú þarna austur frá var hérumbil komið sumar eins og sést á myndinni að ofan. Það reyndist þó vera óttalegt frumhlaup því núna í vikunni er bæði búið að vera hörkufrost og hríðarveður. Stórt björgunarsveitarútkall í gær þar sem allt var í einni stórri klessu í henni Reykjavík.

Svo um daginn eða í febrúar var farið á Ingólfsfjall í einu fjalli mánaðar með Ferðafélaginu. Það var bara ágætt en dálítil drulla á leiðinni. Ég hélt svo þar líka jarðfræðipistil sem fór á fésbók. Varð einnig það frægur að pistillinn endaði í útvarpinu viku seinna í þættinum út um græna grundu.

Í þoku við Inghól uppi á Ingólfsfjalli

Aðventuferð bræðra í Fellsmörk

Ætli það sé ekki að verða árvisst að fara á aðventu í Fellsmörk. Sýnist nú samt að það hafi kannski ekki verið farið á fyrir tveimur árum en í ár og í fyrra og fyrir þremur árum en núna var farið um síðustu helgi.

Stjörnikíkir var með í för og ætlunin að nota lognkyrrt stjörnubjart kvöldið og dást að undrum alheimsins en það brást. Vissulega var stjörnubjart en það var ekki lognkyrrt heldur helvítis þræsingur meira og minn allt kvöldið. Nokkurn veginn snjólaust og þurrt þannig að það lá við sinubruna út frá grillinu! Held meira að segja að það hefði endað illa ef ég hefði ekki slökkt í því sem byrjaði að brenna - en svo sem engin hætta á meðan grillið var vaktað.

Fullt af dauðum músum inni í húsinu. Dularfullar þurrkaðar leyfar af þeim. Hálf ótrúlegt reyndar hvernig þær fóru að því að komast inn, drepast og þorna og verða að engu á þeim tíma sem var liðinn frá síðustu heimsókn okkar í Fellsmörkina.

Svo ágætur göngutúr um Hlíðrabrautina og inn í gilið þar fyrir innan sem myndin að ofan var tekin úr.

Svo síðan einhverju sé haldið til haga þá hringi MTG nokkur í mig í morgun með hugmynd að jarðfræðilegu mastersverkefni í jarðeðlisfræði sem mér leist ágætlega á svona að heyra því lýst en þarf að hugsa það kannski aðeins meira samt. En það lítur sem sagt út fyrir það að ég verði eitthvað af meiri alvöru í þessu námi næstu tvö árin - þó á sama tíma séu sjóðirnir mínir að verða uppurnir og ég að komast á vonarvöl. En manni hlýtur að leggja eitthvað til!

Já og svo er komin ein einkunn og núna þarf ég víst að fá hærra en 9 til að ná að hækka meðaleinkunnina. Það getur varla talist gaman!



Já... rétt upp hend sem sjá rómverska riddarann í ísnum...

Loksins Fellsmörk

Sló helginni eiginlega upp í kæruleysi... og er enn að með að vesenast með að vera að blogga!

Músahúsið í Hliðinni

Það var rosalega gott að komast í Fellsmörkina um helgina. Fórum bræður á laugardagskvöldinu og gerðum ekki margt. Aðallega svona smá spígspor. Við áttum reyndar næstum því von á að húsið væri fokið um koll því það varð vís hvassara um daginn en dæmi eri um. En það var allt með kyrrum kjörum eða þannig. Mikið hafði greinilega gengið á. Fullt af dóti hafði dottið niður úr hillum, glös og alls konar. Emn skondið að það eina sem var brotið var kaffiskeið úr plasti. Svo var stálpanna kengbeygluð eftir að hafa fallið niður og skoppað undir rúm.

Svo átti Gunni von á að húsið væri fullt af músum því við vitum að mýs komast inn en reyndar ekki út. Það virðist vera þannig að sá músastofn sem vissi um inngönguleiðina hafi allur farið þangað inn í fyrra og sé núna dáinn út því hver mús yfirleitt endaði daga sína einhvers staðar inni í húsinu. Ofan í fötu, bara á gólfinu einhvers staðar eða á bakvið útvarpið og bjó þar til ekki allt of góða lykt.

Það var reyndar allt fullt af músasporum út um allt og á einum stað rakti ég slóð og þar sem ég hélt að slóðin lægi bara til baka á einhvern dularfullan hátt var ein lítil hola. Gerum við ráð fyrir að músagrey eigi heima þar!



Svo var gaman að ganga niður á varnargarðana og skartaði allt sínu fegursta í sólinni. Annars skondið að það var spáð hávaða roki þarna en það hreyfðist vart hár á höfði manns. Bara svona einhverjar myndir. Líka af flottu frosnu vatni.

Tveir fasar vatns

Svo fannst mér merkilegt að sjá eitt sem ég hef líklega aldrei séð eða tekið eftir áður almennilega en það var grunnstingull sem var þarna í Lambánni. Eins og Gunninn sagði þá voru þarna tölvuerðar ístru-flanir!

Grunnstingull í Lambá

Plöntudagur Fellsmerkur 30. júní

það var farið í Fellsmörk daginn eftir heimkomuna frá Evrópu. Heppnaðist vel en ég fór snemma heim á sunnudegi með foreldrunum því ég ætlaði á fund í verkefni á Veðurstofunni sem síðan reyndar varð ekki því hinn maðurinn mætti ekki neitt.

Í Fellsmörkinni var það ég, Gunninn, mamman og pabbinn. Gaman að þau skyldu koma líka!

Drukkið kaffi eða eitthvað í músahúsinu!

Var það hjólbarði?

Ekki fer nú allt sem ætlað er!

Það var gaman að vakna klukkan 7 í morgun og fara að taka sig til í smá ferðalag eða eiginlega ferðalög því þau áttu að vera tvö á einu bretti. Fyrst var að fara að gæta ferðafélaga Ferðafélaga Íslands á Kálfstindum hvar eitt fjall í mánuði hugðist halda. Þar sem ég ætlaði til Fellsmerkur á eftir þá fór ég á mínum "eðalfína" bíl.

Bíllinn var nefnilega ekki svo eðalfínn. Einhvers staðar á Mosfellsheiðinni fóru að heyrast einhverjir skruðningar. Fjárans hugsaði ég. Með racer, Rauða Eldingu á toppnum. Er hjólið að losna. Hjólið á toppnum var nú samt bara alveg með kyrrum kjörum. Ég hefði nú reyndar átt að skoða einhver önnur hjól. Eins og t.d. annað afturhjólið því þegar ég var kominn rétt framhjá Þjónustumiðstöðinni á Þingvöllum þá ákvað dekkið að yfirgefa ferðalagið og skoppa út í hraun. Dekkið hefði nú átt að láta það ógert því það sprakk fyrir vikið. Skipti kannski ekki öllu máli þar sem legan var í sundur og ekkert hægt að koma dekkinu á aftur.

Það var annars bara glópalán að það fór ekki illa. Það var fólk þarna úti um allt að hita upp fyrir götuhjólakeppni á Þingvöllum og fullt af fólki þarna hjólandi út um allt sem auðvitað þusti að og þar af eitthvað fólk sem ég þekki. Hálf undarlegt að vera þarna í miðri hjólakeppni með ónýtan bíl en samt með Rauðu Eldinguna meðferðis!

En hvað um hvað. Gunninn kom og sótti mig þegar ég var hálfnaður með að skrifa þetta og það var farið til Fellsmerkur þar sem gert var allslags. Borið á tré, settir upp skakkir snagar, fært til tré og hoggnar greinar til að gera göngufært yfir á gamlalandið. Líka tekin veftumæling til skemmtunar af áreyrum Hafursár.

Og þar var allt eins og blómstrið eina!

Árangur erfiðis

Trjávöxtur 7 ára, 2003 til 2011

Það er svo bágt að standa í stað, og mönnunum munar
annað hvort aftur á bak ellegar nokkuð á leið.


Þetta var ég látinn læra Breiðholtsskóla þegar ég var í níuárabekk og Þuríður kenndi mér en það er ljóst að í Fellsmörk hefur miðað nokkuð á leið og jafnvel bara töluvert. Það hefur samt ekki alltaf blásið byrlega þar. Ég man fyrstu árin og fyrstu árin voru líklega svona 10 talsins. Þegar koimið var í Fellsmörk að vori þá fannst mér yfirleitt allt vera unnið fyrir gíg. Tré sem hafði ekki verið hlíft yfir veturinn voru nær dauða en lífi og greinar sem stóðu upp úr flöskum eða striga voru meira og minna hálf dauð. Flest vorin vildi ég bara hætta þessu en svo liðu nokkrir dagar og ég var farinn að hugsa um hvernig hús maður ætti að byggja á skikanum. Það varð reyndar ekki neitt af alvöru húsbyggingarframkvæmdum sem kom kannski til af því að við gátum keypt landið við hliðina foreldralandinu og þar var lítill kofi. Hann hefur eitthvað gengið í endurnýjun lífdaga en ber nú samt enn nafn með rentu, Músahúsið.

Ég veit ekki hvort eða hvað mér miðar alltaf áfram en vonandi ekki aftur á bak þó. Núna á ég að vera að lesa fyrir próf en þá þurfti ég auðvitað að fara að finna til einhverjar gamlar myndir úr Fellsmörk og uppfæra vef Fellsmerkurinnar. Fannst þá frekar ótrúlegt að sjá hvað mikið hefur breyst þar á ekki mörgum árum. Reyndar kannski líka merkilegt að það er eiginlega þannig að mér fannst þetta vera orðið nokkuð gott þarna í Fellsmörkinni árið 2003 þegar myndin að ofan vinstra megin var tekin. Þá vorum við nýlega búin að fá Músahúsið og jú, eins og Sigrún sem er með sinn skika vestast í Fellsmörkinni sagði mér einhvern tíman, það fór ekkert að gerast í trjávextinum fyrr en húsið var komið!

......

....

Fellsmörk á sumardaginn fyrsta

Einhvern veginn finnst mér afskaplega vorlegt að sjá svona nýútsprungin lauf þar sem sumar greinar eru komnar langt á veg en aðrar rétt að byrja eða varla það.

......

Bræður fóru í Fellsmörk. Lögðu af stað síðasta vetrardag og voru þar sumardaginn fyrsta. Jarðfræðineminn reyndi að lesa eitthvað um myndun jökulgarða en hinn var duglegri við græðlingaplöntun. Var hérumbil heilum kerrufarmi komið þar niður!

Fellsmörk - gangandi með skíðin á bakinu

Að vera á fjöllum / Beeing in the mountains

Við bræður fórum til Fellsmerkur um þessa helgina. Komnir tveir mánuðir og nauðsynlegt að athuga hvernig Músahúsið stæði. Ætlunin var að fara á skíði og var drusslast af stað einhvern tíman fyrir hádegi eftir að hafa sofið á sitt græna eyra fram á morgun. Það er alltaf annars jafn undarlegt hvað er gott að sofa í þessu húsi. Við komum til Fellsmerkur í logndrífu og það var því jafnfallinn snjór yfir öllu. Undirlagið var ekkert þannig að við byrjuðum báðir á því að bera skíðin með okkur. Gunninn fór fljótlega á sín en ég var ekki kominn á skíði fyrr en í eitthvað rúmlega 300m hæð.

We two brothers went to our tiny cabin in Fellsmörk that we call the House of mice or Músahúsið. We can usually stay there if we are not disturbing the mice too much. But more about the mice later since we did find several mice there - all of them dead and some of them had been eaten! My plan and then my brother’s plan as well was to do some hiking and preferably on skis. We had our Nordic skis with us. The snow wasn’t too much. When we came late on Friday night it was snowing in still weather so in the morning everything was white but the snow layer was very thin. My brother was in his skis soon but I did not put on my skis until in 300m altitude. My skis are newer than my brother’s so I’m still taking more care of my skis than he is.

Snjór eða ekki snjór (gunni á skíðunum)......

Svo á bakaleiðinni lentum við í algjörum gjörningum þegar snjórinn var allur fokinn í burtu!

Just a little bit later the wind started to blow heavily so we decided to go back. Then we experienced one of the most extra ordinary things. Just in one or two hours the snow that we had before had been blown away almost completely. You can see the rest of snow where we had been pressing it under our skis but the rest of the snow had disappeared almost completely.

Snjór eða ekki snjór - séð til fjalla ......

......

Snjóöldur......

.músin sem læddis.....

.Vorið.....

Varnargarðurinn......

Snjóskaðar......

......

....